รัก?/วูบ/สับสน
   Storylog นี้จะเป็น log ที่เราต้องรีบเขียนออกมาให้เร็วที่สุดเพื่อรีบระบายความอึดอัด 
      เวลาตี 3 เธอโทรมาแต่เราไม่ได้รับ เมื่อเราตื่นเช้ามาก็รีบทักหา เวลาล่วงผ่านไปสักพักเธอก็ตอบกลับมา เนื้อหาสื่อถึงความเสียใจกับสิ่งที่เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำ เราเลยอยากไปหาอย่างเร็วที่สุด โดยไม่ได้สนใจว่าเราจะต้องทำกิจวัตรประจำวันก่อนถึงจะพร้อมออกไปข้างนอก 
      เมื่อไปถึง สีหน้าก็เธอเหมือนกับครั้งแรกที่เจอกัน แต่ครั้งนี้เป็นความเสียใจที่แสดงออกมาทางสีหน้าอย่างชัดเจน ความไม่สบายใจของเราก็เพิ่มขึ้น พอถึงห้อง เราก็รีบถามถึงอาการที่เธอไม่สบายใจ ในตอนแรกเธอไม่อยากเล่านัก เราก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอเธอเล่าถึงจุดๆนึง ความรู้สึกภายในใจเราก็ 'วูบ' ขึ้นมากระทันหัน พร้อมกับความสับสนที่เกิดขึ้นพร้อมกัน เราโกรธสิ่งเลวๆที่คนๆนั้นทำกับเธอ โกรธจนรู้สึกได้ว่าตัวและหัวของเราอุ่นขึ้น เสียงในหูดับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
ณ เวลานั้น สิ่งเดียวที่เราคิดอยู่คือการต่อยคนนั้น แต่ด้วยเพราะเราไม่แสดงออกทางสีหน้า เธอจึงไม่รู้ถึงความโกรธ เรายังรู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถปกป้องอะไรเธอได้เลยทั้งๆที่อยู่ใกล้กันแท้ๆ ความคับแค้นปนอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นภายในใจของเราเอ่อล้นจนต้องดึงตัวเองออกมา เราพยายามพูดปลอบเธออย่างสุดความสามารถ ไม่ให้เธอโทษตัวเอง เราดึงตัวเธอเข้ามากอดแน่นๆ ไออุ่นจากตัวเราทั้งคู่ส่งถึงกัน หลังจากนั้นสักพัก เธอก็เริ่มสบายใจขึ้น ทำให้เราสบายใจตามไปด้วย มันยิ่งทำให้เราไม่อยากห่างจากเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว     
      เราอยากปกป้องเธอทุกเวลา แม้เรารู้อยู่แก่ใจว่ามันเป็นไปไม่ได้ก็ตามที สิ่งที่เราจำได้แม่นพอๆกับความเสียใจและความโกรธคือ เราบอกกับเธอถึงความรู้สึกของเรา ว่าเราสบายใจที่ได้อยู่กับเธอ มันเป็นความสบายใจที่เราไม่เคยมีมันเลยตั้งแต่จบมอปลายมา แต่เธอกลับเป็นคนแรกและน่าจะเป็นคนเดียวที่เรามีความรู้สึกสบายใจ แถมเธอยังตอบกลับมาว่าเธอก็สบายใจที่ได้อยู่กับเรา วินาทีนั้นเอง เรารู้ตัวแล้วว่าเราเอาใจเอาความรู้สึกลงไปด้วย ถึงแม้ว่าระยะเวลามันจะเร็วก็ตาม แต่เรามั่นใจมากพอที่จะบอกเล่าผ่านตัวอักษร 
Log ในครั้งนี้ เธอจะไม่ได้อ่านมันจนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม

SHARE
Writer
dasgoodchit
Sad Storyteller
I know what I have to do but I don't know if I have the strength to do it.

Comments