ขอแค่ฉันอดทนก็พอใช่มั้ย ?
หากการทำตามใจที่คิด โดยไม่นึกถึงผลที่ตามมา คือ ปัญหา
หนทางแก้ไขที่คุณต้องการ คือ “แค่ฉันอดทน ก็พอใช่มั้ย”

ปมปัญหาชีวิต ขมวดมัด รัดแน่นมาหลายชั่วโมง  พอจะนับได้มากว่า 87,600 ชั่วโมง (10ปี x 365วัน x 24ชั่วโมง) หรือมากกว่านั้น  ใช่จริงๆ หลายชั่วโมงที่ฉันต้องอดทนมา


เรื่องราวเริ่มต้นจาก . . . เสียงบทสนทนาระหว่างเรา เขาคนนั้นที่ฉันเคยรัก

"คุณต้องเข้าใจผู้ชาย ผมรู้จักซื้อกินเท่านั้น ไม่ได้มีเมียน้อยอะไร อย่าทำให้มีปัญหาน่ะ

"ฉันรับไม่ได้หรอก" 
 
" แล้วคุณจะเอางัย ผมก็ยังรักคุณ "

"   --   "    ใจมันชาในความเงียบ

" ลูกล่ะ คุณจะทำยังงัย "

"   --   "   ใจมันอ้างว้างเหลือเกิน

“เอายังไง อยู่แบบนี้แหล่ะ  อย่าทำตัวมีปัญหา ลูกจะมีปัญหา”

"  ดวงใจของแม่ " คำนี้ดังในใจผู้หญิงที่ยืนกลั้นน้ำตา ด้วยความโดดเดี่ยวตั้งแต่วินาทีนั้น
"   --    "
ก็แค่ความอดทน หลายชั่วโมงของฉัน จำไม่ได้แน่ว่าชั่วโมงที่เท่าไหร่     ที่ฉันต้องอดทน กับทุกเหตุการณ์
จำไม่ได้แน่ว่าชั่วโมงที่เท่าไหร่     ที่ฉันต้องอดทน กับทุกคำพูด
จำไม่ได้แน่ว่าชั่วโมงที่เท่าไหร่     ที่ฉันต้องอดทน กับทุกการรอคอย

ความอดทนมีมากมีน้อยแล้วแต่มาตรวัดของแต่ละคน แต่คำตอบเหมือนหัวใจฉันต่อต้านกับความอดทนเกินธรรมชาติ   สิ่งที่เผชิญอยู่ มันมากเกินกว่าที่จะรับมือไหว 

อยากปล่อยใจให้พ่ายแพ้ ทำตามใจที่คิด โดยไม่นึกถึงผลที่ตามมา แต่นั่นคือ “ปัญหา” ที่คุณว่าฉันก่อ หนทางแก้ไขที่คุณต้องการ คือ แค่ฉันอดทนก็พอ  สนทำไมกลับสิ่งที่ฉันเผชิญอยู่ กับทุกๆ ชั่วโมงที่ฉันต้องอดทนมา

จำไม่ได้แน่ว่าชั่วโมงที่เท่าไหร่ ที่ฉันคาดหวังอะไรในชีวิต

จำไม่ได้แน่ว่าชั่วโมงที่เท่าไหร่ ที่ฉันฝืนยิ้ม

จำไม่ได้แน่ว่าชั่วโมงที่เท่าไหร่ ที่ฉันใช้ธรรมมะสอนตัวเองให้เข้าใจคำว่า “อดทน” คือ “ขันติ” หนึ่งในฆราวาสธรรม4 ธรรมมะเพื่อการใช้ชีวิต เพื่อการครองเรือน ใจความจำมาบางช่วงบางตอนได้ว่า อด คืออาการที่อยากได้แต่ไม่ได้ ทน คืออาการที่ไม่อยากได้ แต่ได้

จำไม่ได้แน่ว่าชั่วโมงที่เท่าไหร่ ที่ฉันรับไม่ไหวอีกแล้ว พอกันที

จำไม่ได้แน่ว่าชั่วโมงที่เท่าไหร่ ที่ฉันนอนร้องไห้เสียน้ำตา

จำไม่ได้แน่ว่าชั่วโมงที่เท่าไหร่ ที่ฉันใช้น้ำเมาแก้วแล้วแก้วเล่า รักษาใจ

จำไม่ได้แน่ว่าชั่วโมงที่เท่าไหร่ ที่ฉันยิ้ม และก้าวข้ามมาได้

จำไม่ได้แน่ว่าชั่วโมงที่เท่าไหร่ ที่ฉันกรีดร้อง เพื่อระบายความรู้สึก

จำไม่ได้แน่ว่าชั่วโมงที่เท่าไหร่ ที่ฉันทำหน้าบึ้งตึง ไร้เยื่อใย

จำไม่ได้แน่ว่าชั่วโมงที่เท่าไหร่ ที่ฉันนั่งรอความห่วงใยจากใครสักคน จำไม่ได้แน่ว่าชั่วโมงที่เท่าไหร่จริงๆ. . . . ความรู้สึกพ่ายแพ้จะรั้งทุกสิ่งไว้  
การต่อสู้กับหัวใจ มันไม่ง่ายเลยจริงๆ หากคุณเคยสัมผัส   

และแล้ว

จำได้ว่าฉันค้นพบ ที่ฉันรักษาใจ​ ด้วยบทเรียนชาร์จพลังกับแบบฝึกชื่อ​ ห่วงตัวเองบ้าง

ฉันคอยถามสารทุกข์สุกดิบตัวเองว่า  “ ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ใช่มั้ย? ”
ฉันเปลี่ยนจากการบอก " ฝันดี " คนอื่น  หันมาบอก " Goodnight" กับตัวเองบ้าง

ลองดูนะคะ ถ้าคุณเป็นคนหนึ่งที่ยังต้องอดทนกับชีวิตนี้  และก้าวข้ามผ่านมันไปให้ได้
ผู้เขียนเป็นกำลังใจให้กับทุกชั่วโมงที่คุณเผชิญอยู่
    

"ฉันไม่เป็นไร ไหวอยู่ใช่มั้ย ?  ฝันดีนะ"
“GOOD NIGHT นารีนา” 

เรื่องราวถอดจากชีวิตจริงใครหลายคน ที่ผู้เขียน รับรู้ด้วยหัวใจพร้อมพยายามเข้าถึง และเข้าใจซึ้งถึงความรู้สึกนั้นนั้น  

SHARE
Writer
NariNa
Writer vs Dream
_ Find to Found A day _

Comments

Papilion
20 days ago
🙄 เรื่องนี้มาแปลก!!! 🤔
แต่ก็ยังอุตส่าห์มีมุข ...พอจะนับได้มากว่า 87,600 ชั่วโมง 
จริงๆ เลย!!  😅😋
💗💗
Reply
NariNa
20 days ago
"คุณ Papilion ไม่ชอบอ่านแนวเรื่องเศร้า"  จริงๆก็ชอบเขียนแนวสร้างแรงบันดาลใจมากกว่าเหมือนกัน  แค่อยากลองเป็นนักเขียนอกหักบ้าง  555  

คืนนี้อย่าลืมบอกฝันดีตัวเอง "Good Night Papilion"
Papilion
20 days ago
อ๋อ ไม่เชิงหรอกครับ แต่เรื่องนี้มีปัญหาทางเทคนิคนิดหน่อย 🤔
แหม! นี่แค่ลองนะ ถ้าเอาจริงจะขนาดไหน? 😄😋
เขียนได้ดีเลย
Papilion
20 days ago
ราตรีนี้ยัังอีกยาวไกล กว่าจะนอนบางทีผมก็เกือบๆ เช้า จะกลายเป็น morning แทนน่ะครับ  อย่าเพิ่งนอนๆๆ 😁😄😋