แม่มดผู้กุมความลับ


 | บทที่3 |

การได้พบกับแม่มดสาวที่เกือบจะถูกจับย่างโดยชาวบ้าน

สร้างความประหลาดใจให้แก่เจ้ายักษ์เป็นอย่างมาก

เจ้ายักษ์ยังคงจ้องมองแม่มดสาวอย่างไม่เข้าใจ

ในขณะที่ตัวเธอ ยังคงหัวเราะตัวโยนกับท่าทีตกใจของเขา

"ในโลกนี้มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ด้วยหรือ? หากโลกนี้มียักษ์อย่างเจ้า แล้วแม่มดอย่างข้าจะเป็นเพียงเรื่องเล่าได้อย่างไร? " เธอยังคงหัวเราะอย่างชื่นมื่น

"ที่เจ้าพูดก็ถูก เพียงแต่ตัวข้าไม่เคยพบเห็น ข้าอาศัยอยู่กับมารดาและน้องชาย อย่าว่าแต่แม่มดเลย แม้แต่มนุษย์ข้าก็ได้พบเพียงน้อยครั้งเท่านั้น" เขากล่าวอย่างเก้อเขินในความไม่ประสีประสาของตนเองและพูดต่ออีกว่า

" มารดาและน้องชายได้หายไปหลายสัปดาห์แล้ว ข้าเฝ้าตามหาอย่างไรก็ไม่พบ เป็นกังวลอยู่ทุกค่ำคืน ข้าคิดว่าพวกเขาอาจมาที่หมู่บ้านแห่งนี้จึงได้มาที่นี่ ได้พบเจ้ากำลังลำบากจึงได้เข้ามาช่วย ไม่นึกว่าเจ้าจะเป็น' แม่มด ' แล้วเหตุใดเจ้าจึงปล่อยให้พวกเขารังแก ข้านึกว่าพวกเจ้าสามารถใช้เวทมนต์ได้เสียอีก"

"ข้าก็นึกเสียใจอยู่เหมือนกันที่เจ้ามาช่วยข้าเอาไว้ เจ้ายักษ์โง่!! หากพวกมันเผาข้าเสีย ตัวพวกมันเองก็ต้องถูกเผาไหม้ไปด้วยไฟเช่นกัน เปลวเพลิงจากคำสาปของเผ่าพันธุ์ข้าจะเผาไหม้พวกมันไปทั่วทั้งหมู่บ้านเป็นเวลาสามวันสามคืน แค่นึกถึงข้าก็มีความสุขแล้ว" แม่มดสาวตอบ

ดวงตาสีเขียวมรกตของเธอเปล่งประกาย ราวกับพูดถึงเรื่องอาหารมื้อค่ำ เจ้ายักษ์รู้สึกขนลุกพองเมื่อได้ฟัง เขากลืนน้ำลายลงคอ

แม่มดสาวรู้ได้ถึงความคิดของเจ้ายักษ์ จึงกล่าวต่อไปว่า

" ข้าเป็นแม่มด ใครทำร้ายข้า ข้าก็จะทำลายมัน ไม่อย่างนั้นข้าคงเป็นนางฟ้าไปแล้ว ดูเจ้าสิร่างกายใหญ่โตหน้าตาโหดเหี้ยมดุร้ายราวสัตว์ป่า กลับเป็นเพียงชายใจเสาะคนหนึ่ง ฮ่าฮ่า พระเจ้าช่างมีอารมณ์ขันยิ่งนัก "

เขายิ้มแหยเก

" ข้ามีนามว่า ลิเลีย ข้าคือผู้สืบทอดตำแหน่งราชินีแห่งอาณาจักร เกทมัลเน่ เดิมทีพลังเวทย์ข้าแกร่งกล้าแต่ได้ถูกผนึกไว้ ทำให้ข้าไม่สามารถใช้พลังที่มีได้ ถึงวันนี้จะไม่ได้เห็นเปลวเพลิงแห่งการล้างแค้น แต่ข้าก็ได้ชีวิตและพลังกลับคืนมาเพราะความโง่เง่าของเจ้าแท้ๆ....ว่าแต่เจ้ามีชื่อว่าอะไร? "

''ข้ามีชื่อว่าอะไร? "

ยักษ์อัปลักษณ์ได้ลืมไปแล้วว่าเขานั้น ครั้งหนึ่งก็เคยมีชื่อเรียก ชื่อที่พ่อได้ตั้งให้และใช้เรียกหาเขาอยู่เสมอ

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผู้คนได้เริ่มเรียกเขาว่า เจ้ายักษ์ใหญ่น่าเกลียด เจ้าสัตว์ประหลาด เจ้าอสูรร้าย เนิ่นนานเหลือเกิน ไม่เคยมีใครเอ่ยชื่อของเขาจนมันได้เลือนหายไปจากความทรงจำ

' ข้าไม่มีกระทั่งชื่อ..' เจ้ายักษ์ บอกกับตนเอง

"เจ้าอยากเรียกข้าว่าอย่างไรก็เรียกเถอะ" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ขณะที่เจ้ายักษ์น่าเกลียดจมอยู่ในห้วงความคิดนั้น

ลิเลีย ก็ได้ใช้พลังฟื้นฟูร่างกายอันบอบช้ำและใบหน้าบวมเป่งจนกลับมามีสภาพเป็นปกติแล้ว

เจ้ายักษ์ไม่ทันได้สังเกตก็ตกตะลึง

หญิงสาวตรงหน้ามีใบหน้าจิ้มลิ้ม ผมสีเข้มประบ่า

ดวงตากลมตาสีเขียวถูกล้อมด้วยขนตาแพหนา

จมูกที่หักและบิดเบี้ยวได้คืนสภาพ ไม่สูงไม่ต่ำรับกับใบหน้า

ริมฝีปากชมพูเรื่อก็ยิ้มให้กับเจ้ายักษ์ตรงหน้า อย่างทะเล้น

เจ้ายักษ์ถึงกับสะดุ้ง!

' ผู้หญิงสวยช่างน่ากลัว '

" ถึงจะขัดใจอยู่สักหน่อย แต่ก็ต้องขอบใจเจ้าที่ช่วยข้าไว้ การพบกันของเราหาใช่เรื่องบังเอิญ ทุกอย่างได้ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว โชคชะตานำพาผู้คนมาพบกัน แต่ตัวของพวกเราเองเท่านั้นที่กำหนดทิศทางของมันได้"

หญิงสาวเอ่ยทำลายความเงียบเมื่อครู่

" เอ่อ เจ้าบอกว่าพวกเราถูกกำหนดให้พบกันหรือ ด้วยเหตุใด? "

"ให้อธิบายก็คงยาว เอาเป็นว่า ข้ากุมความลับของเจ้า ข้ารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเจ้า ก่อนอื่นข้าจะต้องกลับคืนสู่ดินแดนของข้า มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ข้าจะต้องไปสะสาง ข้าถูกลงโทษให้ใช้ชีวิตเยี่ยงมนุษย์ธรรมดาอยู่ในหมู่บ้านนี้นับสิบปี ทรมานเสียยิ่งกว่าตาย! เจ้าตามข้ามาแล้วกัน "

แม่มดสาวกล่าวอย่างง่ายๆ

"ข้าต้องตามหามารดาและน้องชาย!"เขานึกขึ้นได้ในที่สุด

" เห้อ ... เจ้าไม่ต้องตามหาพวกเขาให้ลำบากหรอก มารดาเจ้าช่างโชคดีนัก นางมีวาสนาเรื่องผู้ชายเสมอ เหอะ!  ตอนนี้ได้แต่งกับพ่อค้าร่ำรวยจากต่างเมือง พวกเขามีความสุขดีโดยไม่มีเจ้า ข้าขอเตือนเจ้าเลยว่า การที่เจ้าไปพบพวกเขา จะนำมาซึ่งความลำบาก

พวกเขาหาได้รอคอยเจ้าอยู่ด้วยความรัก แต่เป็นคมหอกคมดาบต่างหากที่พวกเขาเตรียมไว้รอเจ้า "

เจ้ายักษ์ตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน


ไม่มีข้าแล้วพวกเขามีความสุขหรือ?

ข้าเพียงแต่อยากพบหน้าพวกเขา

คิดถึงใบหน้าของมารดาเหลือเกิน....


แม้จะกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ การร่วมเดินทางกับแม่มดสาวย่อมดีกว่าการตามหาแม่และน้องอย่างไร้จุดมุ่งหมาย ลิเลียพูดจาจรงไปตรงมาเหลือเกินจนเหมือนจะพยายามขยี้แผลในใจของเจ้ายักษ์ 

เจ้ายักษ์ออกเดินทางไปพร้อมกับแม่มด มุ่งหน้าไปยัง ถนนเส้นใหญ่ จนกระทั่งหมู่บ้านที่พวกเขาจากมาเหลือเพียงจุดเล็กๆ และลับตาไปในไม่ช้า รอนแรมอยู่ราวสองวันสองคืน

แม่มดสาวแม้ดูเป็นคนพูดจาไม่รื่นหู

แต่เป็นคนที่มีความจริงใจต่อเจ้ายักษ์มาก

เจ้ายักษ์เองก็คอยใช้ร่างกายใหญ่โตของมันในการบังแดดบังฝน ให้กับร่างเล็กๆ ที่หลับไหลไปกับความเหนื่อยล้า

หัวใจของเขาอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาดเมื่อรับรู้ได้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่อย่างอ้างว้างอย่างเคย

เขาไม่ได้เฝ้ามองดูท้องฟ้าสวยงามยามค่ำคืนเพียงลำพังอย่างที่เคยเป็น

ความมืดปกคลุมโดยรอบ หญิงสาวลืมตาขึ้นมาเห็นเจ้ายักษใหญ่หลับไหลไปทั้งที่ยังนั่งอยู่ เขามักจะใช้ร่างกายใหญ่โตเป็นเหมือนหลังคากันแดดฝนให้นางเช่นเคย

'เจ้างั่ง ! ข้าไม่ได้ขอให้ทำซักหน่อย ..'

เธอส่ายหน้าให้กับความอ่อนโยนของเจ้ายักษ์ เธอรู้สึกขัดหูขัดตากับการกระทำของเจ้ายักษ์ที่คอยเอาใจใส่เธอทั้งๆที่เธอเอาแต่ด่าทอและใช้แรงงานเขาอยู่ทั้งวัน

ลิเลียมองไปบนท้องฟ้าอย่างเหม่อลอย

นึกถึงนิสัยดื้อรั้น หยาบคายของตนเองเมื่อก่อนแล้ว ความรู้สึกผิดต่างๆก็ปรากฏขึ้นในใจ

ในอดีตนั้น เธอมีพลังอำนาจมหาศาลแต่มีนิสัยใจคอโหดเหี้ยม เข่นฆ่าผู้คนทำลายบ้านเมืองเป็นเรื่องสนุก การเกิดภัยพิบัติที่หมู่บ้านที่พวกเขาจากมาก็เป็นผลงานของเธอ

ช่างบังเอิญเหลือเกินที่กลับกลายเป็นพ่อของเจ้ายักษ์ที่ต้องมารับเคราะห์เแทน 

อาจเป็นเพราะเธอที่ทำให้โชคชะตาของเจ้ายักษ์ต้องพบกับความผิดหวังและสูญเสีย...

เธอถูกพระเจ้าลงโทษโดยการให้เธอต้องกลายมาเป็นมนุษย์อ่อนแอ หลบซ่อนอยู่ในหมู่บ้านแห่งนั้นเพื่อรอคอย ชายผู้คืนพลังให้เธอ ไม่นึกว่าพระเจ้าจะหมายถึง ยักษ์อัปลักษณ์

' พระเจ้ามีอารมณ์ขันซะจริง!'

เสียงกรนดังขึ้นมาเป็นระลอก ทำให้แม่มดสาวหลุดออกมาจากห้วงความคิด

"เจ้าตัวอัปลักษณ์นี่!! เสียงดังหนวกหูชะมัด ถ้าข้าจะต้องทนนอนฟังเสียงกรนตอนเจ้าหลับอีกเพียงคืนเดียวข้าจะต้องร้องขอให้พระเจ้าเอาชีวิตข้าไปแน่ๆ" เธอรัวฝามือเล็กไปที่ใบหน้าหยาบหนาของเจ้ายักษ์ รอบแล้วรอบเล่า ก็ไม่สามารถปลุกเจ้ายักษ์ที่หลับอย่างสบายได้

พวกเขาออกเดินทางต่อในยามเช้า แม้เหนื่อยก็มิได้หยุดพัก

และแล้ว ทั้งสองก็ได้มาถึงต้นไม้หน้าตาประหลาด ใหญ่โต สูงราวสิ่งปลูกสร้าง

ลิเลียใช้มือเล็กทาบไปบนต้นไม้ผิวหยาบนั้น ก่อนจะมีแสงสว่างวาบขึ้นในบริเวณโดยรอบ

ลมหนาวเย็นสัมผัสใบหน้าขรุขระของเจ้ายักษ์

ต้นไม้เมื่อครู่ได้หายไปเหลือเพียงประตูบานใหญ่ ที่มีลวดลายสวยงามแปลกตา

กลิ่มหอมดอกไม้แห่งฤดูหนาว พัดโชยมา พร้อมกับลมหนาวเย็นยะเยือก


"เพื่อนแท้คือผู้ที่ก้าวเข้ามาในยามที่ผู้คนทั้งโลกได้ก้าวออกไป"

       

SHARE
Written in this book
The Big Ugly Giant
"ยอมรับในตัวตนของเจ้า ....เจ้าจึงจะได้ค้นพบความจริง"
Writer
MinorSetback
A Mage!
🍒ฟังเพลงแปลงได้ในYoutube: MinorSetBack | อ่านนิยายได้ที่ ReadAWriteนะคะ เยิ้ฟๆ 🍒

Comments

feelsoulbleu
3 months ago
น่ารักมากเลยค่ะ💓
Reply
MinorSetback
3 months ago
เจ้ายักษ์ฝากขอบคุณค่ะ 🙊😂
Wis_B
3 months ago
น่ารักจังเลยค่ะ~
Reply
MinorSetback
3 months ago
🙏😊