แค่หนูคนเดียว ได้มั้ยแม่...



".......ทำไมถึงเลือกหนูคนเดียวไม่ได้คะ ทำไมต้องมีเค้ามาเพิ่ม ทำไมทุกคนถึงทำเหมือนหนูไม่มีตัวตน ไม่มีความรู้สึก.. งั้นแม่ก็ปล่อยหนูไปสิคะ!! ปล่อยให็หนูได้ใช้ชีวิตของหนู ปล่อยให้หนูได้มีตัวตนกับใครสักคน ปล่อยหนูได้มั้ยคะ..."



ตั้งแต่เค้าคนนั้นได้เลือกผู้หญิงอีกคนแทนที่จะเป็นแม่ของฉัน ฉันก็คิดมาตลอดว่าคงไม่มีใครจะรักฉันได้เท่าแม่อีกแล้ว... และที่ผ่านมาแม่ก็ใช้ชีวิตด้วยการมีความหวังว่าเค้าคนนั้นจะกลับมาตลอด แม่ร้องให้ทุกครั้งที่คุยโทรศัพท์กับเค้าคนนั้นเสร็จ ไม่ใช่ว่าเค้าทำให้แม่เสียใจนะ... แต่เป็นเพราะแม่รู้อยู่แก่ใจว่ายังไงเค้าก็ไม่เลือกแม่อยู่ดี...

นั้นคือเหตุผลที่ฉันปักใจเชื่อว่าแม่คงไม่มีทางเริ่มต้นใหม่กับใครแน่นอน แต่ฉันก็คิดผิด... แม่อยู่คนเดียวมานาน นานจนฉันเชื่อว่าใครก็เปลี่ยนใจแม่จากเค้าคนนั้นไม่ได้ แต่ไม่รู้เหตุผลอะไร แม่ก็เดินมาบอกฉันว่า แม่จะแต่งงานใหม่


ประโยคสั้นๆที่เปล่งออกมา ทำให้คนที่ไม่เคยเตรียมใจมาก่อนอย่างฉันถึงกับเซไม่เป็นท่า สีหน้าในคำพูดนั้นคือนิ่งจนฉันเดาไม่ออกว่าแม่พูดเรื่องจริงหรือแค่ประชดตัวเอง แต่สุดท้ายแม่ก็เลือกที่จะแต่งงานกับเค้าคนใหม่ งานจัดเล็กๆ ณ บ้านที่เราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ต้น พี่ชายกลับมาแสดงความยินดีด้วย แต่เค้าคนนั้นไม่ได้มา ซึ่งฉันก็ไม่ได้คิดว่าเค้าจะต้องมาอยู่แล้ว...


"เป็นไงเรา... ดีใจกับแม่มั้ย.?" พี่ชายเดินมานั่งข้างๆ ตรงเก้าอี้ไม้หินอ่อนในสวนหลังบ้าน บรรยากาศตรงหน้า คือแม่กำลังต้อนรับแขกที่มาในงาน ข้างๆแม่ก็เป็นเค้าคนใหม่

"พี่จะกลับไปวันไหนคะ..." ฉันเลือกที่จะไม่ตอบ แต่เลือกที่จะถามพี่ชายกลับไป

"คงอีกสองวันมั่ง..." พี่ชายก็ลูบหัวฉันเบาๆ

"หนูไปด้วยได้มั้ย..." ฉันหันหน้าไปหาพี่ชาย พี่ชายมองมาหาฉันทันที...

ใช่!!! เพราะที่ที่พี่อยู่คือที่ที่เค้าคนนั้นอยู่ด้วย และครั้งหนึ่งฉันเป็นคนให้เค้าเดินออกไปจากชีวิตของฉันเอง... ภาพความน่ายินดีของแม่ ไม่ได้ทำให้ฉันมีความสุขเลย ฉันเกิดคำถามมากมายในหัว จนไม่รู้ว่าตัวเองต้องรู้สึกยังไงก่อนแล้ว 

ไม่รู้สิ!! อาจเป็นเพราะที่ผ่านมาเรามีกันแค่สองคนมั่ง มันเลยทำให้ฉันไม่ได้เผื่อใจว่าจะต้องมีใครมาเพิ่ม... แม่ดูมีความสุขแหละ!! แต่เหมือนมีอะไรกั้นแม่อยู่จนแม่ยิ้มไม่สุดสักที แม่กำลังจะมีใครอีกคนดูแลแม่ได้เต็มที่จริงๆ แล้วฉันละ... ฉันกำลังจะมีคนมาดูแลฉันเพิ่มงั้นหรือ ก็ไม่ไง... เค้าก็บอกชัดเจนว่าเค้าจะพาแม่ไปอยู่ด้วย แล้วแม่ก็ตอบตกลง แล้วฉันเหลือใครจะอยู่กับฉันบ้าง...

ฉันเคยมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ มีพ่อ มีแม่ มีพี่ชายที่โคตรตามใจฉัน แล้ววันเวลาก็ได้พาพ่อและพี่ชายออกไปจากชีวิตของฉัน ฉันฝันร้ายมาเป็นปีกว่าจะชินว่าเรามีแค่แม่ก็มีความสุขได้ แต่เวลาก็ได้พาใครอีกก็ไม่รู้พาแม่เดินออกไปจากชีวิตของฉันอีกครั้ง แล้วเวลากำลังจะทำให้ฉันทำใจยอมรับกับความชินนี้อีกครั้งงั้นหรือ...

ฉันเดินเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง ความมืดที่ปกคลุมห้องของฉันพาให้ฉันไม่อยากตื่นขึ้นมาอีกเลย ฉนล้มนอนบนเตียงกว้างๆที่ต่อให้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ก็ยังเป็นความกว้างที่ฉันไม่ชินอยู่ดี... 

จะมีสักครั้งมั้ยที่ไม่ว่าจะพ่อ หรือแม่ จะนึกถึงความรู้สึกของฉันสักนิด จะมีสักครั้งมั้ยที่ในตัวเลือกของพวกท่านทั้งสองคนจะมีฉันอยู่ในนั้น จะมีแวปหนึ่งมั้ยที่เค้าเห็นฉันมีตัวตนในชีวิตของพวกท่าน...

สุดท้ายฉันก็เลือกที่จะตามพี่ชายมา เค้าคนนั้นที่ฉันไม่ได้เจอมาเกือบจะห้าปีแล้วมั่งกำลังรอเราเดินออกมาจากสนามบิน ข้างๆเค้าคือผู้หญิงที่เค้าเลือกจะจากฉันมา... พี่ชายสกิดแขนฉันเบาๆ เราเดินไปยังคนที่มาต้อนรับเรา ครอบครัวเค้าดูอบอุ่นนะ.. อบอุ่นกว่าตอนที่เค้าอยู่กับครอบครัวเราด้วยซ้ำ

"แม่เค้าเตรียมห้องนอนให้หนูใหม่เลยนะ.." เค้าพูดพลางมองกระจกรถที่สะท้อนมายังฉัน แล้วฉันก็เห็นแววตาของความดีใจผ่านกระจกนั้นกลับมา

"ตอนพี่บอกว่าหนูจะมา แม่ใหญ่ท่านดีใจใหญ่เลย..." เป็นเสียงของพี่ชายฉันเอง ฉันหันไปสบตา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องพูดอะไรด้วยซ้ำ ฉันเป็นคนขอให้เค้าไม่ต้องมาเจอฉันอีก แต่ตอนนี้ฉันเป็นคนเดินมาหาเค้าเอง

"ผมว่าจอดหาของกินกันก่อนมั้ยคับพ่อ...น้องคงจะหิวแล้วคับ" เมื่อฉันไม่ตอบ พี่ชายก็หันไปคุยกับเค้าแทน

"แม่เค้าจัดเตรียมอาหารไว้รอหนูที่บ้านแล้วลูก ทนอีกนิดนะลูก..." เสียงของเค้ายังคงพูดต่อ

"ฉันว่าจอดหาของกินดีกว่าคุณ เดี่ยวลูกจะหิว" เทอคนนั้นพูดขึ้น ลูกงั้นหรือ... เค้าคิดว่าฉันเป็นลูกงั้นหรือ... 

"ไม่เป็นไรคะ..." ฉันตอบกลับไป ทำไมทุกคนต้องทำเหมือนเป็นห่วงฉัน ทั้งๆคนที่ทำร้ายฉันก็คือคนคนเดียวที่เป็นห่วงฉันอยู่ตอนนี้ 

พี่ชายฉันบอกว่า เทอไม่สามารถมีลูกได้ เทอเลยขอให้เค้าคนนั้นพาพี่ชายกลับมาอยู่กับเทอด้วย ซึ่งแม่ก็ไม่ว่าอะไร แต่ฉันไม่ได้ถูกเลือกให้มา เพราะเค้าคนนั้นไม่อยากให้แม่ต้องอยู่คนเดียว

ประเด็นของฉัน มันไม่ได้เกี่ยวว่าใครต้องไป หรือต้องอยู่ มันเกี่ยวกับว่าทำไมพ่อถึงไม่เลือกแม่ ทำไมครอบครัวเราถึงไม่ได้อยู่ด้วยกัน

เค้าเคยบอกว่าเค้ากับแม่เป็นเพื่อนสนิทกัน เหตุมันเกิดขึ้นเพราะเค้าพลาดกับแม่ถึงมีพี่ชาย แล้วฉันละ!! ทำไมถึงปล่อยให้พลาดเป็นครั้งที่สองละ... เค้าตอบมาว่าการมีฉันไม่ใช่เพราะพลาด แต่เพราะตั้งใจที่จะมีฉันอยู่แล้ว มันไม่เห็แก่ตัวไปหน่อยหรือ.. ที่ตั้งใจจะมีแต่ไม่มีโอกาสได้ดูแล ฉันควรจะรู้สึกยังไงกับการที่รู้ว่าพ่อกับแม่เป็นได้แค่เพื่อนสนิท ฉันเกิดขึ้นจากความตั้งใจ แต่มีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบไม่ได้ ฉันควรจะรู้สึกยังไงงั้นหรือ...


"เออ... แม่ไม่รู้ว่าหนูชอบกินอะไร แม่เลยเดาๆเอานะลูก" เทอพูดอย่างอ่อนโยน พร้อมตักข้าวใส่จานของฉัน

ฉันเลือกที่จะทานเงียบๆ เทอดูดีใจที่ฉันมา เค้าคนนั้นบอกว่าเทอตั้งใจลงครัวมาทำอาหารต้อนรับฉันเป็นพิเศษ ชิมแล้วชิมอีกกลัวอาหารจะไม่ถูกใจฉัน แอบโทรไปถามข้อมูลคร่าวๆจากพี่ชาย ว่าฉันชอบอะไร ชอบแบบไหน เพราะกลัวว่าฉันจะมาแล้วไม่มีความสุข ลงทุนจัดห้องนอนใหม่เพราะกลัวว่าห้องนอนที่จัดไว้แต่ก่อนจะไม่ถูกใจฉัน ใช่!! เค้าสร้างห้องนอนไว้รอฉันอยู่แล้ว เผื่อว่าวันหนึ่งฉันจะมา...

เทอซื้อหนังสือทุกครั้งที่ผ่านร้านหนังสือ เพราะพี่ชายบอกว่าฉันเป็นนอนหนังสือ เทอสร้างห้องสมุดไว้รอฉันมาอ่าน ซึ่งในความเป็นจริงเทอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันจะมาหรือเปล่า...

ในเรื่องเล่าของเค้าคนนั้นกับเทอจะมีฉันอยู่ด้วยเสมอ แต่ในเรื่องเล่าของฉันแทบจะไม่มีเทอและเค้าคนนั้นเลย

พี่ชายพาฉันมาห้องนอนที่เทอลงทุนจัดเอง ในห้องตกแต่งเป็นสีขาวดำ ตามความชอบของฉัน มีรูปฉันตอนป.6ขนาดไม่ใหญ่มากแปะอยู่หัวเตียง พี่ชายบอกว่าเป็นห้องที่เค้าคนนั้นเข้ามาดูทุกครั้งที่คิดถึงฉัน บางครั้งเค้าจะออกจากห้องพร้อมน้ำตา เพราะคิดถึงมากแต่กอดไม่ได้ บางครั้งก็ออกมาด้วยรอยยิ้ม เพราะแค่ได้มองการเติบโตของฉันผ่านรูปที่พี่ชายถ่ายส่งมาให้

มีของขวัญวันเกิดหลายกล่องที่รอฉันมาแกะเอง เพราะรู้ว่าถ้าส่งมาให้ฉันก็คงถูกทิ้งอยู่ดี ก็เลยทำได้แค่ไปเลือกของ แล้วรอเจ้าของมาแกะเองในวันใดวันหนึ่ง

"แม่ไม่รู้ว่าหนูจะชอบหรือเปล่า... แต่แม่ตั้งใจจัดให้หนูนะ" เทอพูดขึ้น ที่เดินมาส่งฉันในห้องนอน 

"ถ้าหนูอยากได้แบบไหนบอกแม่เค้าได้เลยนะลูก..." เค้าบอกขึ้น

คุณช่วยบอกฉันหน่อยสิ!! ฉันควรจะรู้สึกยังไเหรอ... ที่ผ่านมาฉันเข้าใจมาโดยตลอดว่าไม่มีใครรักฉัน พ่อไม่เคยรักฉัน... แต่สิ่งที่ฉันเจอในวันนี้ทุกอย่างถูกจัดเตรียมขึ้นเพื่อรอให้ฉันมา ทุกคนรอฉันในขณะที่ฉันเข้าใจว่าไม่มีใครต้องการ

เทอดีใจที่ฉันมา แต่ฉันเข้าใจมาตลอดว่าเทอแย่งคนที่ฉันรักไป...

เค้ารอเพื่อที่จะเรียกฉันว่าลูกอีกครั้ง ในขณะที่ฉันขอให้เค้าอย่ากลับมาอีก...

"คิออะไรอยู่หรือหืมมมม..." พี่ชายถามขึ้นที่เราอยู่ในห้องด้วยกัน

ฉันสายหัวเบาๆ

"ไม่รู้สิคะ... ไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่" ฉันตอบกลับไป

"ปล่อยให้ความรู้สึกทำงานแทนเหตุผลได้มั้ย..." พี่ชายถามเสียงนุ่มอีกครั้ง พี่รู้ว่าฉันต้องการเหตุผลมาตลอด 

ต้องการอยากรู้ทำไมพ่อถึงเลือกแม่ใหญ่

ต้องการรู้ว่าทำไมถึงเป็นแม่ฉันไม่ได้

ต้องการรู้ทำไมพี่ชายถึงไม่ค้านอะไรพ่อเลย

ไม่เข้าใจทำไมแม่ถึงปล่อยพ่อไปง่ายๆ

ไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อถึงรักแม่ไม่ได้เหมือนรักแม่ใหญ่

ไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงมาแต่งงานเอาตอนนี้

ฯลฯ...


"หนูควรจะรู้สึกยังไงหรือคะ..." ฉันหันไปถามพี่ชาย

"หนูรู้มั้ย ตอนพ่อพาพี่มาที่นี่ครั้งแรก พี่เกลียดแม่ใหญ่..." พี่หยุดพูด แล้วดึงฉันให้หันไปมอง

"พี่เกิดคำถามกับตัวเองว่าทำไมแม่ใหญ่ถึงแย่งพ่อไป... พี่เกิดคำถามว่าทำไมพ่อถึงเลือกแม่เราไม่ได้... ตอนนั้นพี่เย็นชากับแม่ใหญ่มากเลยนะ จนพี่ตะคอกแม่ใหญ่..." ฉันสบตาพี่ชายไม่กะพริบ

"พี่ตะคอกว่าอะไรหรือคะ..?" ฉันถาม

"พี่ตะคอกว่า... อย่ายุ่งกับผมได้มั้ย น่ารำคาณ..." พี่ก็มองที่ฉันนิ่งๆ

"ตอนนั้นแม่ใหญ่ร้องไห้ด้วยนะ... พี่คิดว่าแม่ใหญ่คงโกรธพี่มากแน่ๆ แต่ไม่เลย... พี่ตื่นเช้าขึ้นมา แม่ใหญ่เตรียมอาหารเช้าให้พี่เอง แล้วแม่ใหญ่ก็พาพี่ไปส่งที่โรงเรียนเหมือนเดิม ยังกับว่าที่พี่ตะคอกไปเมื่อคืนมันไม่ได้เกิดจึ้นจริง พี่รู้ว่าแม่ใหญ่ท่านเสียใจแค่ไหน แต่พี่ก็ไม่ขอโทษนะ เพราะพี่ถือว่าตัวเองไม่ผิด... แล้วหนูรู้มั้ยถัดจากอีกวันพี่ไม่สบาย คนที่ดูแลพี่ก็คือแม่ใหญ่ แม่ใหญ่ไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลยนะ เพราะกลัวว่าพี่ตื่นจะไม่มีคนข้างๆ พอพี่หายป่วย พี่เลือกที่จะไปขอโทษแม่ใหญ่ พี่ถามแม่ใหญ่ว่าทำไมถึงรักพี่มากขนาดนี้ แม่ใหญ่ตอบว่าไม่ใช่แค่พี่นะที่ท่านรัก แต่รวมถึงหนูด้วย..." พี่ชายดึงฉันมากอดเบาๆ

"ครั้งแรกที่พี่บินกลับไปหาหนูอีกครั้งตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ แม่ใหญ่ท่านเลือกของขวัญมาให้หนูเองเลยนะ แม่ใหญ่ดีใจมากที่ของขวัญที่ท่านเลือกแล้วหนูก็ชอบ แต่พอผ่านป.6หนูก็ไม่เคยรับของขวัญอีกเลย พี่แอบเห็นแม่ใหญ่ร้องให้ด้วยนะ ทุกๆครั้งถึงวันเกิดหนูแม่ใหญ่จะไปซื้อของแล้วหอเป็นของขวัญให้หนูทุกปี แต่ก็ไม่กล้าส่งไป เพราะกลัวว่าหนูจะทิ้ง แม่ใหญ่ก็เลยมาวางในห้องนี้ทุกครั้งเลย" พี่ชายชี้ไปยังกล่องมุมห้อง

"แล้วเค้าละคะ... พูดถึงหนูมั้ย?" ฉันหมายถึงใครอีกคนที่ฉันอยากรู้มากๆ

"พ่อเข้ามาห้องหนูบ่อยที่สุด กลับจากทำงานก็จะมาห้องหนูเป็นอันดับแรกแทนที่จะไปหาแม่ใหญ่ก่อน อยู่ห้องหนูได้เป็นชั่วโมงเลยนะ... พี่เคยถามนะว่าทำไมถึงชอบห้องนี้ พ่อบอกพี่ว่า เพราะห้องนี้ทำให้พ่อรู้สึกว่าพ่อมีหนูอยู่ข้างๆ ซึ่งในความเป็นจริงหนูไม่เคยเลือกที่จะมีพ่อเลย..."

"พ่อเลือกที่จะไม่มีหนูต่างหาก..." ฉันตอบกลับไป น้ำตามันก็เริ่มไหลมาเรื่อยๆ พี่ชายยกมือมาเช็ดน้ำตาเบาๆ ฉันรู้อยู่แก่ใจว่าพ่อรู้สึกยังไง ฉันแค่หลอกตัวเอง เพื่อให้มันสมเหตุสมผลกับสิ่งที่ฉันเจ็บปวด

"หนูมีสิทธิคิด พี่เข้าใจ... และพี่ก็เคารพในความคิดของหนู เพราะพี่รู้ว่าหนูเจ็บปวด พี่อยากบอกให้หนูรู้นะ!! ไม่ว่าจะเป็นพ่อ แม่ พี่ หรือแม้กระทั้งแม่ใหญ่ ทุกคนเค้ารักหนูมากเลยนะ... พี่รู้ว่าหนูก็ดูออก พี่ไม่ได้อยากจะขอให้หนูเข้าใจมันในตอนนี้นะ แต่พี่ไม่อยากให้หนูโกหกตัวเองเพื่อทำร้ายตัวเองแบบนี้เลย พี่ไม่อยากให้หนูเจ็บ..." พี่ชายกอดฉันแน่นขึ้น

การหลับตาลงอีกครั้งมันเป็นเรื่องยากซะเหลือเกิน แวปนึ่งฉันอยากหายไปกับความจริงที่ฉันไม่อยากรับรู้มันอีกเลย โลกมันโหดร้ายกับฉัน มันโหดร้ายไปหมดเลย 

ถ้าวันหนึ่งหนูดีขึ้นแล้ว หนูจะฝื้นกลับมานะพี่ชาย...
แล้วลมหายใจก็ค่อยๆเลือนลางตามปริมาณของยาที่กินลงไป...


#เด็กชายมุมมืด




SHARE
Written in this book
เด็กฝึกหัด Diary life
ทุกเรื่องราว มันมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่
Writer
AMAB
writer
เสียงสะท้อนที่ไม่ได้ยิน

Comments

kuntoongfha
25 days ago
แอบร้องให้นิดๆนะคะ​ ซึ้งอ่าาาา
Reply
pinkforest
21 days ago
อ่านจบทุกตัวอักษร ... สับสนตาม ... เสียใจตาม ... แต่ก็ดีใจนะอย่างน้อยความรู้สึกที่คิดว่าไม่มีใครต้องการมันไม่ใช่ ... เพราะท้ายสุด ในความเป็นจริงยังมีใครที่ต้องการเราอยู่เพียงแค่เราไม่รู้เท่านั้น ...
Reply
LonelyShadow
20 days ago
เข้าใจ...
สู้ๆ นะ
Reply
Rainwp
17 days ago
กอดๆ
Reply