...สายเลือด...
ทำไมกูจะไม่มีสิทธิ์!!!!

เจ็บท้อง เจ็บหน้าอก เจ็บมาก มันเจ็บไปหมด
ตอนที่ฉันกำลังพิมพ์อยู่นี้ ฉันหลบมานั่งพิมพ์ที่บันไดด้วยมือที่สั่นไปหมด ไม่รู้ว่าจากอะไร
เพราะความเจ็บจากร่างกายหรือมาจากอารมณ์ความรู้สึก ความโกรธ ความกลัว ความเสียใจ เคียดแค้นหรือทั้งหมด

มือถือ สำหรับทุกคนมันคือของส่วนตัวอยู่แล้ว ถูกไหมล่ะ ฉันเองก็เหมือนกัน
ในสายตาหลายๆคน ฉันดูเป็นคนที่น่าอิจฉา
เป็นลูกคนเดียว พ่อมีกิจการส่วนตัว เป็นเถ้าแก่คุมคนงาน มีบ้าน3-4หลัง คอนโดแถวมหาลัยที่ฉันเรียนอีกห้อง
รถ 3 คัน
อย่างของฉันเอง ไอแพด 3 เครื่อง มือถืออีกหลายเครื่องที่ใช้พร้อมๆกัน 
ไม่ได้ซื้อมาพร้อมๆกันนะ แต่เกิดจากพอเครื่องเก่าเริ่มใช้งานไม่ได้ก็จะเปลี่ยน เครื่องเก่าๆก็ไว้ใส่เพลงไว้ฟังต่างเครื่องเล่นเพลง mp3 (ทำไมดูเก่าจังนะ)
เครื่องคอมpc 4หมื่นกว่า
เม้าส์ปากกาอีก 3หมื่น (แต่ตอนนี้มือ1น่าจะไม่มีผลิตแล้ว)
โน๊ตบุ๊คที่ใช้อีก 6หมื่นกว่าๆ
ว้าว ทำไมดูรวย ดูดีน่าอิจฉาขนาดนี้เนี่ย ชีวิตฉัน

แต่ความเป็นจริงในบ้านคือ ฉันโดนด่า โดนกดขี่ จนเหมือนไม่ใช่คน

เอ๊ะ? แล้วที่เกริ่นๆมา มันเกี่ยวอะไรกับบันทึกนี้กันนะ
เกี่ยวสิ เกี่ยวเต็มๆเลย


เมื่อกี้ ฉันออกไปรับหน้าลูกค้าที่เอาเงินมาจ่าย วางมือถือไว้ในห้อง พอฉันเดินเข้าห้องมาก็เจอว่าพ่อที่นั่งวีลแชร์อยู่กำลังก้มจนเกือบล้ม เพื่อหยิบมือถือของฉันเครื่องหนึ่งบนพื้น
ฉันจึงถามออกไปว่า กำลังทำอะไรอยู่น่ะ!
(บ้าเอ้ย ฉันมองแป้นพิมพ์ลำบากมากเลย นํ้าตามันไหลไม่ยอดหยุด แต่ห้ามร้องนะ จะร้องไห้ไม่ได้นะ ถ้าร้องไห้ ฉันอาจจะโดนตีอีกก็ได้)

กลายเป็นว่าฉันโดนพ่อตวัดสายตามองค้อนมาใส่ 
"กูจะใช้โทรไง แล้วจะทำไม"
แต่มือถือฉันน่ะ มีซิมส์แค่เครื่องเดียว เครื่องที่เหลือคือไม่มีซิมส์ใส่หรอกนะ มันโทรไม่ได้ แล้วเครื่องนั้นฉันลบทุกอย่างหมด ใส่ไว้แต่เกมส์ เพื่อเล่นเกมส์โดยเฉพาะ
เขาก็ไม่พอใจ ก่อนที่จะใช้เท้าข้างที่ยังมีแรงอยู่เตะมือถือของฉันกระเด็นไปกระแทกกำแพง
ฉันพูดออกไปว่าเขาไม่มีสิทธิมาพังข้าวของของฉัน และมือถือเครื่องนั้นเป็นของที่น้า หรือน้องชายแม่ให้มา ไม่ได้ซื้อ
ทันใดนั้นเขาก็เข็นรถวีลแชร์เข้าไปใกล้โน๊ตบุ๊คของฉันที่เปิดไว้อยู่ และทำท่าจะเตะมัน
ฉันจึงเดินเข้าไปแทรกกลาง เพราะฉันต้องใช้มันในการทำงานและเรียนอีก
กลายเป็นว่า ฉันถูกเขาที่พยายามจะทำลายข้าวของให้ได้ทั้งเตะทั้งต่อย
ต่อยเข้าที่อกจนตอนนั้นฉันรู้สึกได้ว่าไอ้ก้อนเนื้อในอกมันเจ็บไปหมด เต้นผิดจังหวะ
เตะเข้าที่ท้องจนฉันแทบจะอาเจียนข้าวที่เพิ่งกินไปเมื่อสักชม.ก่อนออกมา

บ้าชะมัด ร้องไห้อีกแล้ว อุตส่าห์กินวิตามินบำรุงตั้งเยอะ ดูท่าคงจะไร้ประโยชน์แล้ว

พอเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว

ถ้าเลือกได้ ฉันก็ไม่ได้อยากเกิดมาสักหน่อย

ถ้าเลือกได้... ฉันก็ไม่ได้อยากมีสายเลือดเดียวกับเขาสักหน่อย
ถ้าฉันเลือกได้ และมีสิทธิที่จะเลือก
SHARE
Written in this book
รวมบันทึกคนโรคซึมเศร้า
รวมบันทึกของคนเป็นโรคซึมเศร้า ออกมาบอกเล่าความรู้สึกของคนที่เป็น ว่าเขารู้สึกอย่างไร -การอยู่ต่อมันอาจจะไม่น่าจดจำเท่าการจากไป-
Writer
Raal
Writer , Cartoonist
Eat well Play well

Comments