Feel again
วันนี้ฉันก็ตื่นสายอีกเหมือนเคย ตื่นมาพบกับแสงแดดส่องกระทบใบหน้า อากาศเย็นเฉียบจากเครื่องปรับ ผ้าห่มและเตียงนุ่มๆ ทุกอย่างก็เหมือนเคยมีแต่บรรยากาศแบบนี้ทุกๆวัน ฉันลากสังขารตัวเองลงจากเตียงนุ่ม 

ไม่รู้จะโทษอะไรดี ระหว่างเตียงมันดูดจนนอนตื่นสาย หรือฉันเองที่ไม่อยากตื่น 

ฉันอาบน้ำออกมาพร้อมกับเดินไปหยิบเสื้อยืดสีดำ กางเกงสีดำ เตรียมตัวออกจากบ้านโดยไม่ลืมที่จะสวมหมวกใบเก่งสีดำสนิท ขึ้นรถขับตรงไปยังห้างสรรพสินค้าห้างหนึ่ง เลือกร้านอาหารร้านเดิมคือราเม็ง ฉันกินทุกวัน เป็นมื้อเช้าที่กินไม่มีเบื่อ 

ฉันได้ยินเสียงจอแจของคนคุยกันเบาๆ เสียงเท้าเดินเข้าออก แต่เสียงก็มาหยุดอยู่ตรงโต๊ะของฉัน พอเงยหน้าขึ้นมาก็แทบอยากจะวิ่งออกไปจากตรงนี้ ความรู้สึกหลากหลายตีเข้ามาเต็มไปหมด ทั้งดีใจ เสียใจ แต่ก็ทำได้แค่นิ่งเงียบ เหมือนเกิดเดดแอร์ขึ้นระหว่างเรา

“เป็นไง สบายดีไหม?”
“อือ” ทำได้เพียงตอบมันแค่นั้น
“ยังเหมือนเดิมเลยเนอะ ตอนนั้นเราเจอกัน เราทักเธอ เธอก็ตอบน้อยแบบนี้”
“ก็คงยังเหมือนเดิมแหละ เรากินเสร็จแล้วขอตังก่อนนะ” ฉันวางตังไว้แล้วเดินออกมา ความรู้สึกตอนนี้คือไม่รู้จะทำตัวยังไง 

ควันขาวๆได้ลอยออกจากปากอีกรอบ ทนไม่ไหวต้องหยิบมันขึ้นมาอีกแล้ว ขอสักมวนก่อนจะกลับบ้านแล้วกัน ไม่งั้นคงกลับบ้านไม่ถูก แค่เพียงเห็นเขาคนนั้นก็ทำตัวไม่ถูกแล้ว

“นี่เธอสูบบุหรี่ด้วยหรอ”

เหมือนกับหนุดเวลาได้ ฉันนิ่ง ไม่ตอบ ไม่ขยับ ไม่รู้ควรตกใจที่เขารู้ว่าฉันสูบ หรือตกใจที่เขาตามมา

“อืม..สูบนานแล้ว”
“เธอ..ไม่ชอบกลิ่นมันไม่ใช่หรอ? ตอนเราสูบก็บอกเราแบบนั้น”
“พอลองแล้ว กลิ่นมันก็ไม่แย่อะไรหน่ะ”
“หรอ เราดีใจนะอย่างน้อยก็มีอย่างหนึ่งที่เราคล้ายกันแล้ว” 

เขายิ้มตอบกลับมา ยิ้มที่เคยยิ้ม ยิ้มที่หยุดทุกอย่างเอาไว้เหมือนเคย

“เราจะกลับแล้วเราขอตัวก่อนนะ”
“เดี๋ยวสิ เราไม่ได้เจอกันนานแล้ว ขอไลน์เธอได้ไหม อันเก่าของเธอมันหายไปแล้ว”
“อ..อือ ได้” และฉันก็ได้ให้ไลน์กับเขาไป ทำผิดรึเปล่านะ เห้อ.. “งั้นไปก่อนนะ”
“อื้อ ไว้จะทักไปนะ จิน” แล้วเขาก็เดินลับไป

ฉันกลับมาที่บ้าน ล้มตัวลงนอนลนเตียงนุ่มเตียงเดิม เหมือนกับว่าวันนี้เป็นวันพิเศษ เขาคนนั้นได้กลับมาแล้ว กลับมาในวังวนของวงโคจรชีวิตกันอีกครั้ง ดีใจที่ได้เจอเขา แต่เสียใจที่ได้เจอเขาเหมือนกัน..เต
SHARE
Writer
pjar
It like me
Replace my emotions with stories that I write

Comments