"พอแล้วกับความรัก"
ถ้ามีใครมาถามหรือคุณถาม ฉันก็คงตอบแบบนี้ ฉันก็เคยตอบคุณแล้วเหมือนกัน...ว่าฉันคงพอแล้วกับความรัก เพราะฉันรู้สึกเข็ดกับมันจริงๆ คนเราเจ็บแล้วไม่จำ แต่ยังไงสักวันเราก็ต้องจำมันอยู่ดี คุณบอกฉันว่า...ยังอายุไม่20เลยจะปิดกั้นตัวเองไปทำไม โถ่คนดี...คุณไม่เป็นฉันนี่คะ คุณเลยไม่รู้ว่าความเจ็บปวดจากการแอบชอบมันเจ็บมากแค่ไหน มันเป็นสาเหตุที่ฉันพยายามจะไม่ถลำลึกไปกับใครสักคนแต่กับคุณ...ฉันทำไม่ได้เลย ฉันไม่เคยทำได้สักครั้ง ฉันเกลียดการเอาตัวเองลงไปคลุกคลีกับความรัก ฉันเกลียดเวลาตัวเองคิดถึงใครสักคนมากๆ ฉันเกลียดทุกครั้งที่ตัวเองยิ้มเพราะคุณ ทำไมทุกข้อที่ฉันเกลียด...ฉันถึงเป็นกับคุณทั้งหมด ฉันไม่ชอบการถลำลึกไปกับความรู้สึกตัวเองจริงๆ การฟังเพลงแล้วนึกถึงคุณตลอดเป็นอะไรที่ฉันไม่ต้องการ... ฉันกลัวแล้วกับความรัก มันเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันไม่ยอมให้ใครไปเต็ม100เหมือนกับคุณ คุณผู้เป็นดั่งข้อยกเว้น คุณคือทุกอย่างของฉันจริงๆ คุณคือน้ำตา คุณคือแสงจันทร์ แสงอาทิตย์ อากาศ ทุกอย่างคือคุณ และทุกอย่างคือสิ่งที่ฉันเกลียด ทำไมถึงเกลียดน่ะหรอ?เพราะเป็นคุณไง ฉันถึงเกลียด เกลียดความมีอิทธิพลของคุณที่มีต่อฉัน ทำอะไร ไปที่ไหน ฟังอะไร ก็นึกถึงคุณ ยกตัวอย่างเช่น ฉันกำลังกินอาหารเย็นสักที่แล้วพบว่ามันอร่อย ฉันก็จะคิดถึงคุณก่อนว่าถ้าคุณได้ลิ้มลองมันแล้วจะชอบไหมนะ , ฉันกำลังขึ้นเครื่องบินไปต่างจังหวัด เมื่อฉันเห็นหน้าต่างและเห็นวิวข้างนอก ฉันก็คิดถึงคุณ อยากให้คุณที่ทำงานหนักมาเห็นอะไรแบบนี้บ้าง ไม่ใช่ทำแต่งานแบบนี้ ทำไมกันทำไมฉันต้องห่วงคุณ ในหัวของฉันมีแต่คำว่าทำไมกัน ฉันใกล้ที่จะไปพบคุณแล้ว และฉันก็เครียด เครียดจนอาเจียนไปหลายรอบแล้ว ฉันจะไปหาคุณวันที่16 อีกตั้ง10กว่าวันแต่คุณทำให้ฉันปั่นป่วน ฉันกินอะไรไม่ลง ฉันมีชักโครกเป็นเพื่อนแล้วด้วยซ้ำในเวลาตี2ครึ่งแบบนี้ ทำไมพอได้ยินเสียงคุณ ได้เห็นรูปคุณแล้วฉันเครียดกว่าเดิม เมื่อตอนอาเจียนรอบที่3ฉันคิดว่ามันอาจจะดีขึ้นแต่พอมานอน ฟังเสียงคุณ ดูรูปคุณ ฉันก็กลับไปกอดคอชักโครกอีกครั้ง ไม่ไหว...ไม่ไหวจริงๆ ทำไมมันเครียดขนาดนี้ นี่หรอความรัก ความเจ็บปวด แค่นึกถึงสัมผัสของคุณยังเจ็บเลย บ้า...บ้าที่สุด
SHARE
Writer
chanhom
patient
เรามองพระจันทร์ดวงเดียวกันเสมอ

Comments