ทาสของความทรงจำ
ลมร้อนโชยมาในเดือนเมษา
พฤษภาสายฝนพรำล่วงหล่น
ธันวาคืนยาวนานในสายลมหนาว
ผ่านมาแล้วกี่วันคืน ผ่านเลยเพียงกาลฤดู
ฤดูกาลจะผ่านพ้นไปเท่าไรยังคงบันทึกไว้
ดวงตะวันโบกมือลา จันทราลาลับขอบฟ้า
แม้มองไม่เห็นไกลห่างก้าวไปไม่ถึงสุดสายตา
เรื่องราวมากมายตามทางที่เคยเดินผ่าน
ทุ่งหญ้า แม่น้ำ สองข้างทางของความทรงจำ

ในความทรงจำยังมีผู้คนที่เต้นรำ 
โลดแล่น อย่างงดงาม
แม้ว่าตอนนึ้จะห่างหายจากไปไกล
โคจรดังดวงอาทิตย์ไล่จับดวงจันทร์
บางคนเลือกที่ใช้ขีวิตในควาวทรงจำนั่น
แทนที่จะยอมรับความจริงตรงหน้า
เพียงเพราะว่ามองไม่เห็นความสุขในครานี้
เทียบเท่าความสุขที่เคยผ่านมาในอดีต
ความสุขที่ยังคอยเติบโตในความทรงจำ

ทำไมคนเราถึงต้องยึดติดกับกาลอดีตที่ผ่านแล้วด้วยละ
ล่วงเลยผ่านมาก็นานแล้ว แต่ยังโบกมือลาไม่ได้เสียที
ช่วงนี้เจอคนที่มีปัญหา move on ไม่ได้เยอะมาก
ส่วนมากยังคงใช้ชีวิตของวันนี้ไปกลับชีวิตในอดีตของเขา
ถึงแม้ว่าบอกลาจนกันจนตัวนั่นแลไกลห่างกันไป
แต่ยังคงหวนถึงความทรงจำและเรื่องราวที่งดงาม
ดังสายฝนพรำๆ บางเบา งดงาม แต่ว่างเปล่า
จนลืมมองไปว่าเรื่องราวที่จดจำได้เสมอมันจบลงไปแล้ว
เป็นสิ่งหลงเหลือของคนที่เคยแพ้พ่ายยังคงมีร่องรอยน้ำตา
และความทุกข์ที่มีอยู่ตอนนี้มันเจ็บซ้ำสักเพียงไร
เพียงเพื่อหลอกตัวเองไม่ให้ทุกข์จึงกลับไปคิดถึงห้วงนั่น
บางคนเฝ้าถาม และ โทษ ตัวเองว่าผิดอะไรเสียมากมาย
เขาเหล่านั่นยังหลงทางวนเวียนหาทางออกไม่ได้
ยังคงหยุดลงที่เดิม ที่เดิมที่รู้สึกดีในหัวใจที่มีอยู่
เพราะความจริงตรงหน้ามันช่างโหดร้ายเสียเหลือเกิน
ดังเช่นนิทานที่จบอย่างนิรันด์กาลแต่ไม่บริบูรณ์และตลอดไป
แต่ชีวิตในวันข้างหน้ายังคงมีสิ่งงดงามเสมอเฝ้ารอคอยอยู่
หากพวกเขาเหล่านั่นยอมที่จะก้าวออกไปข้างหน้า
เพื่อค้นหามันอีกครั้ง

บางคนได้ก้าวข้ามผ่านอดีตนั้นไปแล้ว
ขณะเดียวกันยังมีใครอีกหลายคนที่ยังอยู่ที่เดิมเสมอมา 

เข้าใจว่าความเข้มแข็งของแต่ละคนนั่นย่อมแตกต่างกัน
เวลาเท่าไร ที่จะสอนให้เข้มแข็ง และเรียนรู้ที่จะทำให้อยู่ได้
โดยปราศจากผู้คนเหล่านั่น
คำตอบที่ไม่แน่นอนและบอกไม่ได้ อยู่ที่ว่าคนคนนั่น
จะเป็นนายความคิด หรือ ตกเป็นทาสความคิดของตัวเอง

เพนกวิน กับความหวังว่าผู้คนเหล่านั่นจะหลุดพ้นในซักวัน
04072020 1348
SHARE
Writer
I_Penguin
A Silent Voice
.................................................

Comments