ความรู้สึกคนไกลบ้าน
             เราเดินทางจากบ้านนอกจากพ่อจากแม่มาไกล เดินทางมาทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียนหนังสือ ส่งเงินให้ที่บ้าน  ส่งเงินให้น้อง จนมาทุกวันนี้น้องเรียนจบ ตัวเองเรียนจบ เปลี่ยนงานให้มันดีขึ้นเพราะเรียนจบแล้วทำงานใหม่ ระหว่างทางที่เราอยู่กรุงเทพฯ เมืองที่ทุกคนบอกว่าเป็นเมืองหลวงนั้น มีเทคโนโลยีมากมาย แต่ทำไมเรารู้สึกเหงาอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่รอบตัวเรามีผู้คนมากมาย มากหน้าหลายตา มันแปลกจริงๆ อาหารการกินก็ไม่เหมือนบ้านนอกเลย ความคิดถึงบ้านนอกนั้นมากกว่า ยิ่งมาเจอโควิดก็ยิ่งเข้าไปใหญ่ ไปไหนก็ไม่ได้ สงกรานต์ก็ไม่ได้กลับบ้านเลย อยู่แต่กรุงเทพฯ มันยิ่งเหงาและเบื่อทวีคูณ
              ในความคิดและการวางแผนชีวิตของเราสักวันหนึ่ง วันนั้นต้องเป็นของเราแน่นอน รอให้เราเตรียมตัวให้พร้อมก่อนเราจะกลับไปบ้านนอก ชอบอากาศที่บ้านนอก ชอบท้องทุ่งนา ภูเขาและแม่น้ำ ไม่ชอบเลยรถติดตึกบ้านช่องในเมือง ควันพิษ  เราไม่เคยอยากใฝ่ฝันมาอยู่เมืองหลวงแต่ด้วยความยากจนมันบีบคั้นให้ต้องมา ต้องทำเพื่อครอบครัว แล้วทุกคนจะได้สบาย คนที่เขามีพร้อมทุกอย่างเขาก็ไม่เข้าใจความยากจนหรอก คนที่เขาร่ำรวยมีเงินทองใช้สบายตั้งแต่เกิด แต่คนที่ยากจนหรือคนหาเช้ากินค่ำเขาต้องลำบาก
               จนมาวันนี้ที่ฐานะของเราดีขึ้นมาก เหลือแค่เก็บเงินสักก้อนหนึ่งแล้วจะกลับไปสู่บ้านนา ไปอยู่กับคนที่เรารัก ความสุขของแต่ละคนนั้นย่อมต่างกัน บางคนได้อยู่ในที่สบาย หรูหรา ได้กินของอร่อย นั่นคือความสุข แต่ความสุขของเราคือ การได้อยู่ท่ากลางธรรมชาติ ได้อยู่กับคนที่เรารัก ได้กินผักและผลไม้ที่ตัวเองปลูก แค่นี้ก็สุขใจแล้ว ไม่มีหนี้สิน 
SHARE
Writer
BAIpai1988
write
มิตรภาพและรอยยิ้ม

Comments

Papilion
5 months ago
😊
Reply