ว่าแล้วชีวิตมหาลัยของผมนั้น....
เฮ่อออออ!!!!ผมถอนหายใจยาวๆก่อนจะบิดขีี้ี้นเกียจไปหนึ่งทีให้ตายเถอะ ห้องอะไรเนีี่ี่ย วิชาอะไรเนีี่ี่ย อาจารณ์สอนได้ไงวะเนี่ยย อารมณ์ต่างๆพร้อมๆกับความรู้สึกที่เป็นคำถามตีวนอยู่ในหัว 
เนี่ยเหรอการเรียนมหาลัย ผมได้แต่นึกในใจพร้อมกับเก็บหนังสือสมุดโน้ตใส่กระเป๋าเเย่จัง
อาจารณ์สอนเข้าไปได้ไง3ชั่วโมงโดยไม่พัก
แล้วเนื้อหาที่สอนนี่จะอัดให้ตายเลยใช่มั้ยย!!!
ก็เเหมเนื้อหาบทหนึงตอนเรียนม.ปลายอย่างน้อยๆก็10ชั่วโมงแล้วป่ะแถมตอนนั้นยังเเบ่งเป็นสองคาบต่อสัปดาห์แต่นี่มันอารายยยจบหนึ่งบทใน3ชั่วโมงไม่สิถ้าจะเอาให้จบเเค่หนึ่งชั่วโมงก็ยังได้.....แถมความเย็นของแอร์ที่จะพาจิตเราเข้าสููู่่ห้วงลึกเเห่งการหลับไหลนั่นอีก...การเรียนมหาลัยมันช่างน่ากลัวยิ่ง.....ผมเปิดดูเวลา 12.15น.
เหลืออีก45นาทีสินะก่อนจะเรียนตอนบ่ายไปกินข้าวดีกว่าเเฮะ...พอได้บทสรุปดังนั้นผมก็เดินออกจากห้องระหว่างทางก่อนถึงประตู
"เอ..ทำไมรู้สึกโล่งๆเหมือนขาดอะไรไปว่ะ....."
ผมหันซ้ายหันขวาพร้อมกับสำรวจรอบๆและได้บทสรุปว่า
"ไอ้เอตื่นได้แล้ววโว้ยยยย!!"ผมตะโกนสุดเสียงเพื่อเรียกไอ้เพื่อนรักที่เข้าเฝ้าพระอิิินทร์ไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ให้ตื่นขึ้น....
โครมม...โอ้ย"เกิดไรขึ้นๆๆๆๆ"เจ้าเอ สดุ้งโหยงและลุกลี้ลุกลนจนตกเก้าอี้ไป
หลังจากที่ตั้งสติได้มันรีบเก็บของและพูดว่า
"อ่่่่่่่่่่ะโทษทีีีๆ สมองมันเอเร่ออะแฮะๆ" มันพูดพร้อมกับหัวเราะเเห้งๆและใช้มือข้างหนึงเกาหัว
"ป่ะไปกินข้าว"ผมกะมันก็ได้เดินออกจากห้องเรียนไป
•••••••••••••••••••••••••••••••••••••
 ตอนที่1.1 เนี่ยหรือพักเที่ยงในมหาลัยวันเเรก
ณ โรงอาหารของมหาเลย
"น..นะ..นี่มันนนนอารายกันนนนน!!!"ก็อยากจะอุทานแบบนั้นอยู่หรอกเพราะถ้าเผลอหลุดปากไปละก็...มีหวังถูกมองเป็นพวกประหลาดเเน่ๆ
ก็มันจริงนี่นาคนเยอะเเยอะไปหมดไม่ว่าร้านไหนก็มีแต่คนต่อแถวแต่ละเเถวนั่นก็ยาวเป็นหางว่าวทั้งนัั้ัั้น
"นะ..นี่เราจะได้กินข้าวเที่ยงกันมั้ย"ไอ้เอถาม
ผมได้เเต่สิ่งยิ้มให้
"ไม่รู้สิ"
"เอาไงกันดีล่่่่่่ะ"
"นั่นสินะ"พวกเราได้เเต่ยืนจ้องหน้ากัน
.
.
.
.
จริงสิเราต้องไม่ยอมแพ้!!!ต้องมีสักร้านแหละน่าาาาาาเมื่อปลุกไฟในตัวได้แบบนั้นผมจริงพูดไปว่า
"มันต้องมีสักร้านแหละที่ทำให้เราอิ่มท้อง เพราะงั้นแยกกันหา"
ผมเดินแล้วก็สาดส่องสายตาไปทั่วทุกสารทิศ
ร้านนั้นก็ไม่ ร้านนี้ก็ไม่ ร้านโน่นก็ไม่....น่านี่มันจะไม่มีสักร้านเลยเหรอผมถามตัวเอง...เดินวนอยู่ซ้ำๆในที่สุดก็เจอจนได้...ร้านที่ดูค่อนข้างเก่า...ไม่สิทำไมออร่าที่เปล่งออกจากร้านนี้มัน...เเสดงออกว่าอย่าเข้ามาอย่ากินห้้ามเข้ามา...ไม่หรอก!! อย่าเชื่อในสิ่งที่เห็นผมนึกในใจและก้าวเข้าไปหน้าร้านนั่น
"คนก็น้อยแถม เวลาก็ใกล้จะบ่ายโมงแล้วด้วยนี่แหละร้านที่สวรรค์มาโปรดคนอย่างเรา"ผมพึมพำ
ก้าวเท้าออกไปด้วยความมั่นใจภาคภูมิราวกับขึ้นไปรับรางวัลอะไรอย่างงั้น
"ป้าครับผมขอข้าวมันไก่จานหนึ่ง"
"หนึ่งจานน่ะ"ป้าทวนซ้ำด้วยน้่ำเสียงราบเรียบและสีหน้าที่ไร้อารมณ์
"คะ..ครับ"ผมตอบกลับอย่างเกร็งๆ
บึง โชะ โชะ!!!!บังตออันใหญ่ในมือป้าเจ้าของร้านทุบเนื้อไก่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่จนบีี้ี้ี้ี้ี้ี้ี้ี้แบนและตามด้วยการสับชิ้นไก่แบบไม่ไยดี
ผมได้แต่ยืนมอง....มิน่าละถึงมีคนเข้าน้อย
"เสร็จแล้ว35บาท"
"คะ..ครับ"ผมยื่นเงินให้พร้อมกับรับจานข้าวมันไก่มาไว้ในมือด้วยท่าทางเกร็งๆ
"อย่างน้อยก็รอดไปหนึ่งมื้อวะ"








SHARE
Writer
Kumama
Writer
ความบันเทิง ดราม่า นิยาย

Comments

in_xxx
8 months ago
สู้ๆน้าาาา
Reply
Kumama
8 months ago
ขอบคุณครับ