ปิด..
มองไปบนเพดานมีดาวเรืองแสงแปะอยู่หลายสี วันที่ฉันปีนขึ้นไปแปะมันตอนเย็นของวันแรกที่ย้ายมา ของเยอะแยะไปหมด แต่ฉันเลือกแปะดาวเรืองแสงเป็นอย่างแรก.

ทำไมชอบคิดถึงอดีตอยู่เรื่อยเลย

"แกกำลังรู้สึกอะไร" 
มันเป็นคำถามที่ฉันถามตัวเองทุกวัน.. เมื่อตกอยู่ในความเงียบ ฉันเคยคิดว่าอยู่คนเดียวได้และคุ้นเคยกับความเงียบเป็นอย่างดี และตอนนี้ก็ยังพยายามเชื่อแบบนั้น 

ฉันมักจะกินข้าวไปพร้อมกับหนังสักเรื่อง แน่นอนว่าไม่ใช่หนังรัก มักเป็นหนังที่ต้องตามล่าหลบหนี ไขปริศนา หรือแนวแฟนตาซี คงจะดีต่อความรู้สึกมากที่สุด ฉันก็แค่อยากสนุกและลืมไป โดยไม่ทิ้งความเจ็บปวดไว้ให้หลังหนังจบ 

ความรู้สึกของการไม่อินกับเพลงไหนเลย
ความรู้สึกของการหลีกเลี่ยงบทสนทนา
ความรู้สึกซับซ้อน.. เหมือนเว้าแหว่งแต่ก็กลัวการถูกเติมเต็ม 
ไม่สิ ฉันกลัวความรู้สึกเติมเต็มที่กลับกลายเป็นเว้าแหว่งต่างหาก 

"ลำพัง" มันทำให้ฉันเหลือสิ่งที่โฟกัสไม่กี่อย่่าง
เรียนและอนาคตการทำงานคงเป็นสิ่งที่พอจะคาดหวังได้ 

บางครั้งฉันก็รู้สึกเหมือนกำลังเจ็บปวด 
ความรู้สึกเจ็บแบบที่ประเมิน pain score ไม่ได้ หรือจริงๆแล้วฉันอาจจะไม่ได้รู้สึกอะไร แต่เพราะอยากจะรู้สึกอยู่บ้างเลยคิดว่าเจ็บปวดอยู่เหมือนความสดใสในตัวเองมันถูกกลืนกิน
ฉันที่เคยหัวเราะจนสุดเสียงค่อยๆหายไป
แอบคิดบ่อยๆว่าบางเรื่องมันหยุมหยิม​เกินกว่าจะเล่าใคร ฉันเลยต้องเก็บความรู้สึกในแต่ละวันไว้จนแน่น และพยายามลบทิ้งไปคืนต่อคืน 

ความรู้สึกแบบนั้น ถ้าไม่เคยเกิดขึ้นคงดีกว่ามั๊ยนะ
มันกลัวเกินกว่าจะก้าวผ่านไป ถ้าต้องเริ่มต้นใหม่ เพื่อไปพบความเว้าแหว่งแบบนั้น
... 
ฉันขอนอนมองดาวเรืองแสงดีกว่า
อย่างน้อยภายใต้ความเงียบ ก็ยังรู้สึกถึงหัวใจที่เต้น ยังแอบเชื่อว่า ฉันจะค้นพบบางสิ่ง บางอย่างที่อาจรักและเติมเต็ม 
แต่ตอนนี้ฉันต้องอยู่แบบเว้าแหว่งแต่ไม่เจ็บปวดให้ได้ก่อน  

เข้มแข็งนะ.










SHARE
Written in this book
Secret corner
Writer
N78
Ailurophile -​ INFP
Everything's​ uglier​ up​ close.

Comments