ภาพอดีตจะน่าจดจำ
ข้างหลังภาพ    ชิด ห่าง ห่าง – ห่าง ห่าง ชิด      เสียงจังหวะกระทบไม้ดังก้องขึ้นในใจ​ข้าพเจ้าทุกครั้งที่หยิบรูปนี้ขึ้นมาดู         ภาพเบื้องหน้าเวที ที่ประจักษ์ต่อสายตาเป็นร้อยร้อยคู่ของผู้ชมเป็นภาพนี้ แต่ภาพเบื้องหลังเป็นเช่นไร พอมองย้อนกลับไปแล้วทำให้อดยิ้มกับตัวเองไม่ได้ทุกครา 
รูปภาพเก่านานกว่า10ปี งานกิจกรรมอาสาการรำลาวกระทบไม้ บนเวทีแสดงศิลปวัฒนธรรมไทยเป็นประสบการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิตข้าพเจ้า หากดูภาพเล่าเรื่อง เวทีนี้เป็นงานสถาปนาสมาคมแม่ดีเด่นแห่งชาติ ในปี พ.ศ.2554

ข้าพเจ้าร่วมการแสดงรำกับครู วิทยาลัยนาฏศิลป์ กรมศิลปากร แต่งกายย้อนยุคในชุดไทยสมัยรัตนโกสินทร์ เสื้อแขนกระบอกสีม่วงสด ไม่เข้มดำเหมือนลูกหว้า นุ่งผ้าซิ่นผ้าไหมยก ทอแบบลายต๋าสอดดิ้นเงินดิ้นทอง ผ้าพื้นสีน้ำตาลทองอร่าม ตีนจกทอลายขอ ปลายสุดเชิงผ้าจกหางสะเปาลายเรือสำเภาทอง ความยาวคลุมถึงข้อเท้า มีผ้าแถบสีส้มสดดังดอกพวงแสดคล้องคอ เกล้าเก็บมวยผมทัดดอกไม้

เปิดฉากการแสดงด้วยเสียงเพลงทำนองไทยเดิม “ แสงรัชนี ส่องศรีนวล ... ลาล่าลาล้าลาลา ล้าลาลาล่าลาลา” ไม่กี่วินาที ม่านก็ค่อยๆเปิดออกให้เห็นตัวนางรำหญิง และนายรำชาย ข้าพเจ้าจำได้สนิทใจว่าได้ยินเสียงปรบมือดังรัวรัว ซ้อนทับกับเสียงปล้องไม้ไผ่ลำยาวกว่า 3 เมตร กระทบกัน เป็นจังหวะ ชิด ห่าง ห่าง - ห่าง ห่าง ชิด
 
ผู้ชมทอดสายตามองดูการร่ายรำ อันงดงามอ่อนช้อยเคล้าคลอทำนองเสียงเพลง แต่กลับเปลี่ยนเป็นจ้องมองแบบลุ้นตาม  เมื่อการแสดงดำเนินมาถึงช่วง ถึงตอนรำกระทบไม้ 

สายตาหลายคู่  มองจ้องปล้องไม้ไผ่ที่ยกกระทบกันบ้าง  ยกกระแทกไม้หมอนบ้าง ปลายทั้งสี่ด้านถูกกำแน่นด้วยมือนายรำชาย ทั้งสองคนนั่งยองๆในชุดผ้าหม้อฮ่อมสีคราม ผ้าขาวม้าลายสก๊อตสี่แดงคาดพุง  ลำไม้ไผ่ถูกขยับเคลื่อนไหวแบบมีสมาธิ เป็นจังหวะ
  
สายตาหลายคู่  มองสลับมาที่นางรำอย่างข้าพเจ้าที่ยังยกแขน มือตั้งวง รำจีบ ขยับมือหมุนม้วนตัว ท่องวนในใจเป็นจังหวะ  ชิด ห่าง ห่าง - ห่าง ห่าง ชิด   ไปพร้อมกับขาที่สอดเท้ายกขึ้น ยกลงตามจังหวะการกระทบกันของลำไม้ไผ่  

ผู้ชมส่งเสียงเชียร์ ปรบมือ ขยับเท้าตาม ราวกับว่าตัวเองอยู่บนเวที 
พอช่างภาพขยับกล้องจับภาพซูมขยายขึ้นภาพบนจอมอนิเตอร์   ให้เห็นชัดจังหวะเท้ายกเข้า ไม้กระทบห่างออก ไม้กระทบชิดเข้า และเท้ายกออก 

ในนาทีนั้นเองเสียงปรบมือดังก้อง “แปะ แปะ แปะ” และดังรัวดังขึ้นกว่าเดิม ผู้ชมหลายท่านเผยอริมฝีปากให้เห็นฟัน เห็นนัยน์ตายิ้มเป็นรูปสระอิ   หลายท่านส่งเสียงหัวเราะร่า 
เพราะว่า  . . .
ทำไม? ข้อเท้าแปะพลาสเตอร์
ภาพเบื้องหลัง ก็มาปรากฏเป็นภาพเบื้องหน้า ภาพที่ซูมขยายบนจอใหญ่ทุกจอในงาน เห็นข้อเท้าของข้าพเจ้าแปะพลาสเตอร์ สองสามแผ่น ภาพบอกชัดแบบไม่ต้องมีคำบรรยายใดๆ ว่า ข้อเท้านั้นถูกไม้กระแทกมาหลายครั้งหลายคราจากการซ้อมรำก่อนการแสดง

การฝึกซ้อมนางรำมืออาสา ช่วงเวลาไม่ถึง 2 สัปดาห์   กำหนดซ้อม 4-5 ชั่วโมงทุกวันหลังเวลาทำงานปรกติ การซ้อมเริ่มต้นจากการศึกษาท่ารำ  จำท่วงท่าให้ลงตัวกับทำนองแต่ละท่อนเพลงในช่วงเวลาสั้นๆ ก็ถือว่ายากสำหรับนางรำมือสมัครเล่นแบบข้าพเจ้า  

แต่การรำลาวกระทบไม้ที่ยากยิ่งกว่าคือ ช่วงไฮไลท์ของการแสดง การก้าวเท้าให้ลงตามจังหวะ ที่ไม้กระทบกัน เท้าต้องเก้า มือต้องรำ ร่างกายต้องขยับหมุน สมองต้องท่องจำ

ถ้าหากประเมินจากบาดแผลที่ปรากฏคงคาดเดากันได้แบบไม่ต้องสงสัยเลยค่ะ    เท้าข้าพเจ้าโดนกระแทกแบบไม่เคยพลาดสักรอบระหว่างการซ้อมนั้น ข้อเท้า โดนกระแทกแบบไม่เคยพลาดสักรอบ แต่หากข้าพเจ้าขาดความมุ่งมั่นตั้งใจกับงานที่อาสา คงเป็นฟันเฟืองที่ทำให้การแสดงออกมาไม่สมบูรณ์แบบ ข้าพเจ้าจึงเพียรกลับมาทบทวนหลังการซ้อมทุกครั้งเพราะอยากทำให้ดีที่สุด
 
ภาพบรรยากาศตอนนั้นปรากกฎในจินตนาการข้าพเจ้า บอกความหมายว่าผู้ชมมีความสุขกับการแสดง ที่เบื้องหลังคือความตั้งใจซ้อมอย่างหนัก กว่าจะออกมาเป็นภาพเบื้องหน้าที่น่าประทับใจ บนเวทีต่อหน้าผู้ชมในวันนั้น

สำหรับข้าพเจ้าแล้ว เรื่องราวข้างหลังภาพเตือนความจำย้ำการกระทำเสมอ ว่าทุกก้าวความสำเร็จ ทุกก้าวความภาคภูมิใจของชีวิต ได้มาจากความพยายามทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด แต่พอนึกถึงหลายๆภาพเก่าเล่าความหลังกลับคิดได้  และเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า 

“หากเราอยากมีภาพอดีตที่น่าจดจำ   คิดทำวันนี้ให้ดีที่สุด”
 

ภาพทุกภาพในอดีตต่อจากนี้ 
ก็จะเป็นภาพความทรงจำกับเรื่องราวข้างหลังภาพน่าประทับใจเฉกเช่นวันนี้


แต่คราวหน้า  รำแบบนี้ไม่เอาอีกแล้ว 
"โอ๊ยเจ็บมากกก"

Photo :  Experience


SHARE
Writer
NariNa
Writer vs Dreamer
_ Find to Found A day _

Comments

Papilion
5 months ago
😮…ดูจะเป็นเจ้าแม่แฟชั่น มารำลาวกระทบไม้เฉยเลย 🤣🤣😄
Reply
Papilion
5 months ago
เอ๊ะ! หรือคนที่ 2 จากขวา??? 🤨😅
NariNa
5 months ago
วันหลัง​ ไม่ต้องเขียน​ story โพสต์​รูป​ทายภาพกัน​ 555
Papilion
5 months ago
5555 ก็มาแบบนี้ ก็เลยสงสัยสิครับ 😋
Papilion
5 months ago
ที่จริง มีรายละเอียดเยอะนะครับ ชอบๆๆๆ แต่คงเป็นศัพท์เฉพาะในวงการ ถ้าถามคงจะยาววววว ตอนแรกกะจะชมว่าว้าวว เก่งจัง ทำได้ไงไม่โดนไม้หนีบขา แหม...รีบเฉลยเสียได้ 555

ล้อเล่นครับ เก่งครับเก่ง 👍😊
Reply
NariNa
5 months ago
"ตอนวันจริงไม่โดนหนีบนะ​ เก่งใช่เปล่า"
ขอบคุณ​นะคะ​ ที่​ follow กัน​ ในชีวิตจริง​เป็นนักพูด​ มากกว่านักเขียน​
Papilion
5 months ago
เก่งครับบบ 👍 💗😊
น่าสนใจๆ ในชีวิตจริงผมเป็นนักฟัง มากกว่านักเขียน ทำไงจะได้ฟังนักพูดคนนี้ได้น้อออ 😄😊😋