"สัตว์ประหลาด กับ แม่มด"
| บทที่2 |

.
.
.
.


อาทิตย์ฉายแสงเหนือศีรษะเจ้ายักษ์ ปลุกเขาจากการหลับนอนอย่างสงบสุข

เจ้ายักษ์ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย จากนั้นก็เริ่มกิจวัตรประจำวันของเขา

ทำความสะอาดบริเวณรอบๆกระท่อม และเข้าป่าไปหาอาหารเช่นทุกวัน
.
.
.
.

ในป่าแห่งนั้น พรานเฒ่าและหลานชายรอเจ้ายักษ์อยู่

พวกเขาพบกันในทุกๆ สองสามวัน

เพื่อแลกเปลี่ยนสิ่งของเหมือนที่เขาทำกับหมีตัวใหญ่



เมื่อไม่กี่เดือนก่อน ยักษ์ได้ช่วยชีวิตพรานเฒ่าจากฝูงสิงโตหิวโหย

ชายชรารู้สึกซาบซึ้งมากและต้องการตอบแทนความมีน้ำใจของเขา

นายพรานให้สัตว์ที่เขาล่ามาได้ทั้งหมดแก่เจ้ายักษ์
เจ้ายักษ์ยินดี และยอมรับน้ำใจของพรานเฒ่า

ถึงกระนั้นเจ้ายักษ์ก็ไม่สามารถรับของไว้ทั้งหมดและปล่อยให้พรานเฒ่ากลับบ้านมือเปล่าไปได้

ดังนั้นพวกเขาจึงตกลงที่จะแลกเปลี่ยนแทน

ตั้งแต่นั้นมาพวกเขาก็กลายเป็นเพื่อนที่ดีของกันและกันพวกเขาพูดคุยกันได้สักพักก่อนจะแยกย้ายกันไป
เจ้ายักษ์กลับไปยังกระท่อมของตน


เขายืนอยู่หน้าประตูกระท่อม


"มารดา วันนี้ข้าได้กระต่ายสำหรับท่านและน้องชาย " เขากล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริง
.
.
.


มีเพียงความเงียบยาวนาน

ไม่มีใครตอบกลับมา

เขามองลอดผ่านหน้าต่างเล็กๆ นั้น



" พวกเขาหายไปไหนกันนะ? " เจ้ายักษ์เอ่ยขึ้น

.

.

.

ล่วงเลยมาเป็นเวลาสามวันแล้ว
กลับยังไม่มีใครในกระท่อมหลังนี้

'มารดาไม่เคยทิ้งบ้านไปนานขนาดนี้มาก่อน'

เขารู้สึกถึงอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร

เขาวิ่งไปยังป่าลึก

เริ่มค้นหาสัญญาณของครอบครัวของเขา กินไม่ได้นอนไม่หลับ
.
.
.


เป็นเวลาร่วมสัปดาห์ที่ยักษ์ได้ออกตามหาแม่และน้องชายที่รักของเขา เขาค้นหาในทุกทิศทุกทางตั้งแต่กระท่อมไปจนถึงชายป่าแห่งนั้น ไปยังหุบเหว หรือเดินทางขึ้นไปจนเกือบถึงยอดเขา 

และหลายๆครั้งที่เขามาหยุดอยู่ ณ บริเวณนี้
เจ้ายักษ์จ้องไปยังถนนที่นำไปสู่หมู่บ้าน
ที่ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยใช้ชีวิตอยู่ 
เขาหยุดตรงนี้เสมอและเดินกลับเข้าป่า
ด้วยความผิดหวัง

วันนี้อย่างไรเขาก็ต้องไปค้นหาครอบครัวของเขาในหมู่บ้านนั้น! เจ้ายักษ์คิดอยู่ในใจ

แม้ว่ามันจะชัดเจนแล้วว่า ครอบครัวได้ทิ้งเขาไป
แต่เขาจะต้องเห็นมันด้วยตาของตัวเอง

'แน่นอนว่าตัวเขาสามารถใช้ชีวิตเพียงลำพังได้เป็นอย่างดี แต่แม่และน้องชายของเขาอาจกำลังต้องการเขาอยู่ก็เป็นได้ อาจกำลังประสบปัญหา พวกเขาจะปลอดภัยดีหรือไม่นะ?' 

ความวิตกกังวลถาโถมเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ไม่ว่ายามหลับยามตื่น เจ้ายักษ์จึงต้องตัดสินใจ




"ข้าต้องไป! " เขากล่าวขึ้น





ยักษ์ตัวใหญ่เดินไปข้างหน้าตามทิศทางของหมู่บ้าน

หัวใจของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกมากมาย แต่เท้าของเขายังคงก้าวเดินต่อไป

เขาหยุดอยู่ด้านหลังต้นไม้ที่ใหญ่พอที่จะบังร่างใหญ่โตของเขา เพื่อสังเกตเหตุการณ์ที่อยู่เบื้องหน้า


.

.

.

.

เสียงเอะอะโวยวายของผู้คน

สาวน้อยคนหนึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นดินตัวเต็มไปด้วยฝุ่น โคลน และคราบเลือดที่แห้งเกรอะกรัง

รายล้อมด้วยกลุ่มชาวบ้านที่ดูโกรธแค้น

เด็กสาวคนนั้นเธอช่างอ่อนแอและบอบบาง
ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยคราบเลือดและรอยฟกช้ำ
แขนและขาของเธอถูกผูกไว้ทั้งหมด



พวกเขาถ่มน้ำลายใส่เธอ

พวกเขาสาปแช่งเธอ

แม้แต่เด็ก ๆ ก็ขว้างปาก้อนหินใส่เธอ!



" ช่างน่าสงสาร! พวกเขาต้องทำร้ายเธอรุนแรงถึงเพียงนี้เชียวหรือ" เขาพึมพำด้วยใจที่แทบจะแตกสลายกับภาพตรงหน้า



พวกเขาผูกเธอไว้กับเสาไม้

ใต้เท้าของเธอมีฟืน



ชาวบ้านคนหนึ่งเทน้ำมันลงบนร่างของหญิงสาวและเสาไม้นั้น

หญิงสาวผู้นั้นกลับสงบนิ่ง นิ่งเหลือเกิน

สำหรับคนที่กำลังจะถูกเผาทั้งเป็น

ฝูงชนกรีดร้องและตะโกนด้วยความตื่นเต้นราวกับว่านี่เป็นคืนก่อกองไฟ ....



เห็นเช่นนั้นแล้วเจ้ายักษ์นั้นก็รีบวิ่งไปยังฝูงชนเหล่านั้น ชาวบ้านตาเบิกโพล่งต่างตกอกตกใจ

ผู้คนต่างไม่เคยเห็นยักษ์หรือยักษ์ขนาดหมึมาเช่นนี้มาก่อน พวกเขาหวาดกลัวและเริ่มวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง เหลือเพียงเจ้ายักษ์และหญิงสาว

ยักษ์นั้นได้จ้องไปที่หญิงสาวร่างเล็ก ด้วยสีหน้าที่ไม่สามารถอธิบายได้

เขาก้มลงและใช้มือที่หยาบกร้านของเขาแก้เชือกให้เธอผู้นั้นอย่างทุลักทุเล





ผมสีดำนุ่มลื่นของเธอยังคงชุ่มไปด้วยเลือดที่ส่งกลิ่นคละคลุ้ง

ใบหน้าของเธอบวมเป่งและจมูกของเธอบิดเบี้ยว ผิดรูป

ใบหน้าของเธอยังคงนิ่งสงบเหมือนก่อนหน้านี้
เรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึก คาดเดาไม่ได้

ราวกับว่าการถูกทุบตีอย่างไร้ความปราณีนั้น
เป็นเพียงสิ่งธรรมดาที่สามารถเกิดขึ้นได้ในชีวิตประจำวัน



“นี่..เจ้าเจ็บหรือเปล่า? จะ ..เจ้าลุกไหวหรือไม่?” ยักษ์อัปลักษณ์ถามอย่างตะกุกตะกัก



หญิงสาวพยักหน้าช้าๆ แทนคำตอบ



" เหตุใดพวกเขาจึงทำเช่นนี้กับเจ้า? ทำไมพวกเขาจึงจะฆ่าเจ้าได้เล่า? " เขาถามอย่างสงสัย



" พวกนั้นคิดว่าข้าเป็นแม่มด" เธอตอบอย่างไร้อารมณ์



" เจ้าเป็นแม่มดหรือ?! " เขาร้องออกมา



ดวงตาสีเขียวกลมโตคู่นั้นของเธอสบกับดวงตาของเขา

รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าบวมปูดของเธอ



" ไม่ชัดเจนอีกหรือ? " เธอถามด้วยรอยยิ้มที่แปลกประหลาดที่สุด



" เจ้าเป็นแม่มด!!! " เขาร้องเสียงดัง



“เจ้าจะต้องประหลาดใจด้วยหรือ ตัวเจ้าเองก็เป็นยักษ์! แถมตัวใหญ่ซะด้วย!!” เธอพูดพร้อมกับหัวเราะคิกคัก






เมื่อคุณเกิดมาในโลกที่ไม่เหมาะกับคุณ อาจเป็นเพราะคุณเกิดมาเพื่อช่วยสร้างโลกใบใหม่


SHARE
Written in this book
The Big Ugly Giant
"ยอมรับในตัวตนของเจ้า ....เจ้าจึงจะได้ค้นพบความจริง"
Writer
MinorSetback
A Mage!
🍒ฟังเพลงแปลงได้ในYoutube: MinorSetBack | อ่านนิยายได้ที่ ReadAWriteนะคะ เยิ้ฟๆ 🍒

Comments