ฉันหรือที่ผิด
ฉัน...ฉันชอบถูกพวกผู้ใหญ่มองว่าฉันเป็นคนเงียบๆ และเป็นคนเรียบร้อยๆ ถ้าพวกเขาจะคิดเช่นนั้นเขาก็คงไม่ได้ผิดอะไรนักถ้าพวกเขาไม่...



ในตอนนั้น ตอนที่ฉันอยู่ประถมศึกษาปีที่สี่ มีคุณครูภาษาไทยคนนึง เขาเป็นครูที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ ในคาบเรียนนั้นเขาได้เล่าเรื่องตลกกันซึ่งเขาก็พูดคุยกับเด็กๆคนอื่นอย่างปกติ เด็กคนอื่นๆได้ฟังเรื่องตลกที่ครูคนนั้นเล่าก็หัวเราะออกมากันอย่างสนุกสนาน ซึ่งฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น ฉันหัวเราะออกมา แต่ว่าครูคนนั้นกลับหันมาหาฉันและพูดกับฉันว่า เธอหัวเราะอะไร!ซึ่งคำพูดนั้นทำให้ฉันแทบจะหุบขำของตัวเองแทบไม่ทัน เพื่อนๆทุกคนต่างหันมาให้ความสนใจที่ฉันแทน ทุกคนในห้องต่างพากันเงียบหมด และครูคนนั้นก็พูดขึ้นมาอีกว่า
เห็นไม่ค่อยยิ้ม ไม่คิดว่าจะมีอารมณ์กับคนอื่นเค้าด้วย
ในตอนนั้นฉันเป็นแค่เด็กสิบขวบ ฉันไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่เขาจะสื่อซะเท่าไหร่ ฉันรู้แค่ว่าในตอนนั้นฉันรู้สึกไม่ดีเอาซะเลย ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอาย หรือเสียใจดี แต่ฉันก็ได้แต่เก็บอารมณ์ความรู้สึกนั้นไว้ และคุณครูคนนั้นก็พากันไปเล่าเรื่องตลกกันต่อ แต่ทว่าเรื่องตลกที่ครูคนนั้นกำลังเล่าเป็นเรื่องรูปร่างหน้าตาของแม่ของฉัน! 
ฟันของแม่เธอนี่ออกมาเยอะจังเลยนะ
ครูคนนั้นได้กล่าวและหันมาหาฉัน และก็มีเพื่อนอีกคนนึงได้ตอบกลับครูไปว่า
เหมือนจอบเลยอะครู เป็นหนูๆอายนะในตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าควรโต้ตอบอย่างไร ฉันได้แต่นั่งเงียบๆและพยายามเก็บอารมณ์ไม่ดีนั้นไว้ให้หมดคาบเรียนนั้น"เพราะเหตุที่ฉันเงียบและไม่กล้าตอบกลับหรือเปล่าที่ทำให้เขาพูดอะไรแบบนั้นออกมา"ฉันได้แต่ถามตัวเอง และก็ไม่เคยได้คำตอบนั้นกลับมา


หลังจากวันนั้นฉันจึงไม่กล้าเป็นตัวของตัวเองตอนที่ครูอยู่ด้วย แต่ตอนที่ฉันอยู่กับเพื่อนก็อดจะเก็บความเป็นตัวเองไม่ได้ฉันก็พูดคุยกับเพื่อนปกติอย่างที่ควรจะทำกัน แต่บางครั้งที่ครูมาเห็นฉันตอนที่ฉันกำลังคุยกับเพื่อน ครูจึงบอกว่าฉันนั้นพูดมาก แต่กลับเขียนลงสมุดพฤติกรรมไปว่า ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยมีมนุษย์สัมพันธ์ 

ฉันได้แต่รอ...รอวันที่ฉันจบจากโรงเรียนประถมนั้น
ถ้าจบไปนะฉันจะเป็นตัวของตัวเอง


จะไม่ต้องอึดอัดกับคำพูดแบบนั้นอีกแล้ว

และแล้วฉันก็จบจากที่นั่น มาอยู่กับเพื่อนใหม่ครูใหม่ และคนที่เข้าใจฉัน...


พยายามใช้คำพูดให้ดูดีแล้วไม่รู้ว่าจะโอเครึเปล่า เพราะว่าครูพูดค่อนข้างแรงเลย
.
.
ก็ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ




SHARE

Comments