เลือดข้นกว่าน้ำ..?

| บทที่ 7 |



เลือดข้นกว่าน้ำ ,แต่ข้าว่าน้ำแข็ง,แน่นหนากว่าเลือด ในยามหนาวเหน็บ



บึงน้ำในน้ำตกคาไมร่านั้น ไม่ว่าอุณหภูมิเหนือน้ำจะเย็นสักเพียงใด ภายในบึงจะให้ความรู้สึกอบอุ่นผ่อนคลายอยู่เสมอ 

แต่ในตอนนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น



หญิงสาวนางหนึ่งยืนอยู่ริมสระน้ำแห่งนั้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์  เยือกเย็น ยิ่งกว่าผืนน้ำที่กำลังลดอุณหภูมิลงในขณะนี้



เจ้ายักษ์เคยเห็นเธอผู้นี้อยู่บ้าง แต่ไม่บ่อยนัก ลึกลับ ซับซ้อนที่สุดในบรรดาน้องสาวของลิเลีย

'เอมิเลีย'

ปกติแล้วไม่เคยมีผู้ใดเข้ามายังน้ำตกแห่งนี้เลย เว้นเสียแต่ ลิเลียและสาวใช้ของเธอ จึงเป็นเรื่องแปลกที่จู่ๆ เอมิเลีย ผู้ลึกลับ กลับโผล่มาได้

หญิงสาวมักจะมาร่วมมื้อค่ำ แต่งกายอย่างสุภาพ ชุดกระโปรงยาวกรุยกรายตกแต่งด้วยเพชร พลอย หินสีฟ้าสดใสของเธอปกปิดร่างกายแทบทุกส่วน แต่กลับงดงามซ่อนเร้นนัก

แต่ยามนี้ เธอกลับสวมเพียงชุดที่มองได้ทะลุปรุโปร่ง แนบเนียนไปกับเรือนร่างและผิวที่เนียนละเอียดของเธอ

ชั่วขณะหนึ่งที่เจ้ายักษ์ยังคงคิดคำกล่าวทักทายไม่ออกอยู่นั้น เธอก็เดินลงน้ำมายังเจ้ายักษ์ที่ยืนอยู่ในบึงด้วยความหนาวเหน็บที่แทบจะแช่แข็งเขาได้

เขาเคยเห็นเธอแต่เพียงอีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะอาหารและมุมโถงเท่านั้น แต่ในขณะนี้เธอกลับยืนอยู่ตรงหน้าเจ้ายักษ์ ใกล้ชิด จนเกือบจะแนบชิดกับร่างสูง

ใบหน้าเรียวเล็กดูละม้ายกับพี่สาว ริมฝีปากชมพูอ่อน และ ดวงตาสีฟ้าเข้ม ดุจกระแสน้ำลึกในมหาสมุทร เยือกเย็น ทรงพลัง 

แม้จะตกใจกับระยะห่างที่เขาแทบจะหายใจรดศรีษะเธอ แต่ร่างกายที่ราวกับถูกแช่แข็งภายใต้บึงน้ำที่เริ่มจะปรากฏเกล็ดน้ำแข็งให้เห็นนี้ เขาขยับกายไม่ได้

แม้แต่คำพูดซักคำเจ้ายักษ์ก็ยังคิดไม่ออก ไม่ว่าด้วยความเย็นยะเยือกของผืนน้ำ หรือ บุคคลตรงหน้าก็ตาม

หัวใจเต้นรัว เลือดในกายสูบฉีด ส่งความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเขา โดยเฉพาะ ส่วนล่างที่อบอุ่นแข็งขืนเป็นพิเศษ  เขากังวลอยู่ว่าเสียงหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำนี้จะดังออกมาข้างนอกด้วย

.

.

.

.

" ตกใจด้วยเหตุใด? ท่านผู้กล้า.." เสียงก้องกังวานแต่ไร้อารมณ์นั้นได้กล่าวขึ้น 

ใบหน้าที่มีเลือดฝาดของเจ้ายักษ์ เบือนหนีนางไปยังอีกฝั่งของลำธารด้วยกลัวว่าจะเป็นการไม่ให้เกียรติหญิงสาวผู้บุกรุก แม้จะรู้ดีว่า ดินแดนนี้ผู้คนเปลื้องผ้ากันอย่างไม่อายฟ้าอายดิน 

และการไม่เห็นสิ่งใดย่อมสร้างความทรมานได้น้อยกว่า

ลำธารที่เย็นเยียบนั้นแทบจะไม่ได้ทำให้เจ้ายักษ์รู้สึกทรมานไปกว่าการที่ร่างกายนั้นรู้สึกอึดอัดความร้อนผ่าวสร้างความอบอุ่นให้แก่เขา สองมือใหญ่พยายามกดทับปิดบังช่วงล่างที่แข็งขืนราวกับตื่นจากการหลับไหล

'แย่จริงๆ ความรู้สึกประหลาดนี้'

"ข้ามิได้มาเพื่อเล่นน้ำกับท่าน แต่ข้ามีบางสิ่งต้องขอร้องให้ท่านช่วย" เธอกล่าวอย่างไม่อ้อมค้อม

'ข้าจะไปช่วยอะไรท่านได้ ตอนนี้ให้ข้าช่วยตัวเองให้รอดพ้นสถานการณ์ย่ำแย่นี้ก่อนดีไหม'

.

.

"จงอย่าให้พี่ข้ากลับมายังอาณาจักรนี้อีก" 
หญิงสาวกล่าวอย่างเยือกเย็น
เมื่อเจ้ายักษ์ได้ยินก็ต้องหันใบหน้ากลับมาหานางอย่างไม่เข้าใจ เธอสบตาเขาแฝงด้วยความจริงจังชัดเจนในสิ่งที่กล่าว 

"เมื่อนางพาเจ้าออกจากดินแดนนี้ จงทำทุกสิ่งที่ท่านทำได้ เพื่อให้นางไม่ต้องกลับมาอีก หากท่านทั้งสอง มีความรักต่อกัน จงสร้างครอบครัว และอยู่กินกันอย่างมีความสุข "

เจ้ายักษ์มึนงงสับสนขึ้นมาหลายส่วน 

'มีความรักต่อกัน? ความรักที่เหมือนกับข้ามีต่อมารดากับน้องชาย? เหตุใดนางไม่อยากให้ลิเลียอยู่ที่นี่ แล้วน้องสาวไม่อยากจะอยู่ร่วมกับพี่สาวหรือ?ครอบครัวมิใช่การอยู่ดูแลกันหรืออย่างไร?'



"..............."



ดูจากสีหน้างุนงง และ คิ้วหน้าๆที่ขมวดเป็นปมของเจ้ายักษ์แล้วนางจึงพอเข้าใจว่า เขาไม่เข้าใจสิ่งใดเลย

'ชายผู้นี้ช่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอันใด ซื่อบื้อเสียยิ่งกว่าข้ารับใช้หุ่นกระบอกในราชวังนี้เสียอีก เขามีชีวิตทั้งชีวิตอยู่ที่ไหนกันนะ' เอมิเลียคิดในใจ

"ลิเลีย ไม่เหมาะสมที่จะเป็นราชินีแห่งเผ่าแม่มด นางไร้ซึ่งคุณธรรม และ ใจคอโหดเหี้ยมไม่ต่างไปจากมนุษย์หรือสัตว์ พวกเราเผ่าแม่มด มิเคยทำร้ายผู้ใดโดยไม่มีเหตุจำเป็นไม่ว่าคนของเราหรือคนนอก พวกเราก็มีกฏเกณฑ์และข้อจำกัด "

"............" เจ้ายักษ์ฟังอย่างตั้งใจ

"เผ่าของเรามีจำนวนน้อยอยู่แล้ว นางยิ่งลดจำนวนพวกเราลงไปอีก สิ่งมีชีวิตที่เจ้าเห็นนั้น เป็นเพียงสิ่งที่พวกเราสร้างขึ้นในกายเนื้อมนุษย์ เป็นเพียงเวทย์มนต์ บรรพบุรุษพวกเราต่างประสบปัญหาด้านนี้เสมอมา บิดาพยายามอย่างมากเพื่อจะมีผู้สืบทอดที่เป็นบุตรชาย แต่เหมือนโชคชะตาไม่เป็นใจ ยามนี้ท่านคงไม่มีความสามารถอีกแล้ว ในตอนนี้หากพวกเราพี่น้องคนใด ให้กำเนิดบุตรชายสักคนก็จะได้เป็นผู้สืบทอด"

" ข้าจะทำได้เช่นไร ข้าเป็นเพียงสหายของนาง  มิใช่เจ้าชีวิตของนาง หากนางอยากเป็นราชินี ใครจะห้ามนางได้หรือ? " เจ้ายักษ์เอ่ยขึ้นในที่สุด

" เจ้าก็ครอบครองหัวใจนางให้ได้! ทำให้นางรักและเชื่อฟังเจ้า" เธอกล่าว

" ความรัก นอกจากมารดาและน้องชายแล้ว ข้าก็ไม่รู้ว่าความรักอื่นๆเป็นเช่นไร" เจ้ายักษ์กล่าวเรียบๆ

.
.
"เช่นนั้น..ก็จงมอบบุตรชายให้ข้า" 


เอมิเลียขยับกายเข้ามาใกล้เจ้ายักษ์จนอกตูมสัมผัสเข้ากับร่างกายเจ้ายักษ์  ผิวเนียนละเอียดเบียดชิดแนบเป็นเนื้อเดียว

หัวใจเจ้ายักษ์ออกมาเต้นอยู่ภายนอกแล้ว เขารู้สึกเช่นนั้นจริงๆ ท่อนล่างที่ถูกเกาะกุมไว้ก็ไม่สามารถเก็บกดไว้ได้อีกต่อไป กลับดีดตัวขึ้นอย่างไม่เชื่อฟัง

เรือนร่างบอบบางโอบรัดเจ้ายักษ์ไว้ ผิวกายสัมผัส สร้างความตื่นเต้นและอบอุ่น ความหนาวเย็นของผืนน้ำถูกกลบหายไปด้วยความร้อนของร่างกาย

แกนกลางของเจ้ายักษ์ที่ตื่นเต้นกับบางอย่างที่มีสัมผัสคล้ายกลีบดอกไม้ ที่อยู่บริเวณหว่างขาของสาวงามตรงหน้า แม้แต่นางผู้มีใบหน้าไร้อารมณ์อยู่เสมอ กลับมีสีหน้าประหลาด ที่ยากจะบรรยาย

กลิ่นกายหอมหวาน และมวยผมสีฟ้าอ่อนๆทิ้งตัวลงมาอย่างตั้งใจ ผมเส้นเล็กๆ แผ่สยายบนผืนน้ำ ดูเกือบจะเป็นเนื้อเดียวกัน 

เจ้ายักษ์ยืนอยู่ในบึงน้ำนั้นด้วยจิตใจแตกกระเจิง สติแทบหลุดลอย ร่างเล็กที่โอบกอดเขาไว้ พาจิตใจเขาล่องลอย ไร้สมดุล 

ร่างกายเจ้ายักษ์มีส่วนหนึ่งที่ควบคุมมิได้กำลังสัมผัสเข้ากับเนื้อกายละเอียดของหญิงสาวเป็นครั้งแรก ระหว่างขาของนาง ได้บดเบียนกับสิ่งนั้นของเขาอย่างเนิบช้าราวกับกำลังทำความรู้จัก

'ข้าจะควบคุมมันไม่ได้แล้ว' 

เลือดในกายสูบฉีดจนพลุกพล่าน จากการถูไถกับกลีบดอกไม้ใต้ผิวน้ำนั้น สัมผัสนุ่มลึก และเรียกหาที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ กระตุ้นความต้องการบางอย่าง ที่ทั้งสองไม่รู้ว่าคืออะไร 

มือหนาใหญ่เอื้อมมาสัมผัสกับทรวงอก ที่ชูชันได้รูปดั่งหยดน้ำ จนสาวงามถึงกับสะดุ้ง ความรู้สึกดีงามอย่างประหลาดนั้น ดึงจิตวิญญาณให้หลุดลอยเคลิบเคลิ้มในรสสัมผัส 

'แม้แต่ร่างกายตัวเอง ข้ายังควบคุมไม่ได้ ....ช่างน่าละอายนัก'

เจ้ายักษ์พลันได้สติ ก็พลักร่างเล็กนั้นออกอย่างตกใจ ก่อนจะกระเสือกกระสน ออกมาจากบึงน้ำแห่งนั้น และจากไปด้วยความไวเหนือแสง

เอมิเลียทรุดลง หย่อนกายลงในผืนน้ำนั้น

แม่มดน้ำแข็งที่ตอนนี้มีใบหน้าแดงกร่ำ ตัวร้อนผ่าวจนแทบจะละลายน้ำแข็งทั้งบึงได้ 

แม้จะคิดได้แต่ทำได้ไม่ง่ายนัก 'บุตรชายสักคน' โดยเฉพาะกับชายหนุ่มงดงามผู้นี้ เขากลับถ่ายโอนความรู้สึกต้องการทั้งหมดไว้กับเธอ และเป็นครั้งแรกที่
เอมิเลีย รู้สึกไร้การควบคุม 

' โง่เง่าสิ้นดี! เจ้าคนๆนี้!! คิดว่าข้าให้ผู้อื่นทำเช่นนี้ได้ทุกวันหรือไงนะ ซื่อบื้อ!!! เจ้าบ้าๆๆๆ%#&$&#_÷;€$ ' 

 Blood thinker than water , but I say Ice , can be more solid than blood when times get cold 
-. Anthony Liccione





爪丨几ㄖ尺 丂乇ㄒ乃卂匚Ҝ






SHARE
Writer
MinorSetback
A Mage!
🍒ฟังเพลงแปลงได้ในYoutube: MinorSetBack | อ่านนิยายได้ที่ ReadAWriteนะคะ เยิ้ฟๆ 🍒

Comments

yourbestfriend
3 months ago
อร้ายยยย ทำไมจินตนาการในหัวมันถึง อร้ายยยไม่ไหวไม่ไหว
Reply
MinorSetback
3 months ago
😂🙊💕