เพราะโลกส่วนตัวฉันมันสูง อยู่กลางฝูงชนจึงรู้สึกสับสน
ในวันที่ฉันเขียน จนไม่มีอะไรจะเขียน ไม่ใช่สิ
จริงๆ แล้ว ฉันไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรลงไปต่างหาก ในวันที่คิดว่าตัวเองสนใจงานเขียน พอได้ลองทำงานคอนเทนต์ ฉันได้รับหมอบหมายให้เขียนเกี่ยวกับโปรโมชั่น โดยมีหัวข้อมาให้ แล้วให้ฉันไปหาข้อมูล เขียนยังไงก็ได้ให้น่าสนใจ ฉันทำงานนี้นี้มาได้สักพัก ประมาณสี่ห้าเดือน ฉันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่เรียนรู้อะไรช้าอย่างนี้ ทำไมฉันถึงรู้สึกแบบนี้กับตัวเอง 

ฉันเริ่มไม่มีความสุขกับการทำงาน รู้สึกฝืน เครียด กดดัน เวลาพักผ่อนไม่เพียงพอ 

การที่ตัวเองเป็นแบบนี้มันทำให้เรารู้สึกอ่อนแอ จนพาลิดไปว่าเราเองไม่มีความอดทน หรือเพราะกรอบที่ถูกตีมาว่า งานอะไรก็เหนื่อยเหมือนกัน หรือประโยคที่ว่า "คนอื่นทำได้เราก็ต้องทำได้" มันฝังหัวเราอยู่ มันบอกเราว่าไม่มีอะไรเกินความพยายามของคนเรา อย่างที่เคยมีใครบอกกับฉันไว้ แต่ถ้าถามความรู้สึกจริงๆ ในใจ 

ฉันไม่รู้สึกแบบนั้นเลย ฉันไม่สามารถทำได้ทุกอย่าง เหมือนที่คนอื่นทำได้ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองมีข้อจำกัดในตัวเอง เหมือนกับว่า ในความเป็นเรานี้เอง ที่ทำให้เราไปไม่ถึงไหน 

ทำไม ทำไม ทำไม 
คำถามมากมายที่ขึ้นต้นด้วยคำว่า 'ทำไม' ผุดขึ้นมาในหัวฉันอย่างบ่อยๆ ในพักหลังนี้

ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าไม่มีอะไรภูมิใจในตัวเองเลย
หลายครั้ง ฉันเผลอที่จะเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่นอยู่บ่อยๆ
ไม่น่าจะเป็นเรื่องงาน หรือพาร์ทอื่นในชีวิต
ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่เก่งอะไรสักอย่าง
แม้แต่เรื่องเข้าสังคมก็ไม่ถนัด
รู้สึกตัวเองมาตลอดว่าสิ่งนี้เป็นข้อจำกัดอย่างมากในชีวิตของเรา
บางทีเหนื่อย กับการพยายามเข้าหาคนอื่น ซึ่งนั้นมันไม่ใช่ทางของเราเล
พยายามพูดคุย ไม่อยากให้คนอื่นมองว่าเราเป็นคนเงียบๆ 
ซึ่งอันที่จริง นั่นมันก็คือการที่เราต้องพยายามปรับตัวเข้าหาคนอื่น ในแบบที่ควรจะเป็นหรือเปล่า หากแต่ฉันรู้สึกว่าถ้านี่คือความพยายาม ฉันก็สึกว่าฉันกำลังฝืนตัวเองอยู่

ฉันเฝ้าถามตัวเองว่า ความเงียบที่เรามี มันจะสร้างให้เราได้เป็นเรา ในแบบที่เราไม่รู้สึกว่ามันเป็นข้อจำกัดในชีวิตได้ไหม








SHARE
Writer
Bear_in_mind
as a writer
เผื่อสักวัน ฝันจะเป็นจริง

Comments