"คำทำนาย"
| บทที่ 5 |
.
.
.
แสงอาทิตย์อ่อนๆยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีน้ำเงินเข้ม เจ้ายักษ์พบว่าตนเองอยู่บนเตียงนอนสี่เสาอย่างดี มีผ้าห่มขนห่านผืนใหญ่ให้ความอบอุ่น และ ปล่องไฟที่มีเปลวไฟที่ไม่เคยดับ อยู่ตรงข้ามกับเตียงนอน ทำให้เขารู้สึกสบายตลอดทั้งคืน

เขาสังเกตได้ถึงร่างกายที่กลับมาเป็นปกติ 
เวทย์มนตร์ของลิเลียคลายแล้ว...
เจ้ายักษ์แอบเสียดายอยู่แวบหนึ่ง
เขาลุกขึ้นไปเปิดม่านหน้าต่างเพื่อรับแสงตะวัน

ประตูห้องโถงถูกเปิดพรวด ทำเอาเจ้ายักษ์ตกใจ

"เป็นยังไง! ชอบหรือไม่ ใบหน้าใหม่ของเจ้า! ครั้งนี้ข้ารังสรรค์ออกมาอย่างยากลำบากกว่าเมื่อวานอีกนะ !" รอยยิ้มประหลาดผุดขึ้นมาบนใบหน้างดงามนั้น

เจ้ายักษ์รู้ตัวว่าโดนแม่มดใจร้ายกลั่นแกล้งเข้าแล้ว ด้วยเพราะคำพูดเมื่อวาน เขาสังเริ่มสังเกตุได้ถึง

ขนหยาบหนา งอกขึ้นมาปกคลุมร่างกาย ใบหน้าบิดเบี้ยวผิดรูป ดูเหมือนอุรังอุตัง

แขนยาวข้าง สั้นข้าง ใบหูหนาเกือบจะเท่าหูช้าง และหลังที่งองุ้ม

'เห้อ ! ทำให้ใครโกรธก็ทำเถอะ แต่ทำให้แม่มดโกรธไม่ใช่ความคิดที่ดีเลยจริงๆ'

หญิงสาวยิ้มร่าหัวเราะอย่างมีความสุขกับผลงานของตน เธอนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่มุมห้อง

"ข้ามีธุระต่างๆให้ต้องไปจัดการ เจ้าเก็บตัวอยู่ในห้องรอข้ากลับมา อย่านำปัญหามาให้ข้า เข้าใจไหมเจ้าลิงยักษ์อัปลักษณ์ !!"

แม่มดสาวนำสาวใช้เข้ามากลุ่มหนึ่งและให้พวกนางปรนนิบัติเขา ทำความสะอาดร่างกาย เขาปฏิเสธไปก็โดนด่ากลับมาอีกหลายคำ

ลิเลียบอกเขาว่าอยู่เมืองมนุษย์ก็ปฏิบัติตามธรรมเนียมมนุษย์ อยู่ที่นี่ก็ให้ปฏิบัติตามธรรมเนียมของที่นี่ 

เธอย้ำกับเขาอีกว่า ถ้ายังดื้อดึงอีกนางจะให้สาวใช้เหล่านี้แก้ผ้าปรนนิบัติเขาเสียเลย เธอออกคำสั่งต่างๆนาๆอยู่ครู่ใหญ่ก็จากไป

เจ้ายักษ์ได้ถูกพาตัวไปชำระร่างกายตามคำสั่งของแม่มด สาวใช้เหล่านี้ เพียงแต่ทำหน้าที่ของพวกนางเท่านั้น 

สี่ห้ามือน้อยๆ แก้เชือกรัดเอว และเสื้อผ้าที่ปิดบังร่างกายเจ้ายักษ์ออก และปล่อยให้เขาลงไปอาบน้ำในบึงเขียวมรกต

แม้จะเคอะเขินกับการมีผู้คนมาคอยปรนนิบัติ และ เห็นสภาพร่างกายอัปลักษณ์ของเจ้ายักษ์ เขาก็ต้องปล่อยให้เป็นไป

อย่างน้อยพวกนางก็ไม่มีท่าทีหวาดกลัวหรือดูถูกเหยียดหยามในแววตาซักนิด เจ้ายักษ์รู้สึกสบายใจขึ้นมา

สาวใช้เหล่านี้หาได้เป็นสิ่งมีชีวิตไม่ พวกนางเป็นเพียงสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาโดยเวทย์มนต์ของลิเลียเท่านั้น เป็นดั่งหุ่นกระบอก ในกายเนื้อมนุษย์ 
ที่หากไม่สังเกตก็คงไม่อาจรู้ได้

ช่วงบ่ายของวันนั้น แม่มดสาวก็กลับเข้ามาอีกครั้ง องครักษ์สามสี่คนยืนรอรับคำสั่งอย่างนอบน้อม การขัดคำสั่งลิเลียแม้เพียงเล็กน้อยเธอก็สังหารได้โดยไม่ลังเล ผู้คนทั้งหวาดกลัวและยำเกรงเธอผู้นี้

เจ้ายักษ์ได้ถูกพามายังลานกว้างสำหรับการพบปะพูดคุย ลิเลียได้เปลี่ยนเขาให้เป็นหนุ่มรูปงามอีกครั้งแม้จะไม่ชอบใจสักเท่าไหร่

เธอรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจทุกครั้งที่เห็นรูปร่างสง่างาม ใบหน้าทรงเสน่ห์ของเจ้ายักษ์ที่พร้อมจะทำให้หญิงสาวหรือแม้แต่ชายหนุ่มยอมสิโรราบ

บวกกับอากัปกิริยาอ่อนน้อมระมัดระวังของเจ้ายักษ์แล้ว ยิ่งสร้างความไม่ชอบใจแก่นางอีกหลายขุม

ไม่นาน ซิกมุนด์ และองค์รักษ์คนอื่นๆ ก็ยกอาหารว่างและน้ำมาบริการแก่แม่มดสาว เจ้ายักษ์และบรรดาเครือญาติของนาง 

พระราชาไม่สู้จะแข็งแรงนัก เขาจึงไม่ได้มาร่วมพบปะพูดคุยด้วย

เมื่อพูดคุยกันได้ซักพัก องค์รักษ์ก็ได้นำตัวแม่มดอาวุโสออกมาพบเธอ ลิเลียไล่พวกเขาเหล่านั้นออกไปด้วยรำคาญการเล่นหูเล่นตา ท่าท่างฉอเลาะ ของบรรดาน้องสาววัยสะพรั่งของเธอ

แม่มดอาวุโสผู้เคยได้ให้คำทำนายไว้เมื่อยามแรกเกิดนั้นหมอบอยู่บนพื้นทำความเคารพอย่างนอบน้อมแก่สตรีตรงหน้า

"ไม่ต้องมากพิธี ข้าเรียกเจ้ามาวันนี้เพราะคำทำนายของเจ้าที่กล่าวไว้"

"ขอบพระทัย องค์หญิง"

แม่มดอาวุโสได้รับการประคองจากองครักษ์ชาย ผมทองร่างสูง และพาไปนั่งยังเก้าอี้ไม้ตกแต่งอย่างปรานีตไม่ห่างนัก และเริ่มกล่าวถึงคำทำนาย ซึ่งก็เป็นเช่นที่เคยกล่าวไว้ทุกประการ

" เป็นดั่งเช่นที่เคยกล่าวไว้ ไม่มีสิ่งใดผิดพลาดเลยเพคะองค์หญิง" นางปิดท้าย

"ไม่ผิดพลาดก็บ้าแล้ว เจ้าเป็นถึงแม่มดอาวุโส 
พลังเวทยแก่กล้า ดูไม่ออกเลยหรือว่าเป็นเพราะพลังของข้า!! ที่ทำให้ชายผู้นั้นเป็นดั่งคำทำนายที่เจ้าให้ไว้!!! "

ลิเลียตวาดก้อง เสียงของเธอกึกก้องสะท้อนไปทั่วโถงกว้าง บรรดาข้ารับใช้ต่างขนลุกชัน ด้วยกลัวการโมโหของแม่มดที่ขึ้นชื่อว่าโหดร้าย เย็นชาที่สุดแห่งอาณาจักรนี้

"หามิได้เป็นเช่นนั้นเพคะ องค์หญิงเพียงแต่มอบร่างมนุษย์คืนแก่เขา มิได้แปลงโฉม ชายผู้นั้นแต่เดิมก็มีลักษณะเช่นนั้นอยู่แล้ว" 
แม่มดอาวุโสกล่าวเสียงเรียบ ปราศจากความหวาดกลัว

"ถ้าอย่างนั้น เหตุใดมันจึงมีร่างเป็นยักษ์อยู่เช่นนั้น ไหนเจ้าลองตอบมาซิ! หากคำทำนายของเจ้ายังกำกวน ไม่ได้เรื่องได้ความอยู่อีกละก็ ข้าจะตัดลิ้นเจ้าแล้วส่งไปเป็นทาสรับใช้ยักษ์โสมมนั้น!!!"

แม่มดอาวุโสไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใดนางกล่าวอย่างเนิบนาบต่อไปว่า

"เรียนองค์หญิง เมื่อหม่อมชั้นได้ให้คำทำนายไปนั้น ก็รู้สึกได้ว่าคำทำนายดูไม่มีหัวไม่มีท้าย 
ได้เคยตรวจดูอยู่หลายครั้ง แต่เหมือนถูกปิดกั้น 

จนกระทั่งท่านได้กลับคืนสู่อาณาจักรอีกครั้งพร้อมกับชายร่างยักษ์  หม่อมชั้นก็ได้ตรวจสอบลูกแก้วแห่งโชคชะตานั้นอีกก็พบว่า ดวงชะตาขององค์หญิงได้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง 

ดวงชะตาผูกพันธ์ของพวกท่านนั้นมิได้คลายออก เกรงว่าองค์หญิงเคยทำสิ่ง'เลวร้าย'ไว้มาก จึงถูกสาปจากผู้ที่มีอำนาจเหนือท่าน 

และท่านได้นำตนเองไปผูกเงื่อนชะตาชีวิต กับชายในร่างยักษ์นั้น 

ดังที่มีคำกล่าวว่า 'ผูกเองย่อมต้องแก้เอง' 
ท่านต้องพาชายผู้นั้นไปพบกับผู้ที่สร้างเขา เขาจึงจะได้ค้นพบตัวตน แต่คำทำนายดูแล้วยังไม่สิ้นสุด เกรงว่าท่านต้องปฏิบัติภารกิจนี้ให้ล่วงลุก่อนจึงจะปรากฏอีกครั้ง เพคะ "

ลิเลียได้ฟังแล้วก็เข้าใจในทันที แต่กลับรู้สึกหงุดหงิดกว่าเดิมอีกหลายเท่า งานราษฎร์งานหลวงมากมายให้สะสาง

กลับต้องมาพาเจ้ายักษ์ตามหาตัวตนอะไรก็ไม่รู้ กับใครที่ไหนก็ไม่รู้ พระเจ้าชักจะว่างมากขึ้นทุกวันแล้วนะ เธอครุ่นคิด

'ข้าแค่ฆ่าเจ้ายักษ์นี่ทิ้งซะ! ง่ายดี '

'ไม่ได้ๆ เดี๋ยวก็กลายเป็นข้าไปผูกเงื่อนบ้าเงื่อนบอ อะไรเพิ่มเข้ามาอีก'

หลังจากได้บทสรุปจากการใคร่ครวญแล้วก็ให้แม่มดอาวุโสกลับไปพร้อมทั้งมอบของกำนัลแก่นาง ทั้งยังขู่ว่าหากคำทำนายผิดพลาดแม้แต่น้อย แม้แต่ลูกหลานเธอก็จะไม่ปล่อยให้ได้มีชีวิต

.

.

.

.

.

ส่วนเจ้ายักษ์นั้นได้ออกมาเดินอยู่บริเวณข้างปราสาทที่รายล้อมไปด้วยดอกไม้แปลกตา และฝูงผีเสื้อ ทุกหนทุกแห่งล้วนสวยงามและยังมีกลิ่นอายเวทย์มนต์ลี้ลับที่บรรยายไม่ได้



พลันได้ยินเสียงฝีเท้าที่เหมือนกับติดตามเขามาหยุดลง เขาจึงหันกลับไปมอง

ร่างหนึ่งหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ข้างหลังเจ้ายักษ์
เมื่อสายตาที่จ้องมาทำให้รู้ว่าคงหลบไม่พ้น จึงได้ก้าวออกมาจากร่มไม้ใหญ่

หญิงสาวร่างแบบบาง ใบหน้าขาวผ่อง และผมสีส้มอมชมพูยาวจรดเอวนั้นเคลื่อนไหวตามแรงลมเธอสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวนวล ปราณีต ลูกไม้สีสันต่างๆดูสมจริงราวกับเอาดอกไม้มาติดตามเรือนร่าง 

เธอก้าวเข้ามาหาเขาอย่างเชื่องช้าพร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าสวยหวานละมุนละไมนั้น ดวงตาสีฟ้ากลมโต ยิ่งใกล้ เธอยิ่งดูสวยงาม อ่อนหวาน 

'นี่คงเป็นดินแดนแห่งของสวยงามสินะ' เจ้ายักษ์ครุ่นคิด

" ข้าขอแนะนำตัวกับท่านอีกครั้ง ข้ามีนามว่า
'เฟรลิเซีย' ข้าเพียงอยากออกมาเดินเล่นเป็นเพื่อนกับท่าน เกรงว่าท่านยังไม่รู้ที่ทางและความเป็นมาของสวนแห่งนี้" เธอกล่าวอย่างนิ่มนวล

" เจ้า ..เอ่อ ท่านเกรงใจไปแล้ว ข้ามีสาวใช้ที่ติดตามคอยชี้นำอยู่แล้ว.." เขากล่าวกับเธอ

"สวนแห่งนี้เป็นข้าที่สร้างขึ้นมา ใครจะชี้นำท่านได้ดีกว่าข้าอีกหรือ?" หญิงสาวพูดต่อพร้อมกับก้าวมาข้างหน้าเขา เธอเดินนำเขาไปอย่างเนิบช้า

หญิงสาวดูงดงามอ่อนช้อย ชวนหลงไหลต่างกับพี่สาวโดยสิ้นเชิง เธอพาเจ้ายักษ์ชื่นชมความงดงามของสวนหมู่มวลดอกไม้กว้างใหญ่ตระการตานี้ และได้พาเขามานั่งจิบชาที่เรือนรับรองซึ่งปกคลุมไปด้วยแมกไม้และเถาวัลย์นานาชนิด

ภายในเรือนรับรองกลับดูเรียบง่าย โปร่งแสง และตกแต่งด้วยเฟิร์นเขียวสด ที่ย้อยลงมาจากเพดาน ดูงดงามน่ารักเหมาะสมกับตัวเธอผู้นั้น

' มองเห็นข้างนอกได้ด้วยรึเนี่ย เวทย์มนต์นี่น่าทึ่งเสียจริง' เจ้ายักษ์อดประหลาดใจกับเวทย์มนต์ที่อำพรางเรือนหลังนี้ไว้ไม่ได้ 

การได้มาเดินเล่นกับเฟรลีเซียนั้นเจ้ายักษ์รู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก และยังได้รู้ถึงเรื่องราวเกี่ยวกับอาณาจักรนี้มากขึ้นอีกด้วย

แม้จะได้พบปะบรรดาญาติพี่น้องของลิเลียอยู่บ้างแต่ไม่เคยจดจำได้เลยว่านางมีพี่น้องกี่คน

เฟรลิเซียเป็นน้องสาวลำดับที่สอง นางเป็นลูกครึ่งภูติจำพวกนางไม้ และยังมี เอมิเลีย น้องสาว ลำดับที่สามที่มีมารดาคนเดียวกับลิเลีย ทั้งสองชำนาญการใช้เวทย์เป็นอย่างมาก เนื่องจากความเข้มข้นของสายเลือด  แต่ทั้งสองกลับต่างกันคนละขั่ว ลิเลียคือผู้ใช้ไฟ และ เอมิเลียคือแม่มดน้ำแข็ง 

น้องสาวลำดับที่สี่ โลลูก้า ลูกครึ่งเผ่าคนตัวเล็ก ที่ดูตัวเล็กน่ารักน่าทะนุถนอม ที่เจ้ายักษ์เข้าใจไปว่าเป็นน้องคนสุดท้อง

น้องสาวลำดับที่ห้า ลักซ์ หรือ ลักซานน่า ลูกครึ่งอีกเช่นเคย นางเป็นครึ่งมนุษย์ 

และอีกมากมาย เฟรลีเซียบอกว่า ท่านพ่อยังมีลูกอีกมากมายภายนอกกำแพงนี้

จากที่ได้ฟังเฟรลีเซียเล่ามาดูเหมือนท่านพระราชาจะประสบปัญหาการมีบุตรชาย 

'พวกท่านสามารถผลิตทายาทได้มากถึงเพียงนี้เลยหรือนี่!!


ตาต่อตาลงเอยด้วยโลกทั้งใบต้องมืดบอดไปเท่านั้น Mahatma Gandi
SHARE
Writer
MinorSetback
A Mage!
🍒ฟังเพลงแปลงได้ในYoutube: MinorSetBack | อ่านนิยายได้ที่ ReadAWriteนะคะ เยิ้ฟๆ 🍒

Comments

yourbestfriend
4 months ago
ชอบมากครับ ติดตามต่อไปครับ
Reply
MinorSetback
4 months ago
ขอบคุณมากนะคะ🙏💕