ตกงานมาร้อยยี่สิบกว่าวัน 4/7/2020
     เอาจริงก็...โลกถล่มทลายเลย แผนชีวิตที่เคยวาดหวังเอาไว้ล่มทุกอย่างเลย เรื่องงานน่ะพอรู้อยู่แล้วว่ามันถึงทางตัน...แต่ที่แย่คืออาชีพใหม่ที่กำลังปูทางไปก็ดันมาชะงักเพราะโควิด19 ด้วยน่ะสิ ทุกอย่างหยุดนิ่งไปหมดยกเว้นค่าใช้จ่ายที่มันยังคงรันต่อไป
ที่แย่คือ...แมวที่เลี้ยงไว้ก็เริ่มป่วย ด้วยโรคหัดแมว ตัวที่เหลือก็ยังอยู่ในการเฝ้าระวัง     เงินเริ่มร่อยหรอ ประกันสังคมก็ไม่รู้ว่าจะไม่จ่ายเอาวันไหน เครียด...จากที่เป็นคนเครียดง่ายอยู่แล้ว ปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน งานก็หายากกดค่าแรงเหลือเกิน รู้สึกมืดมนเหลือเกิน...บางครั้งก็คิดว่าเราไม่น่าอยู่เป็นภาระคนรอบข้างเลย พอคิดแบบนี้แล้ว...นึกถึงหน้าแมวขึ้นมา ถ้าฉันเป็นอะไรไป ใครจะคอยดูแลแมว...ใครจะเป็นทาสอย่างสมบูรณ์แบบคอยตักอึ หาอาหารให้พวกนายๆ กิน ถ้าแมวฉันยังไม่แก่ตาย...ฉันก็ยังไม่ควรรีบตาย

อารมณ์เหมือนคนกำลังจะออกจากบ้านไปให้รถชนแต่นึกขึ้นมาได้ว่าฉันยังไม่ได้ล็อกบ้าน...บ้าจริง
    เมื่อไรจะได้งานนะ...เบื่อการอยู่บ้านแล้ว อยากมีเงินจับจ่ายใช้สอยเหมือนเก่า คราวนี้ฉันคงจะต้องวางแผนอนาคตใหม่ทั้งหมดเลยล่ะ 


SHARE
Writer
PrisonerOfLife
seeker
ขอให้ได้เขียนระบายให้โล่งใจ พอใจแล้วก็จะไปนอน

Comments

Papilion
8 months ago
...สู้ต่อไปทาเคชิ 💕💪😊
Reply