โค้กผสมเหล้าแก้วนี้


Recommended song
Pink Sweat$ - Coke & Henny Pt. 2
 

แสงแดดจ้าช่วงวันแรกของครึ่งปีหลังทำเอาร่างกายรู้สึกอุ่นร้อนจนแทบอยากหลอมละลาย เราก้าวเท้าเหยียบโรงเรียนเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ดวงตาติดอ่อนล้านิดๆเนื่องจากชินกับการนอนตอนกลางวันและตื่นตอนกลางคืนเป็นเวลานานพอควร

เพราะสถานการณ์ปัจจุบันทำให้ทุกที่ล้วนเพิ่มมาตรการความปลอดภัยมากขึ้นโดยการคัดคนเข้าออก ทำเอาเรางงจนต้องเดินวนไปวนมาอยู่นานกว่าจะหาทางเข้าโรงอาหารเจอ

เราวางกระเป๋าสะพายหนักอึ้งลงบนโต๊ะสแตนเลสตัวยาว มือล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากระโปรงขึ้นมา นิ้วจิ้มหน้าจอส่งข้อความหาเพื่อนสนิทเหมือนอย่างเคย


07:00 AM; INSTAGRAM
: อยู่ไหนเอ่ยที่รัก
: กูมาซื้อสมุด
: หมายความว่ายังไงซิ
: มาหาหน่อย
: เอ่อ กูต้องไปหรอ ไกลลิบเลยนะ
: มาหาหน่อยกูลืมเอาบัตรมาาาา
: โถอี เปิดเทอมก็เอาเลยนะ
: มาหาเร็วๆรออยู่55555
: เออรอออ



เราถอนหายใจออกมาเฮือกใจ นึกถึงระยะทางที่ต้องเดินไปแล้วทำเอารู้สึกเหนื่อยขึ้นมาทันที เรายันร่างหนักๆของตัวเองให้ลุกขึ้น มือคว้ากระเป๋าสะพายเดินอาดๆไปหาเพื่อนสนิทจอมยุ่งอย่างเสียไม่ได้

เราเข้าไปในร้านได้ช้ากว่าปกติเนื่องจากข้อจำกัดเรื่องจำนวนคน พวกเราสองคนพากันพูดไม่หยุดเลย ด้วยความที่ไม่ได้เจอกันนานแถมวันหยุดที่ผ่านมาก็ไม่ได้สนทนากันมากนัก เป็นเหตุผลว่าทำไมเราถึงมีเรื่องคุยกันเยอะแยะเต็มไปหมด
 
เวลาแปดโมงห้าสิบมาถึงอย่างรวดเร็ว แม้จะน่าเสียดายแต่เพราะเราสองคนเรียนกันคนละสายการเรียน จึงต้องหยุดการเม้าท์มอยไว้กลางคันแล้วต่างคนต่างแยกกันไปเข้าห้องของตัวเองเมื่อคาบเรียนเริ่ม

เราเดินเข้ามาในห้องเรียนที่เต็มไปด้วยเพื่อนร่วมห้องกว่า10คน ไม่นานนักเพื่อคนคนอ่ืนๆก็เข้ามา ต่อด้วยครูประจำชั้นเดินตามเข้ามาติดๆก่อนจะเริ่มคาบโฮมรูมแรกของเทอม

เราหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าหวังจะเล่นแก้เบื่อ พลันจอสี่เหลี่ยมปรากฎชื่อแอคเคาท์เพื่อนสนิทต่างห้องส่งข้อความมาหา


09:28 AM; INSTAGRAM 
มึง มันลาออก: ห้ะ ใคร
: มึงชอบใครล่ะ
: บ้า อย่ามาแกง
: เรื่องจริง ครูบอกในห้องเมื่อกี้เลย
: เห้ย ได้ไงอะ อยู่ๆก็ออกงี้เลยหรอ
: ปีที่แล้วมึงแช่งให้มันออกไม่ใช่หรอ บ่นรำคาญๆใส่กูตลอด นี่ไงมันออกแล้ว5555
: ตลกละ กูก็บ่นไปงั้นมั้ย ใครจะไปรู้ว่ามันจะออกจริง
: 55555555555555
: ได้ไงวะ มันพึ่งเข้ามาสองปีเองไม่ใช่หรอ
: กูก็ไม่รู้ ขนาดเพื่อนมันยังไม่รู้เลย
: ไอเหี้ย ล้อกูเล่นป้ะเนี่ย
: งั้นตอนเย็นมึึงรอดู ห้องมึงเรียนรวมกับกูอะ
: บ้าละ


เวลาช่างผ่านไปช้าเหลือเกินเมื่อเราตั้งตารออะไรบางอย่าง เรารอให้เวลาบ่ายสองมาถึงอย่างใจจดใจจ่อ หวังว่าเขาจะนั่งอยู่ในห้องเรียนรวม โชคร้ายที่ความหวังลมๆแล้งๆนั้นไม่เป็นจริง เราพยายามมองหาเขาตลอดทั้งคาบเรียนรวมแต่ก็ไร้วี่แวว

แม้สมองจะซึมซับบทเรียนที่ได้มาแต่เรากลับรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองเอาแต่เหม่อลอยตลอดทั้งวัน ความคิดหลายอย่างผุดขึ้นมาในหัวเราเต็มไปหมด


นี่อยู่ๆเขาก็ลาออกไปจริงๆหรอ? 

จริงอยู่ที่เราเคยบ่นกับเพื่อนบ่อยๆว่ารำคาญความย้อนแย้งของเขาจนอยากให้เขาออกไปจากชีวิตเราซะ จริงอยู่ที่แบบนี้จะทำให้เราลืมเขาได้ง่ายกว่าที่เคย แต่เราไม่เคยเตรียมใจรับมือกับเรื่องแบบนี้เลย

เรายังอยากเห็นคนน่ารักแบบเขาโลดแล่นอยู่ในสายตา อยากเฝ้ามองความน่ารักนั้นไปจนกว่าตัวเองจะเบื่อ อยากเห็นเขาเติบโต อยากเห็นเขามีความสุข อยากเห็นเขาแบบที่เรามสามารถจับต้องได้ ทว่าตอนนี้เขากลับหายไปแบบไม่่ทันให้ใครได้ตั้งตัว 


แบบนี้มันไม่ออกจะเกินไปหน่อยรึไง? 

ในหัวเรามีแต่คำถามที่ไร้ซึ่่่่งคำตอบ เขายื่นใบลาออกตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเขาถึงทำแบบนี้ เขาตัดสินใจเรื่องนี้มานานรึยัง เขาย้ายไปอยู่ที่ไหน แล้วทำไมไม่บอกอะไรใครซักคน แต่ทุกอย่างช่างกระทันหันซะจนใครยากจะเข้าใจ

เราไม่เคยใจหายขนาดนี้มาก่อนกระทั่งเจอเขา เดาว่าคนแื่นก็คงไม่ต่างกัน ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ ไม่ว่าจะคิดยังไงก็ไม่น่าเชื่อเชื่อเลยซักนิด มันจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นจริงๆน่ะหรอ เรื่องบ้าๆแบบนี้เนี่ยนะ?

จนวันเวลาผ่านเลยไปเราก็ยังคิดไม่ตก ไม่แน่นะ เขาอาจแค่ไม่อยากมาเรียนก็ได้ หรือเขาอาจป่วยกระทันหัน แค่ไม่มาเรียนวันเดียวไม่ได้หมายความว่าเขาจะลาออกซักหน่อยนี่เนอะ


04:37 PM; INSTAGRAM 
: You replied someone's story.
: แกลาออกหรอ
: รู้ได้ไงอะ
: เพื่อนห้องแกบอกมา
: อ่ออ อืม ก็ตามนั้นแหละ ออกก่อนเปิดเทอมสองวันเอง5555
: มีไรป่าว ทำไมอยู่ๆออกอะ
: เรามีปัญหากับที่บ้านอะะะ
: อ่าว แล้วนี่แกจะได้เรียนต่อมั้ย หรือหยุดไปเลย
: น่าจะไม่ได้ต่อแล้วมั้ง
: เห้ย บ้า เรื่องใหญ่นะ
: พ่อแม่เราเลือกแบบนี้เองอะ เราทำไรไม่ได้
: โห สู้ๆนะแก ฮึบๆนะ
: Someone's liked your message.
: รักเลยอะประโยคนี้555555
: เพื่อนทุกคนเป็นกำลังใจให้แกอยู่นะ
: สู้อยู่แล้ว ขอบคุณมากๆ
: ดีแล้ว ไม่เครียดนะ ฮึบๆๆๆๆ
จะพยายามชิวนะ แต่แค่นี้ก็ยิ้มจะแย่แล้ว5555
: You liked someone's message.


เราไม่ได้คุยอะไรกันต่ออีกหลังจากนั้น แต่ทุกครั้งที่เราไปเรียน ทุกครั้งที่เราไปหาเพื่อนที่ห้องที่เขาเคยประจำอยู่ เหมือนเขายังอยู่ตรงนั้นอยู่เลย เหมือนเขาไม่ได้หายไปไหน เหมือนเราแค่ต้องรอจนถึงวันพรุ่งนี้ รอให้เขาก็กลับมา

แต่ทุกอย่างก็แค่เหมือน เพราะในความเป็นจริงเขาแค่ยังไม่หายไปจากความทรงจำของเราต่างหาก


การที่อยู่ๆเขาหายไปแบบนี้มันไม่ง่ายเลยสำหรับเรา ไม่สิ ถ้าเป็นเรื่องเขาก็ไม่มีเรื่องไหนง่ายซักเรื่องแหละ ทุกอย่างเกี่ยวกับคนน่ารักแบบเขามันดูยากเย็นไปหมดเลย
 
เหมือนกับว่าอยู่ๆตัวตนของเขาก็ถูกใครบางคนลบทิ้งไป เหมือนความทรงจำทุกอย่างที่ผ่านมาทั้งหมดเป็นเพียงฝันหวานของเราเอง 

ยังดีที่เรื่องราวของเขาไม่ได้อยู่แค่เพียงในความทรงจำของเราเพียงคนเดียว ไม่อย่างนั้นเราคงรู้สึกเหมือนตัวตนของเขาไม่เคยมีอยู่จริงมาตั้งแต่แรก ใจเราคงแหลกสลายเกินจะเยียวยา 


ท้ายที่สุดเราก็ต้องยอมรับความจริงที่ว่าเขาจะหายไปจากวงโคจรของเราแล้วตลอดกาล หายไปแบบที่ไม่ใช่แค่ไม่ทักกันเวลาเดินผ่าน ไม่ใช่แค่ไม่รีไพล์สตอรี่กัน ไม่ใช่แค่ยิ้มให้กันบางครั้งบางคราวในฐานะคนเคยรู้จัก แต่หายไปแบบที่เราคงไม่ได้เจอกันอีก


เป็นการจากกันที่ไร้การร่ำลา ไร้การอาวรณ์ ไร้การฉุดยื้อ และไร้สัญญาณเตือน





คุณจะยังเป็นความทรงจำที่ดีของเราเสมอ แม้ตอนจบจะไม่ได้สวยงานเหมือนในนิทานดิสนีย์ แต่ทุกช่วงเวลาที่ผ่านมานั้นช่างควรค่าแก่การการติดตรึงในใจเราไปอีกนานแสนนาน อาจฟังดูเหลือเชื่อ แต่เพราะคุณเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ไม่ว่าเราจะมองเท่าไหร่ก็ไม่เคยเบื่อเลยซักครั้ง เอาล่ะ ในเมื่อเราต้องจากกันแบบนี้แล้ว เราก็ขอให้คุณเจอแต่สิ่งดีๆนะ คุณคนพิเศษ เป็นคำอวยพรสุดท้ายจากเรา

, Nc.
SHARE
Writer
Babybabysharkkk
needy
twitter.com/babybabysharkkk

Comments