กล่องความทรงจำ
วันนี้ฉันรู้สึกวุ่นๆในใจนิดหน่อย ไม่รู้สิ คงเพราะวันพรุ่งนี้เปิดเรียนวันเเรกมั้ง เห้อ  

เมื่อตอนเย็นฉันเห็็็็นโพสต์ในเพจห้างๆนึงในFacebookในโพสต์นั้นกำลังพูดถึงงานบุ๊คเเฟร์ที่จัดขึ้น ฉันรู้สึกว่าน่าสนใจมากเลย จู่ๆก็อยากจะไปเดินเที่ยวหาซื้อหนังสือที่น่าสนใจซักเล่มเเละทำความเข้าใจกับหนังสือเล่มนั้นๆ จู่ๆก็อยากเป็นหนอนหนังสือ ฉันเลยชวนเพื่อน เพื่อนก็โอเค




หลังจากคิดอยู่สักพักนี่ฉันจะอ่านหนังสือจริงๆเหรอทั้งๆที่เคยซื้อมาเเล้วไม่เคยอ่านหรืออ่านไม่เคยถึงสิบหน้า จู่ๆฉันก็ลองไปค้นกองหนังสือที่เเทบไม่เคยเเตะตรงมุมห้อง มีฝุ่นเกาะนิดหน่อย เเน่นอน ห้องฉันรก ฉันยอมรับ555 ชั้นหนังสือของฉันมีทั้งนิยาย หนังสือฝึกภาษาเเละไดอารี่ที่ไม่เคยเขียน  ฉันรื้อดูเล่มต่างๆอย่างมีความสุขเหมือนเจออะไรเเปลกใหม่ทั้งๆที่ตัวเองซื้อมา 




จู่ๆฉันก็หยิบกล่องเหล็กใบนึงขึ้นมาฉันเจอกล้องฟิล์มตัวนึงเเละสมุดโน๊ตเล็กๆที่มีการใช้งานโดยการเขียนเเละยับหน่อยๆในกล่องเหล็กที่มีฝุ่นเกาะอยู่มากกว่าชั้นหนังสือซะอีกทำเอาฉันสตั้นเเละอื้อไปหมด จู่ๆน้ำตาก็ไหล เพราะอะไะน่ะเหรอ เพราะกล้องตัวนั้นเเละสมุดเล่มนั้นมันมีความหมายมาก อาจดูงงๆหน่อยเเต่ฉันเรียกมันว่า  " กล่องความทรงจำ " คงเพราะกล้องฟิล์มตัวนั้นเป็นกล้องตัวเเรกที่ฉันใช้ถ่ายรูปกับเธอหล่ะมั้งเเละครั้งสุดท้ายก็ใช้กับเธอ ไม่รู้ทำไมถึงไม่ยอมใช้มันอีกครั้งสักที ส่วนสมุดโน๊ตอ่ะ คงเป็นของขวัญชิ้นเเรกที่เราพบกันเลยเเหละ ฉันจำได้ว่าตอนนั้นใกล้จะสอบเเต่ฉันไม่ค่อยเก่งคณิตศาสตร์เลย คุณเขาก็จดสรุปวิธีทำให้ฉันใส่สมุดโน๊ตเล่มนั้นเลย มันเป็นของชิ้นเเรกที่ทำให้เราได้พบกัน ฉันคิดว่าเเม่ของฉันจะทิ้งมันไปเเล้วซะอีกเพราะมีเนื้อหาเหลือเเค่หน้าเดียว ที่เหลือก็ฉีกไปเเล้ว เเต่พอเจอก็ไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกยังไงเหมือนกัน เเต่ก็นะผ่านมาครึ่งปีเเล้ว เราก็เก่งขึ้นกว่าเดิมเเล้วล่ะ

ของที่เขาเคยให้มันมีผลต่อความรู้สึกเเละความทรงจำขนาดนี้เลยเหรอ
SHARE
Writer
paxce
IG:littleselle_
เราจะมากล่าวถึงบทเพลง

Comments