"ดินแดนเวทมนตร์"

| บทที่ 4 |
.
.
..
.
เจ้ายักษ์ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก

เมื่อประตูบานยักษ์เปิดออกก็เผยให้เห็นดินแดนประหลาด....

ก่อนหน้านี้พวกเขายังเดินอยู่ในป่าลึก ในช่วงฤดูร้อน ที่มีแสงแดดลอดผ่านตามกิ่งก้านของเหล่าแมกไม้ที่ปกคลุมผืนป่า 

แต่อีกฝั่งของประตูกลับเป็นลมหนาวที่ปะทะเข้ากับใบหน้าหยาบขรุขระของเจ้ายักษ์จนรู้สึกเย็นยะเยือก หิมะขาวโพลนปกคลุมผืนดินอีกฝั่ง ชวนให้รู้สึกพิศวง ความตื่นเต้นไหลวนทั่วกายเจ้ายักษ์


และปรากฏร่างชายในชุดสีดำ ใบหน้าสะอาดสะอ้านคนหนึ่ง เขาหมอบอยู่กับพื้น

" ยินดีต้อนรับการกลับมาขอรับนายหญิง พวกเราทุกคนรอคอยท่านเสมอมา" ชายหนุ่มกล่าวอย่างนอบน้อม ก่อนชำเลืองมาที่เจ้ายักษ์

" นี่ของฝากจากโลกมนุษย์หรืออย่างไร? พวกเรามียักษ์ไว้ใช้งานตั้งมากมาย ท่านช่างมีน้ำใจเหลือเกิน " ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น

" เขาเป็นสหายของข้า! พาเขาไปยังเรือนรับรอง ให้การต้อนรับเขาอย่างดี หากเขาไม่พอใจ ข้าจะมอบเจ้าให้เขากินซะ!! "ลิเลียกล่าว

'ข้ากินคนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? 'เจ้ายักษ์คิดอยู่ในใจ

ชายหนุ่มชุดดำกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง

"นายท่านใหญ่ รอพบท่านอยู่ พวกเราทุกคนต่างดีใจที่ท่านกลับมา ท่านจะไปพบเลยหรือไม่ขอรับ? " ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วเดินนำทางพวกเขาไปยังทิศทางปราสาทหิมะที่ส่องประกายดุจเพชร

" ไว้ก่อน ข้าเหนื่อยต้องการพักผ่อน เจ้าส่งคนไปบอกท่านว่าข้าจะไปพบเช้าพรุ่งนี้ "

"ขอรับนายหญิง"

เธอหันกลับมาที่เจ้ายักษ์ที่ยังคงตื่นตะลึงกับโลกใบใหม่

"นี่องครักษ์ของข้า ซิกมุนด์ เขาจะดูแลเจ้าในระหว่างที่เจ้าอยู่ที่นี่ ราชวังของข้ามีทุกสิ่งทุกอย่าง อยากได้อะไรก็เรียกใช้พวกเขาได้ อย่าออกไปนอกปราสาทโดยไม่ได้รับอนุญาตด้วย เดี๋ยวผู้คนจะนึกว่าข้ามีรสนิยมประหลาด "

เธอกล่าวจบก็เดินจากไปพร้อมกับข้ารับใช้สาว สามสี่นางที่ออกมาต้อนรับ

เดินขึ้นบันไดวนมาหลายชั้นและสุดท้าย องครักษ์หนุ่มก็มาหยุดอยู่หน้าห้องโถงกว้างใหญ่ นี่คงจะเป็นห้องรับรองที่ใหญ่ที่สุดของปราสาทนี้ การตกแต่งดูสูงศักดิ์ขัดกับสภาพซอมซ่อของเขาเหลือเกิน เครื่องเรือนแต่ละอันงดงามเต็มไปด้วยมนต์สะกด ผ้าม่านสีน้ำเงินเข้มทอประกายงดงามเข้ากับบรรยากาศภายนอก เขาหยิบโน่นจับนี่อยู่พักใหญ่ก่อนจะนั่งลงบนเตียงขนาดมหึมา เมื่อเทียบกับเตียงใบไม้ที่เขาเคยหลับนอน เขาก็รู้สึกถึงความสบายที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว

'ความสบายเป็นแบบนี้นี่เอง'

ไม่กี่อึดใจต่อมา หญิงสาวอ้อนแอ้นกลุ่มหนึ่งก็พากันเดินเข้ามา แล้วสาวผมแดงท่าทางทะมัดทะแมงก็ก้าวออกมา

"ท่านเดินทางลำบากเนื้อตัวมอมแมมให้พวกเราพาท่านไปอาบน้ำล้างตัวเถอะเจ้าค่ะ "

เจ้ายักษ์ถูกพามายังส่วนที่ลึกที่สุดของปราสาทแห่งนี้ ประตูบานใหญ่ทำจากแก้วเนื้อละเอียด มันถูกแกะสลักด้วยภาพวาดของสัตว์ในตำนานต่างๆ ประตูแก้วถูกปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์น้อยใหญ่ ดูสวยงามแปลกตาและมีชีวิตชีวาดูไปคล้ายกับงู

เมื่อประตูเปิดออกเผยให้เห็นสิ่งสวยงามเหนือธรรมชาติ มันคือน้ำตกขนาดใหญ่ ผืนป่าที่งดงามปกคลุมไปด้วยดอกไม้หลากสี ส่งกลิ่นหอมอบอวลคละกับกลิ่นอายเวทมนตร์ที่ชวนหลงไหล

'พวกท่านช่างกล้า ยกภูเขามาตั้งไว้ในปราสาท'

ข้ารับใช้สาว พยายามช่วยเขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่ทำจากขนสัตว์ที่มีสภาพเก่าทรุดโทรมเหล่านั้นออก

เจ้ายักษ์สะดุ้งก่อนปัดมือพวกนางออกอย่างเคอะเขิน ก่อนจะบอกให้พวกเธอออกไป

เขาก้าวยาวๆ ไปยังบึงน้ำเบื้องหน้า ผืนน้ำกระเพื่อมไหว ตามการก้าวย่างของเขา

เสียงจากน้ำตกดังกลบเสียงของกลุ่มสาวงามร่างบางที่กำลังหยอกล้อกันอยู่ทางอีกฝั่งหนึ่งของบึงน้ำกว้างใหญ่นี้

อากาศภายนอกเย็นเยียบแต่น้ำในบึงกลับอบอุ่นอย่างน่าประหลาดทั้งยังมีกลิ่นหอมจางๆ ทำให้เขาไม่อยากลุกจากผืนน้ำที่แสนผ่อนคลายนี้ เขาหลับตาลงและให้สายน้ำเป็นดั่งเตียงนอน

ครู่ใหญ่ที่เขาได้รับการผ่อนคลายอย่างอ่อนโยนด้วยสายน้ำที่ใสสะอาดและความบริสุทธิ์สดชื่นของธรรมชาติที่เติมเต็มปอดเขาจนสดชื่น จนเมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่าง กำลังจ้องมองมาที่เขา

เจ้ายักษ์ผุดลุกขึ้นยืนอย่างตกใจ

"สวยหรือไม่น้ำตกคาไมร่าของข้า"หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงภูมิอกภูมิใจ ราวเด็กน้อยอวดของเล่น

เจ้ายักษ์ตกตะลึง แม่มดสาวในร่างเปลือยเปล่ายืนอยู่ไม่ไกลนัก พร้อมด้วยเหล่าสาวน้อยร่างอรชรอ้อนแอ้นอีกสามสี่นาง ผิวขาวเนียน ละเอียดละออ ส่วนโค้งส่วนเว้าเด่นชัดงดงาม

"เจ้าบื้อ! ไม่ได้ยินที่ถามหรือไงกัน ข้าถามว่าสวยหรือไม่!!"หญิงสาวกล่าวเสียงเข้ม

' สวยสิ เรือนร่างงดงามกระชากวิญญาณยักษ์ของข้าหลุดลอยไปหมดแล้ว ..'

เมื่อได้สติเขาก็รีบก้มหน้ามองผืนน้ำแทนและตอบออกไปอย่างเงอะงะ

"สะ ..สวยมาก สวยที่สุดที่ข้าเคยพบเจอมาในชีวิต " ใบหน้าขึ้นสีไปจนถึงกกหู

" ดีแล้ว! งั้นเจ้าก็จงเพลิดเพลินไปกับมัน! ให้คุ้มค่ากับความยากลำบาก ในการสร้างสถานที่แห่งนี้!! " เธอเอ่ยพร้อมรอยยิ้มสดใส

"หากเจ้าต้องการข้าจะทิ้งสาวใช้ไว้ให้สักคนสองคนให้พวกนางปรนนิบัติเจ้าอาบน้ำ"

เจ้ายักษ์ตกใจ เงยหน้าขึ้นเพื่อจะตอบ อกชูชันคู่งามก็เด่นชัดเต็มสองตา จึงรีบก้มหน้าลงไปอีกครั้ง

" ไม่ต้องๆ ข้าชอบอาบน้ำเอง ไม่ต้องรบกวนพวกเจ้าหรอก"

หญิงสาวคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนเดินจากไปพร้อมกับข้ารับใช้ของเธอ หัวใจเจ้ายักษ์แทบจะออกมาเต้นอยู่ภายนอก เจ้ายักษ์พรูลมหายใจออกมายาวๆ

' ดินแดนแห่งนี้ประหลาดแท้ หญิงสาวงดงามกลับไม่หวงเนื้อหวงตัว แก้ผ้าต่อหน้าชายหนุ่มอย่างมิรู้อาย'

เจ้ายักษ์ตื่นเต้นตกใจด้วยไม่เคยพบเห็นร่างกายผู้หญิงมาก่อน

ภาพเรือนร่างงดงามไร้ที่ติของแม่มดสาว สวยราวงานศิลปะ กลับไม่ยอมปล่อยความคิดเขาไว้ลำพัง ร่างงามนั้นหามีสิ่งใดที่สามารถทำให้นางรู้สึกอับอายได้ มันกลับทำให้ร่างกายส่วนล่างของเจ้ายักษ์รู้สึกอึดอัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาสะบัดหัวไล่ความคิดและความรู้สึกประหลาดนั้นออกไป 

ก่อนจะลุกเดินออกมาจากบึงน้ำสีเขียวมรกตนั้น เสื้อผ้าตัวใหม่สวยงามปราณีตวางรออยู่แล้ว 

เขาหยิบมันขึ้นมาสวมใส่ และกลับไปยังที่พักโดยมีสาวใช้ผมแดงนำทางเขา

เขาพักผ่อนอยู่ในห้องนอนจนได้ยินเสียงหนึ่งดังอยู่ข้างกายเขา

"เจ้าทำข้าตกใจอีกแล้ว" เจ้ายักษ์กล่าวขึ้น

"เจ้าต้องตื่นมาทานมื้อค่ำร่วมกับครอบครัวของข้าแล้วหล่ะ"เธอพูดด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"ข้าไม่เคยพักผ่อนสะดวกสบายอย่างนี้มาก่อน จึงเผลอหลับไป นี่คงสายมากแล้ว "

เขาดีดตัวขึ้นมาจากเตียงนุ่มนั้นแล้วจัดแต่งเสื้อผ้าให้เป็นระเบียบเรียบร้อย

แล้วก็ชะงักไปชั่วขณะ

"เกิดอะไรขึ้นกับข้า?!? "

มือหนากลับเล็กลง เรียบเนียนไร้ความหยาบกร้าน เขามองเห็นเงาสะท้อนจากหน้าต่าง ใบหน้าใหญ่โตดุร้ายไม่ปรากฏในเงาสะท้อน แต่กลับเป็นใบหน้าสะอาดสะอ้านอ่อนโยน คิ้วเข้มเน้นขับใบหน้าขาวสะอาด รับกับจมูดโด่งได้รูป งดงามดั่งภาพวาด

" ข้าใช้เวทย์มนตร์กับเจ้า ผู้คนช่างพูดนัก ข้ารำคาญ! เวทย์มนตร์นี้อยู่เพียงข้ามคืนเท่านั้น ยามเช้าเจ้าก็กลับมาเป็นปกติ "

เจ้ายักษ์ใหญ่น่าเกลียด ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตาเห็นได้ เขาดูเป็นชายหนุ่มปกติ

ไม่ผิดแผลกแปลกประหลาดอีกแล้ว

หัวใจสูบฉีดแรงขึ้นด้วยความตื่นเต้น

" หากเจ้าชื่นชมตัวเองเสร็จแล้ว ก็รีบๆตามข้าออกมาเถอะ ข้าหิวแล้ว เวทมนตร์ของข้าคงพัฒนาไปไกลมากแล้ว สามารถเปลี่ยนยักษ์น่าเกลียดให้กลายเป็นชายหนุ่มรูปงามได้ถึงเพียงนี้ "

เธอพูดพร้อมหัวเราะคิกคัก ให้กับท่าทางดีอกดีใจของเจ้ายักษ์

ลิเลียคิดไม่ถึงว่าเมื่อใช้เวทมนตร์เปลี่ยนเจ้ายักษ์แล้ว จะทำให้เขากลายเป็นบุรุษที่งดงามดั่งผลงานชิ้นเอกของพระเจ้าเช่นนี้ คิดว่าพลังของเธอดีเกินคาดแต่ไม่นึกว่าแท้จริงแล้ว ผลงานชิ้นนี้เป็นของพระเจ้าต่างหากที่ได้สร้างไว้

ที่โต๊ะอาหารทรงยาวที่มีผู้คนร่วมสิบกว่าคนนั้น ต่างก็จ้องมองเจ้ายักษ์ ราวกับตัวประหลาด สาวน้อยใหญ่ต่างมองเขาด้วยสายตาเคลิ้บเคลิ้ม

เจ้ายักษ์ในร่างหนุ่มรูปงามราวเทพบุตร

สะกดสายตาทุกคนได้อย่างไม่ยากเย็น

ลิเลีย แนะนำแก่ทุกคนว่า ชายหนุ่มผู้นี้คือผู้ที่ช่วยชีวิตเธอจากชะตาชีวิตที่ต้องคำสาปของเธอ ที่เกือบจะถูกจับเผาทั้งเป็น เขาคือชายที่แม่มดอาวุโสเคยให้คำทำนายไว้ว่า


ชายหนุ่มรูปงามดั่งสวรรค์สร้าง

หัวใจบริสุทธิ์หมดจดงดงาม 

จะเข้ามาช่วยเหลือสายเลือดเผ่าพันธุ์แม่มดให้คงอยู่สืบไป


พระราชาและทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างก็เชื่อในสิ่งที่ได้เห็น ดูแล้วเขาเป็นเช่นคำทำนายทุกประการ

'คำทำนายบ้าบออะไรกัน?! ไม่ตรงซักกะอย่าง? สุดท้ายข้าก็ต้องเปลี่ยนเจ้ายักษ์ด้วยความสามารถของข้าเองมิใช่หรือ!? ' เธอบ่นอุบอยู่ในใจ แต่ใบหน้ายังคงสงบเรียบงดงามอยู่ตามเดิม

บรรดาพี่น้องของลิเลียต่างก็แนะนำตัวกับเขาอย่างกระตือรือล้น บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความชื่นมื่น ทุกคนอิ่มเอมกับอาหารเลิศรส และการแสดงต่างๆ

ในนั้นมีการแสดงร่ายรำของหญิงสาวด้วยอาภรณ์น้อยชิ้นที่จบลงด้วยร่างกายงดงามปราศจากสิ่งปกปิดแม้แต่ชิ้นเดียว งดงามดุจงานศิลปะ

'ข้านึกแล้วเชียวผู้คนเมืองนี้โชว์เรือนร่างเป็นงานอดิเรกจริงๆด้วย! ' เจ้ายักษ์คิดในใจ

อาหารมื้อค่ำจบลงและรัตติกาลมาเยือนผู้คนก็ต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อน 

โถงทางเดินไปยังเรือนรับรองของเจ้ายักษ์ ลิเลียเดินไล่ตามเขามาอย่างเงียบๆ มองดูแผ่นหลังกว้างๆ และร่างกายที่แม้จะถูกเปลี่ยนมาเป็นร่างมนุษย์แล้วก็ยังสูงใหญ่กว่าคนปกติอยู่หนึ่งเท่า 

"เจ้าไม่เคยเห็นร่างกายสตรีมาก่อนจริงๆ สินะ เจ้าคงมีชีวิตที่เงียบเหงาหดหู่มากเลยทีเดียว" ลิเลียพูดขึ้นมา เมื่อเห็นท่าทีเหนียมอายและก้มหน้าก้มตาของเจ้ายักษ์ตอนที่ชมการร่ายรำ

"ข้ามีชีวิตอยู่แต่ในป่า อย่างมากข้าก็ได้เห็นกวางตัวเมียเล่นน้ำ!! " เขาตอบ

"เจ้าก็รีบๆ ทำใจให้ชินซะล่ะ เพราะที่นี่มีให้ดูอยู่ทุกวัน ข้าแก้ผ้าให้เจ้าดูทุกวันก็ได้นะ จะได้ช่วยเจ้าปรับสภาพไวๆ ฮ่าๆๆ "

เขาหยุดเดินและหันกลับมายังร่างบางของเธอ 
ลิเลียไม่ทันได้ตั้งตัวแม่มดสาวเกือบจะชนเข้ากับร่างของเจ้ายักษ์

"เจ้าควรเก็บเรือนร่างไว้ให้เป็นความลับ และให้ชายผู้ครอบครองเจ้าเท่านั้นที่ได้ดู เจ้าอวดความงามของตัวอย่างฟุ่มเฟือย มันทำให้เจ้าดูไร้ค่า.. " เขายื่นใบหน้าเข้ามาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตางดงามดุจกวางจ้องไปยังดวงตาซุกซนคู่นั้น เหมือนมีขุมพลังลึกลับสะกดเธอไว้

ลิเลียรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว เขาทำให้เธอหัวใจกระตุกวูบ ความรู้สึกเมื่อครู่ทำให้เธอรู้สึกตกใจ

'อะไรกันเจ้ายักษ์นี่! ความรู้สึกตกใจนี่ มันอะไรกัน ?? หัวใจข้าเต้นแรงถึงขนาดนี้..'

เธอพลักอกหนาของเจ้ายักษ์ออก ก่อนโพล่งออกไปว่า

"เจ้ายักษ์!! ปากร้ายขึ้นทุกวันนะเจ้า กล้าดียังไงมาสั่งสอนข้า! ห๊า!! ข้าจะสาปเจ้าให้กลายเป็นกบซะเลยดีไหม!! "

"ข้าก็ติดมาจากเจ้านั่นแหละ! " เขาพูดแล้วเดินจากไปพร้อมรอยยิ้มจากการได้ยั่วโมโห แม่มดเจ้าอารมณ์ เขาคงเริ่มติดนี่สัยยียวนนี้มาจากเธอจริงๆ

"ข้าจะทำให้เจ้ามีหน้าตาน่าเกลียดยิ่งกว่าก่อนหน้านี้ซะอีกเจ้าคอยดูเถอะ!!! เจ้ายักษ์ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!!" เธอยังคงตะโกนไล่หลัง
.
.
.
.
ความงดงามหาใช่อยู่ที่ใบหน้า ความงดงามคือแสงสว่างที่อยู่ในจิตใจ-Khalil Gibran

    

Story: MinorSetback
Pic: Pixabay.com (fair used image website )





SHARE
Written in this book
The Big Ugly Giant
"ยอมรับในตัวตนของเจ้า ....เจ้าจึงจะได้ค้นพบความจริง"
Writer
MinorSetback
A Mage!
🍒ฟังเพลงแปลงได้ในYoutube: MinorSetBack | อ่านนิยายได้ที่ ReadAWriteนะคะ เยิ้ฟๆ 🍒

Comments