ถึง, คุณ


ฝากส่งให้ถึง, คุณ
ที่จากไปแล้ว


ความทรงจำที่มีคุณ มันดีที่สุดแล้ว:-)



12 มกราคม 2020 — วันแรกที่ได้คุยกับคุณ


       :   you send a sticker

       ช่วงเช้าของวันเสาร์กลางเดือนเดือนแรกของปี คุณทักเรามาในอินสตราแกรม วันนั้นเป็นวันที่เราออกไปเที่ยวที่ดรีมเวิร์ลกับเพื่อน ไม่ได้สนใจจะตอบแชทของคุณเท่าไหร่นัก


       หรืออาจจะเป็นเพราะตัวเราตอนนั้น เพิ่งลืมรักครั้งเก่าได้หมาดๆ ยังไม่อยากที่จะปักใจกับใครอีกครั้ง หรือเป็นเพราะตัวคุณในตอนนั้น ไม่ใช่สเปคเราเลยสักนิด


       ถามคำตอบคำ เรียกแบบนี้ก็คงจะได้ ไม่มีเวลาว่างก็ไม่ตอบ หรือบางทีถึงมีเวลาว่างก็อาจจะยังไม่ตอบเลย


        เพราะคุณในตอนนั้น โคตรไม่ใช่สเปคเราจริงๆนะ



23 มกราคม 2020 — วันที่แรกที่คุยกับคุณในไลน์


        ไม่รู้ว่าในวันนั้นอะไรดลใจให้เราให้ไลน์ส่วนตัวของเราไปง่ายๆ ทั้งๆที่ปกติเราไม่ได้ให้ใครง่ายๆแบบนั้น 


        เพราะคุณคุยสนุก เราคุยกันถูกคอ หรือเพราะวันนั้น คุณเริ่มตรงสเปคเรานิดๆแล้วนะ


         ไม่มั้ง.. ถึงเราจะเปลี่ยนมาคุยกันในแอพพลิเคชั่นไลน์ แต่เราก็ยังคงไม่ได้ตอบคุณตลอด สรรพนามยังห่างเหิน


         แต่ก็คงเป็นวันนั้นแหละมั้ง ที่เราเรียกคุณว่าคนคุยได้อย่างเต็มปาก และคงเป็นในช่วงเวลานั้นแหละ ที่เริ่มรู้สึกว่าคุณเข้ามาเป็นความสุขนึงในชีวิตของเราแล้ว



9 กุมภาพันธ์ 2020 — วันแรกที่เจอกัน


         วันเสาร์ต้นเดือนกุมภาพันธ์ เรานัดคุณที่ห้างสรรพสินค้าแห่งนึงที่อยู่ใกล้ทั้งบ้านเราและบ้านคุณ ภาพที่เรากำลังนั่งอ่านหนังสือรอคุณอยู่ในร้าน Starbuck ยังคงอยู่ในความทรงจำเราอยู่เลยล่ะ


          คุณมาถึงประมาณเที่ยงวัน ซื้อกาแฟเเก้วนึง และเดินมาที่โต๊ะของเรา เรายิ้มให้คุณ และคุณก็ยิ้มให้เราในแบบเดียวกัน


          วินาทีนั้นตัวเรามีแต่ความ awkward ไปหมดเลยล่ะ และเชื่อว่าคุณก็รู้สึกไม่ต่างกัน ความรู้สึกที่เหมือนมีผีเสื้อเป็นล้านๆตัวบินอยู่ในท้อง มันเป็นแบบนี้เองสินะ


          เราพาตัวเองออกจากสถานการณ์นั้น โดยการชวนคุณไปทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่นั่งอ่านหนังสือ และเราสองคนก็มาจบลงที่หน้าโรงหนัง Birds Prey คือหนังเรื่องแรกของเราสองคน


          จะว่าไปวันนี้ก็เป็นครั้งแรกของหลายๆอย่างเลยเนอะ เจอกันครั้งแรก นั่งอ่านหนังสือด้วยกันครั้งแรก กินข้าวด้วยกันครั้งแรก นั่งรถที่คุณขับครั้งแรก และจับมือกันครั้งแรก




           แปลกนะ เรายังจำความรู้สึกนั้นได้ดี เหมือนเพิ่งผ่านมาแค่ไม่กี่วันเอง เริ่มจากสัมผัสเบาๆที่นิ้วก้อยข้างซ้าย เพราะเราสองคนเอาแขนวางไว้ที่ที่รองแขนอันเดียวกัน ก่อนที่มือของเราจะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของอวัยวะเดียวกัน


           ที่ใจเต้นเเรง เพราะหนังมันตื่นเต้นแหละเนอะ:)


           
13 กุมภาพันธ์ 2020 — (พรี)วาเลนไทน์และ(พรี)เบิร์ดเดย์ของเรา 


           เพราะว่าวันเกิดของเราคือวันที่ 14 กุมภาพันธ์ เราเลยต้องไปกินข้าวในวันเกิดกับครอบครัวในตอนเย็นพอดี แล้วคุณก็ดันติดเรียนในตอนกลางวัน เราเลยนัดเจอกันในวันแห่งความรักไม่ได้


           เราเลยตกลงที่จะนัดกันก่อนล่วงหน้า1วัน เราวางแผนที่จะไปที่ต่างๆกันมากมาย ทั้งไปดูคอนเสิร์ตเปิดตัวเพลงใหม่ของ whal&dolph หรือไปกินอาหารที่ห้าง แต่สุดท้ายเราก็มาจบลงที่ปากคลองตลาด


           เราพาคุณเดินดูดอกไม้ที่ปากคลองตลาดทั้งสองฝั่ง แต่เพราะวันนั้นมีงาน คนเลยเยอะเป็นพิเศษ เราเดินดูดอกไม้เรื่อยๆ จนได้ดอกทิวลิปสีขาวมา1ช่อเล็กๆ


           ดอกไม้ช่อแรกที่คุณซื้อให้เรา ถึงมันจะไม่ได้หวานแหว๋วแบบที่คุณซื้อมาเซอไพรส์เรา แต่อย่างน้อยๆ มันก็เป็นสิ่งที่คุณตั้งใจจะพาเรามาซื้อแหละนะ


           เราตัดสินใจที่จะไปหาอะไรกินกันที่ท่ามหาราช เป็นร้านอาหารญี่ปุ่นร้านเล็กๆ และเป็นตอนนั้นที่คุณยื่นของขวัญวันเกิดให้เราแบบเขินๆ


           'อย่าเพิ่งเปิดนะ ไปเปิดที่บ้าน' ท่าทางเขินๆของคุณ ทำให้เราเขินตามเลยล่ะ


           เราตกลงกันที่จะขึ้นไปนั่งรับลมที่ชั้นบน นั่งมองวิวแม่น้ำเจ้าพระยา มีเวทีที่ยังเซ็ทอุปกรณ์ไม่ครบอยู่ข้างๆ ถ้าเรามากันในวันพรุ่งนี้ จะโรแมนติกขนาดไหนกันนะ


           เราคุยกันเรื่องชีวิต ความรัก และความสัมพันธ์ และถ้าถามว่าตอนไหนที่รู้สึกตกหลุมรักผู้ชายคนนี้ ก็คงเป็นเพราะบรรยากาศตอนนั้น หรือตอนที่คุณรับโปสการ์ดที่เราเขียนให้ด้วยรอยยิ้มนั้นก็ไม่รู้


            จากคนที่ไม่ใช่สเปคของเราเลยสักนิด แต่วันนั้น เราเริ่มอยากมีคนที่ไม่ตรงสเปคคนนั้นไว้ในชีวิตแล้วล่ะ


            ' ดีใจที่ได้รู้จักนะ สุขสันต์วันวาเลนไทน์:-) '


            you : postcard มินิมอลมากเธอ
            you : ชอบบบบ
            you : ขอบคุณที่เขียนมาให้นะ
            you : ดีใจที่ได้รู้จักเธอเหมือนกัน แล้วก็อยากรู้จักไปนานๆด้วย


14 มีนาคม 2020 — คุณ(จะ)ขอเราเป็นเเฟนวันแรก


            เราออกไปเจอเหมือนทุกที ที่ iconsiam ที่เดิมของเรา วันนั้นก็เป็นวันธรรมดาวันนึง กินข้าวแล้วก็ดูหนัง BrahmsBoy2 หนังผีเรื่องแรกของเรา และหนังเรื่องสุดท้ายของเรากับคุณ 


            ก็เป็นวันธรรมดาเหมือนทุกวัน ที่เราก็นั่งคุยเรื่องชีวิตประจำวันกันเป็นปกติ และคุณก็ขับรถไปส่งเรา


            'เธอว่าเราคุยกันมานานรึยัง' คำถามที่เธอถามทำลายบรรยากาศเงียบๆในรถ ตอนนั้นเราใจสั่นเหมือนมีแผ่นดินไหว แต่ก็ตอบไปตามที่คิด 'ไม่นานนะ'


            แล้วก็ไม่มีบทสนทนาอะไรอีกเลย จนกระทั่งถึงที่หมายของเรา 


            และในวันนั้นก็ได้รู้ ว่าที่คุณถามมาแบบนั้นเพราะอยากที่จะเลื่อนขั้นความสัมพันธ์กับเราเเล้ว(ในตอนนั้นนะ) 


            แค่ในตอนนั้นนั่นแหละ


            และมันก็ยังคงเป็นคำถามที่อยู่ในใจของเราเสมอมา ว่าถ้าตอนนั้นเราตอบว่านานแล้ว ทุกๆอย่างตอนนี้จะเป็นยังไงกันนะ...


19 มีนาคม 2020 — โควิด


            มหาวิทยาลัยปิดเเล้ว แต่สถานการณ์โควิดยังไม่เลวร้ายเท่าไหร่นัก และเราก็ดันอยากทำขนมในช่วงนั้นพอดี คุณก็เลยอาสาขับรถพาเราไปซื้ออุปกรณ์ทำเบเกอรี่แถวๆพาหุรัด


            เราแวะกินข้าวกระเพราเนื้อกันที่ตรงข้ามเพาะช่าง ของคุณเผ็ดปกติของเราเผ็ดน้อย แต่เราก็ยังกินไม่หมดอยู่ดี


            คุณหยิบกล้องฟิล์มมาถ่ายรูปเราตอนเผลอๆไว้ เรารอคอยที่จะเห็นภาพๆนั้นแทบไม่ไหวเลยล่ะ เพราะมันคือมุมมองที่คุณมองเห็นเรา


            หลังจากซื้ออุปกรณ์ทำขนมเสร็จ เราก็กลับมานั่งกันในรถของคุณ เพราะไม่มีสถานที่ไหนที่จะให้ไปมากนัก ทั้งนั่งเล่นเกม ฟังเพลง พูดคุยก็แล้ว เวลาก็ยังไม่ผ่านไปนานสักเท่าไหร่


            วันนั้นคุณลูบหัวเราครั้งแรกแหละ หรืออาจจะไม่ครั้งแรก แต่เป็นการลูบหัวนานๆครั้งแรก


             คุณรู้มั้ย ว่าตอนนั้นเราได้แต่อธิษฐานกับตัวเอง ว่าอยากมีคุณอยู่ลูบหัว อยู่จับมือเราแบบนั้นไปนานๆเลยล่ะ และก็คงเป็นวันนั้นแหละ ที่เราไม่อยากให้คุณหายไปไหนอีกแล้ว


             คุณเหมือนขนมเลย เป็นสิ่งที่เราชอบมากๆในชีวิต วันนี้เราได้เรียนรู้การทำขนมเป็น10ๆอย่าง มันเป็นเพราะคุณเลยนะ ถ้าไม่มีคุณเราก็คงไม่ได้ทำมัน ทุกๆครั้งที่ทำขนม เราก็คิดถึงคุณทุกครั้งเลยล่ะ 


23 มีนาคม 2020 — คอลไลน์กันนานที่สุด


             การใช้ชีวิตมา 19 ปี คำถามที่สงสัยก็คือคนเราจะโทรคุยกันได้นาน5-6ชั่วโมงเลยหรอ มันทำได้จริงๆ เกือบ 5 ชั่วโมงที่เราคุยกัน มันสั้นนิดเดียวเอง


             คุณรู้อะไรมั้ย เราเป็นคนไม่ชอบคุยกับใครตอนดึกๆ เราเป็นคนไม่ชอบพูดเยอะๆเวลาคอล และเราไม่ค่อยได้นอนดึกขนาดนี้ 


             แต่เพราะมันเป็นคุณ เราอยากจะคุยกับคุณทุกๆวันเลย แค่อยากจะได้ยินเสียงคุณ อยากจะร้องเพลงเพี้ยนๆไปด้วยกัน อยากจะมองหน้าคุณ แค่อยากจะอยู่กับคุณให้ได้นานที่สุดเท่านั้น


             คุณเปลี่ยนแปลงคนๆนึงจากวันแรก เราเปลี่ยนไปเยอะมากๆเลยนะ แบบที่เราเคยบอกคุณ ว่าในชีวิตเราไม่เคยคิดจะจริงจังกับใคร แต่คุณเป็นคนแรกที่ทำให้รู้สึกแบบนั้น


             เราเปลี่ยนไปเยอะมากจริงๆ และเราก็สามารถพูดได้เต็มปากแล้วล่ะ ว่าเราชอบคุณจริงๆ การมีคุณอยู่ในชีวิต มันโคตรมีความสุขเลย


17 เมษายน 2020 — บอกคิดถึงคุณครั้งแรก


             การบอกคิดถึงใคร บอกรักใคร ก็เป็นอีกหนึ่งสิ่งในชีวิตที่เราไม่คิดจะทำ เรามันปากแข็งจะตาย ถ้าคนที่จะทำให้พูดคำพวกนี้ออกมาได้ ต้องเก่งมากๆเลยนะ


             และคุณทำได้ 


             เราไม่ค่อยได้เจอกันเท่า ไหร่เราพยายามจะหาเวลามาเจอกันแต่ก็กลัวเอาโรคโควิดนี่ไปติดอีกฝ่าย แต่ก็มีครั้งที่คุณขับรถมาหาเราบ้าง แต่ก็เป็นเวลาแค่ไม่กี่นาที


             เราคิดถึงคุณมากๆจริงๆนะ วันนั้นเราได้บอกคุณไปแล้ว คิดถึงมากจริงๆ



5 พฤษภาคม 2020 — หัวเราะด้วยกันครั้งสุดท้าย


             เข้าช่วงสอบไฟนอลของมหาลัยแล้ว ตัวคุณมีเรื่องให้เครียดเยอะ เราเองก็เหมือนกัน ทั้งสอบไฟนอล ไหนจะการประกาศผล admission ของเรา 


             แต่วันนั้นคุณโทรมาหาเราตอนบ่ายๆตอนที่คุณกำลังพักจากการอ่านหนังสือ ก็เหมือนทุกวัน ที่คุยกันและหัวเราะด้วยกัน


             ไม่รู้จำผิดหรือเปล่า แต่เหมือนว่าวันนั้นคือวันสุดท้ายที่หัวใจเรามีความสุขได้อย่างเต็มเปี่ยม


             หลังจากวันนั้นเราเริ่มเป็นคนที่งอแง และงี่เง่ามากขึ้น ร้องไห้กับคุณบ่อยๆเพราะความเครียด จนอาจจะทำให้คุณคิดว่าคุณคือเหตุผลที่ทำให้เราร้องไห้ 


             แต่มันไม่เคยเป็นแบบนั้น


             ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่อารมณ์ของเรามันทำให้คุณรู้สึกอึดอัด และรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง รู้สึกว่าเราเข้ากันไม่ได้


             คุณรู้มั้ย เรื่องที่น่าเศร้าที่สุดคืออะไร คือเพราะหลังจากวันนี้ เราไม่ได้ยินคำว่าคิดถึงออกมาจากปากคุณอีกแล้ว


10 พฤษภาคม 2020 — ความอึดอัดครั้งที่ 1


             nothing last forever, ไม่มีอะไรเหมือนเดิมไปได้ตลอด เช่นเดียวกันกับหัวใจของคน


             หัวใจของคุณก็เช่นกัน มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว คนที่เคยคุยกันทุกวัน ทำไมจะไม่รู้เนอะ


             เราแค่อยากจะเป็นคนที่ทำให้คุณมีความสุข และไม่เครียด แบ่งเบาความเครียดของคุณในช่วงสอบ แต่เหมือนกับตัวตนของเรามันจะยิ่งทำให้คุณห่างเหินออกไปมากกว่าเดิม


             ' ยังรู้สึกกับเค้าเหมือนเดิมมั้ย '

 
             ' เอาจริงๆก็ไม่ ' 


             นั่นคือครั้งที่ 1 ที่หัวใจเราแตกสลาย คุณให้เหตุผลว่าอาจจะเครียดเพราะเรื่องสอบ ตัวคุณก็เครียด เราก็เครียด ทุกอย่างมันเลยแย่ 


             แต่คุณก็ยังอยากอยู่กับเรานะ ช่วงนั้นคุณแค่เหนื่อยๆ คุณพูดประมาณนั้น 


16 พฤษภาคม 2020 — จากกันครั้งแรก


              นับจากครั้งก่อน ความสัมพันธ์ของเราก็ไม่ได้ดีขึ้น มีแต่จะเเย่ลง จนเราเป็นคนตัดสินใจพูดออกไปด้วยตัวเอง


              ' ความรู้สึกเค้าลดลงแล้ว ' คำที่ไม่คิดว่าจะออกมาจากปากคุณเลย และนั่นคือการแตกสลายครั้งที่ 2 ' เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่มั้ย '


             การแตกสลายครั้งที่ 3 4 5 ยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆ คุณบอกว่ารักเรา ยังอยากมีเราในทุกๆวัน แต่คุณรักเราแบบเพื่อนแล้ว 


            มากกว่าการร้องไห้ คือเราชาไปทั้งตัว ไม่รู้จะทำยังไง ต้องทำแบบไหนให้คุณสบายใจและตัวเราเองก็สบายใจเช่นกัน 


            คำตอบคือไม่มีเลย ถ้ามีคนนึงที่ต้องเสียใจมากกว่า


            และวันนั้นคือวันสุดท้าย ในฐานะคนคุย







            การจากลาคือเรื่องปกติ ไม่จากเป็นก็ต้องจากตาย วันนั้นเราได้รู้จักคำว่าจากลาจริงๆครั้งแรก 


            แต่ที่ยากที่สุด คงจะเป็นตอนที่ตื่นเช้ามาและพบว่าไม่มีคุณอีกต่อไปแล้วล่ะมั้ง


            ถึงจะหาเหตุผลว่าอะไรทำให้เรามีจุดจบของความสัมพันธ์แบบนี้ ก็คงเป็นเพราะเรานั่นแหละ และเหนือสิ่งอื่นใดก็แค่ไม่รักแล้ว


            แบบที่มีคนเคยบอก ว่าจริงๆแล้วมันอาจจะไม่ได้มีเหตุผลอะไรมากมายในการหมดรัก แค่ลืมตาตื่นมาตอนเช้าแล้วไม่อยากรักคนคนนี้อีกแล้วแค่นั้น..


            คุณรู้มั้ย ว่าเราไม่เคยพูดคำว่ารักกับใครเลยนะ แต่เรารักคุณมากจริงๆ คุณเป็นคนแรกที่ทำให้พูดคำว่ารักออกไปได้ 


            เราไม่เคยคิดว่าตัวเองโชคดีในเรื่องความรักเลย แต่ตอนที่อยู่กับคุณ เรารู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากๆ โชคดีมากๆที่ได้เจอคุณ 


            คุณทำให้เรากลับมาเชื่อมั่นในความรักอีกครั้ง ทำให้เรารู้สึกจริงจังกับความรักได้อีกครั้ง


            เกือบ 2 เดือนแล้วนะ สบายดีมั้ย มีความสุขหรือเปล่า ได้ทำในสิ่งที่รักใช่มั้ย มีใครที่ทำให้คุณมีความสุขได้มั้ย


             เราสบายดี อาจจะไม่ได้มีความสุขเท่าที่ควร แต่ก็จะพยายามนะ ยากหน่อยตรงที่ความคิดถึงมันยังไม่หายไปเลย ยังรักคุณอยู่นะ มันไม่ได้หายไปเลย


            เพราะช่วงเวลาที่อยู่กับคุณ มันดีที่สุดแล้วล่ะ


            เราไม่เคยโกรธคุณเลยสักครั้ง เพราะเราเข้าใจคุณทุกๆอย่าง เข้าใจในหนทางที่คุณเลือก และเราไม่เคยโทษว่าเป็นความผิดของคุณเลย


            หวังว่าสักวันในอนาคต เราจะกลับมาคุยกันได้เหมือนเดิม หวังว่าเราจะบังเอิญเจอกันในสักที่ ถึงตอนนั้นช่วยยิ้มให้เราด้วยนะ


            เพราะเราคงคิดถึงคุณมากๆเลยล่ะ





ถึง, คุณ


เค้าก็เป็นแค่คนคนนึง 
ยังไงสักวันในอนาคตก็คงต้องลืมเรื่องของเธอไป
แต่เค้าไม่อยากจะลืมมันเลย นี่คงเป็นทางเดียว
ที่จะทำให้เค้าไม่ลืมเรื่องของเธอได้


ถ้าเกิดได้เข้ามาอ่านก็อยากให้ยิ้มนะ
ขอบคุณที่ทำให้เค้าได้มีความสุข
ขอบคุณที่ทำให้เค้ารู้จักคำว่ารัก
ขอบคุณจริงๆ ที่ทำให้รู้ว่าการรักคนอื่นมันเป็นยังไง


ยังอยู่ตรงนี้เสมอนะ
หันกลับมาเมื่อไหร่ก็จะเจอ


:')


            


SHARE
Writer
myrnx
Blogger
it never rains forever:-) @__meriin

Comments

KCATTURY
8 months ago
เราเป็นคนนึงที่เคยเป็นเหมือน'คุณ'ของคุณเลยล่ะ แต่ทุกอย่างที่คุณพิมพ์ออกมาก็เป็นการอธิบายและเป็นความเข้าใจที่ชัดเจนที่สุดแล้วเพราะถ้าความรู้สึกลดลงมันจะลดลงเรื่อยๆ อยู่กันต่อไปก็มีแต่จะเสียใจและทำร้ายความรู้สึกกันเอง ขอให้คุณเข้าใจและผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้นะคะ
Reply
CrazyGIGLE
8 months ago
คุณเก่งมากๆๆเลยนะ รักคนอื่นได้ อย่าลืมรักตัวเองให้มากๆๆด้วย ขอให้มีความสุขในทุกไวันนะคะ
Reply
plathxng
8 months ago
เรื่องของเราคล้ายกันจังเลย เป็นอีกกำลังใจให้คุณนะคะ 🌷✨
Reply
gyyx
7 months ago
😊✌🏻
Reply
Savememory
4 months ago
มันตรงกับเรามาก ตรงมากจริงๆ งือ
Reply