เธอคือดวงจันทร์

4 เมษายน 2562
  เรากับเขาโคจรมาเจอกันดั่งพรหมลิขิต ค่ำคืนนั้นเป็นค่ำคืนที่สวยงาม เขาเสมือนดวงจันทร์ที่พร่างพราวในความมืดมิดของเรา เขาเป็นแสงสว่างที่เราได้พบเจอ และเป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดในชีวิตของเรา

10 มิถุนายน 2562
   เขาที่เป็นคนคอยช่วยเหลือเราตลอดมา คอยให้กำลังใจ คอยอยู่ข้าง ๆ เราเสมอ จนในวันนั้น เขาก็เดินจากเราไป เป็นดวงจันทร์ที่ไม่หวนกลับมา เราเป็นกลางวันที่ไม่มีกลางคืน หมดสิ้นแสงสว่างในชีวิต เราเคว้ง เราไร้จุดหมาย เรารู้สึกว่างเปล่า เราทิ้งตัวนอนบนเตียง หวังว่าให้ทุกอย่างดีขึ้นหลังจากตื่นมา

16 กรกฎาคม 2563
   ผ่านมา 1 ปี 1 เดือน กับอีก 6 วัน เราไม่เคยลืมเขาเลย เขาอยู่ในความทรงจำเราตลอดมา วันใดที่มองพระจันทร์ เขามักโผล่เข้ามาในความคิดเราเสมอ เราคิดถึงเขามาก คิดถึงเหมือนเดิม คิดถึงเหมือนกับวันแรกที่ได้จากกันไป

แต่ดวงจันทร์ก็ยังคงเป็นดวงจันทร์ ถึงเธอไม่ได้สว่างไสวอยู่ในค่ำคืนที่มืดมิดของเราแล้ว แต่เธอยังสว่างไสวอยู่ในดวงใจเราเสมอ ขอบคุณที่มาเป็นความสุขให้กันตลอด 2 เดือนนะ

หากใครยังเจ็บช้ำ ปวดใจกับการจากลา ไม่ว่าจะในความสัมพันธ์ไหน รูปแบบใด อย่าลืมนะว่าเรายังมีเขาอยู่ในความทรงจำเสมอ มันอาจจะไม่เห็นเขาชัดแบบเดิมแล้ว ถึงเขาจะเดินห่างออกเราไปเดินในเส้นทางที่เขาเลือก เคารพในการตัดสินใจของเขานะ ขอให้ผ่านมันไปได้นะคะ อย่าลืมว่าเราเองก็มีแสงสว่างในตัวเหมือนกัน อย่าละทิ้งความเป็นตัวเองเพียงเพราะเขาไม่อยู่แล้ว ถ้าร้องไห้เสร็จแล้ว ก็อย่าลืมกลับมาสดใสด้วยนะคนเก่ง
จงรักตัวเองกันด้วยนะ
SHARE

Comments