เธอขาของผม

ในวันหนึ่งที่ทุกอย่างก็ดูยากไปหมด เกิดปัญหามากมายในชีวิต 

"ผมได้เจอเธอ เธอที่บังเอิญเข้ามาพอดี"

เป็นเวลาสั้นๆฤดูร้อนที่มีเธอในทุกวัน เป็นความเคยชิน จนกลายเป็นความรู้สึกดีๆ จนกลายเป็นความรู้สึกที่เรียกว่า "รัก"

ผมมองท้องฟ้าเดียวกันกับเธอมาตลอด อบอุ่นทุกครั้งที่ได้กอดเธอ รู้สึกดีทุกครั้งที่เธอดุเพราะเป็นห่วง มีความสุขทุกครั้งที่ได้คุยกับเธอ จนวันนึงที่เราได้คบกันขึ้นมาจริงๆ วันนั้นเธอบอกว่าเธอง่วง จะไปนอน แต่เธอเผลอไปตอบอาคเข้า ผมเลยรู้ว่าเธอไม่ได้นอน ผมเลยทักเธอไปแล้วตัดพ้อ
"ไม่อยากคุยทำไมไม่บอก"
เธอเลยตอบผมมาแบบนี้ครับ
"ไม่ได้ไม่อยากคุย อย่าคิดแบบนี้ได้มั้ย"กูรักใครไม่เก่งเลย แต่ก็อยากลองพยายามดูอีกที

เป็นคำพูดของเขาที่ผมมองยังไงก็น่ารัก
วันที่เราคบกัน ผมยิ้มทั้งๆที่มีน้ำตากับประโยคนี้
"ไม่สัญญา แต่จะพยายามดูแลเธอให้ดีที่สุด              ขอบคุณที่ไว้ใจให้ผมดูแลเธอ"
ทุกอย่างดูลงตัว เหมือนจะเป็นไปด้วยดี แต่ทุกอย่างก็ดูกลับตาลปัตรไปหมดในวันต่อมา ทุกอย่างก็จบลง ไม่รู้ว่าเธอจะได้อ่านสตอรี่นี้มั้ย ไม่รู้ว่าความคิดถึงของผมส่งไปถึงเธอหรือเปล่า ที่ผมเคยบอกกับเธอว่าเธอเป็นเธอขาคนเดียวของผม วันนี้ก็ยังเหมือนเดิม ไม่ว่ายังไงก็จะไม่มีวันเปลี่ยนไป แม้เป็นเวลาสั้นๆที่ได้อยู่ด้วยกับเธอ ผมก็ยังบอกได้ว่ามีความสุขมากๆ ตอนนั้นที่ขอร้องให้เธออยู่ตรงนี้ ที่ขอร้องให้เธอกลับมา ผมพึ่งมองเห็นว่าตัวเองเห็นแก่ตัวแค่ไหน ผมผิดสัญญากับเธอ แต่ผมจะไม่ผิดสัญญากับตัวเองที่ไม่จะเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับชีวิตของเธออีก


"ในเมื่อเป็นความสุขให้กับเธอไม่ได้
ช่วยใช้ชีวิตที่มีความสุขแทนผมที
"


เธอไม่ต้องขอโทษกับทุกอย่างที่ผ่านมา ผมเข้าใจเธอแล้ว ตอนนี้เธอมีความสุขหรือยัง ชีวิตที่ไม่มีผม เธอยิ้มมากขึ้นบ้างหรือเปล่า คือสิ่งที่ผมอยากถามเธอในทุกวันที่เผลอบังเอิญมองเห็นเธอจากสักที่ ส่วนผมตรงนี้ยังโหยหาอ้อมกอดของเธออยู่เลยครับ ผมไม่เคยเขียนสตอรี่มาก่อน แต่ตั้งใจเขียนไว้เป็นความทรงจำดีๆที่มีเธออยู่ในนั้น ถึงผมจะไม่ได้อยู่ในความจำดีๆของเธอก็ตาม
ผมชอบเพลงดอกไม้พลาสติกที่เธอส่งให้ ชอบเพลงนิโคตินที่เธอส่งมาปลอบใจในวันนั้น ชอบเพลย์ลิสต์เพลงที่เธอเลือกมาให้ ชอบชื่อที่เธอเป็นคนตั้งให้ทุกๆชื่อ ชอบทุกอย่างๆที่เธอทำให้ รวมถึง"ชอบเธอ"

             
หวังว่าผมจะไม่ใช่เพียงคนเดียวที่มองท้องฟ้าแล้วคิดถึงเธอ หวังว่าจะมีเสี้ยววินาทีของเธอที่นึกถึงผมบ้าง หวังให้หัวใจของเราทั้งคู่ไม่ต้องเจ็บปวดอีกต่อไป หวังให้เราไม่เสียใจไปมากกว่านี้ และภาวนาของให้มีคำว่าเราอีกสักครั้ง


"ถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากขอให้การหายไปของเราเป็นเหมือนกันกับนาฬิกาทรายที่วนมาเจอกันตลอดไป"


วันที่ท้องฟ้าของผมเปลี่ยนไป มีหลายความรูู้สึกที่ไม่ได้บอกให้เธอรู้ ถ้าเธอผ่านมาเห็น อยากให้รู้ว่ามันคือความรู้สึกของผมเองทัั้งหมด ความรู้สึกที่ผมก็ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไหร่ถึงจะหายดี แต่ก็ขอให้้้้้เธอใช้้้้้้้ชีวิตของเธอให้ดี คงทำได้เท่านี้แล้วจริงๆ ถึึงแม้จะกอดเธอไม่ได้้้้อีกแล้ว แต่อยากให้รู้ว่าผมยังอยูู่ตรงนี้ ถึึึึึงแม้เธอจะมองไม่่่่่เห็นผมก็ตาม เพราะมันคงเป็นความตั้งใจของผมเอง 

ในเมื่อความรักของผมทำร้ายเธอ สิ่งเดีีียวที่ผมทำให้เธอได้ อาจจะเป็นสิ่งเดียวที่เธอต้องการ หรืออาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่่่่สุดสำหรับเธอแล้วก็ได้ คงเป็น"การปล่อยเธอไป


เธอเป็นเหมือนฝันทีี่สุดท้้้ายก็ต้องตื่นขึ้นมาในทุกเช้า เธอเป็นดั่งสายรุ้งหลังฝนตก เธอเป็นความสดใสในโลกที่แสนมืดมน หาทางออกไม่เจอของผม และเป็นเธอคนเดียวที่ทำให้ผมได้รู้สึกว่า...
ความตายไม่น่ากลัวขนาดนั้น อยู่อย่างเจ็บปวดอาจจะน่ากลัวกว่าก็ได้

ในวันนีี้ที่ผมตื่นขึ้นมาแล้วมองไม่เห็นเธออีกแล้ว ไม่่มีบทสนทนาเกิดขึ้นระหว่างเรา ในวันที่เราก็ต่างรักษาความรู้สึกของตัวเอง ผมภูมิใจในตัวเธอจริงๆ ตอนนี้ผมขอโทษทีี่ทำให้เธอผิดหวัง ขอโทษที่ทำให้เธอเสีียใจ ขอโทษที่รักษาเธอเอาไว้ไม่ได้ แต่ถ้าให้ย้อนเวลากลับไปเจอเธออีกสักครั้ง ผมก็ยังอยากรู้้้้้้้้้จักเธอ เพื่อในวันหนึ่งผมจะได้บอกคำๆนี้กับเธออยู่ดี


"ผมรักเธอขา"



SHARE

Comments