ขอโทษ
คำขอโทษ บางครั้ง ไม่ใช่เพื่อให้ใครอีกคนอภัย
แต่อยากปลดล็อคความรู้สึกผิดที่ค้างในใจ

ตั้งแต่ Covid -19 โลกก็ดูสงบเงียบ เงียบจนได้ยินเสียงความคิดในหัวของตัวเอง  

อยู่ ๆ ฉันก็หยิบเอาความรู้สึกผิด ในอดีตมาตอกย้ำ ซ้ำไป ซ้ำมา 
การได้ยินคำว่า “ขอโทษ” จากปากฉันมันเป็นเรื่องยากมาก อัตตา หรือ ไม่เคยรู้สึกสำนึกผิด

ฉันทำให้ใครหลายคน ต้องเสียน้ำตา 
โดยเฉพาะ “แม่ของฉัน”
ฉันคิดว่าจะทำอะไรก็ได้ เพราะมั่นใจว่า 
เขารักฉัน เขาคงไม่โกรธฉัน 
ฉันมักบอกกับแม่ตรง ๆ ว่ารู้สึกรำคาญ 
เพราะแม่ชอบเอาอกเอาใจ ทำเหมือนฉันทำอะไรเองไม่ได้ 
การบอกเด็ก 3 ขวบไปอาบน้ำ นอน กินข้าว สระผม หรือแปรงฟันอาจจะดูน่ารัก แต่ฉันโตเกินกว่าที่แม่จะมาบอกให้ทำอะไร และไม่ควรทำอะไร แม่ชอบกดดันเงียบๆตลอดเวลา คาดหวังกับฉันอยู่เรื่อย 

วันนี้ฉันบังเอิญเจอคลิป รายการคุณวิทวัส เกี่ยวกับเรื่องราวของลูกชายวัย 25 ปี ตามหาแม่ชาวไทย ของตัวเองที่พลัดพรากจากกัน ตั้งแต่ เขา 2 ขวบ ตอนนี้เขาเป็นนักพูดสร้างแรงบันดาลใจชื่อดังของอเมริกา เขาพูดถึงแม่เขาว่า “ผมรู้สึกขอบคุณ ที่แม่ทำให้ผมเกิดมาก แม้ว่าเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ผมสัมผัสได้ว่า แม่อยู่ข้าง ๆ ผมตลอดเวลา ไม่ว่าผมจะไปที่ไหน ผู้คนต่างรักผม และดีกับผมมาก นั่นเป็นเพราะ ส่วนหนึ่งในตัวผม ได้รับมาจากแม่ แม่เปรียบเสมือนนางฟ้าของผม ผมขอขอบคุณที่ทำให้ผมได้มีชีวิตในแบบที่ผมเป็นตอนนี้ผมรักแม่ครับ”

เขาเป็นคนที่พูดแล้วมีพลังมาก สัมผัสได้ว่า เขารู้สึกแบบนั้นจริง ๆ เขารักแม่ของเขา และยอมรับตัวตนของตัวเอง แม้ว่าแม่ไม่ได้เลี้ยงเขามาก็ตาม บางคนอาจจะหาเหตุผล มากมายเพื่อโกรธ หรือ เกลียดแม่ที่ทิ้งเราไปตอนยังเด็ก แต่ผู้ชายคนนี้กลับรู้สึก “ขอบคุณ”

มันมีเหตุผลตั้งมากมายที่เรา..จะรักแม่ของเรา แต่เรากลับมองหาแต่สิ่งที่เราไม่ชอบ 

ฉันไม่ได้คุยกับแม่ มาเกือบครึ่งปีแล้ว เพราะนอกจากแม่จะยุ่งเรื่องส่วนตัว กินข้าว อาบน้ำ การเงิน การงาน ความรัก ครบทุกส่วนของฉันจนหมด เหมือนแม่คอยบงการ เรื่องนั่นนี่ตลอดเวลา ฉันอึดอัด 

ฉันจะพูดว่า แม่น่ารำคาญบ่อย ๆ ที่กล้าพูดแบบนั้น เพราะมั่นใจว่ายังไงแม่ก็ไม่โกรธ เพราะฉันมั่นใจว่าแม่รักฉัน แต่แม่คงน้อยใจ ฉันแค่อยากเอาคืน อยากให้รับรู้ความอึดอัดใจของฉันบ้าง
ฉันยังไม่เคยขอโทษแม่ สักครั้ง
ไม่เคยเลย 

ถ้าใช้ใจมองดี ๆ 
แม่ก็ดีกับฉันเหมือนกัน บางทีดีเกินไป
ตอนฉันอายุ 18 ฉันผ่าตัด นอนติดเตียงที่โรงพยาบาลเป็นเดือน ก็มีแต่แม่มานอนเฝ้า ต้องเสียเงินเสียงานเพื่อฉัน 
ตอนฉันออกจากโรงพยาบาล ฉันต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย แม่ก็ขับรถไปส่งที่สนามสอบ นั่งเฝ้า รอทั้งวัน หลายชั่วโมง
จนสอบเสร็จและพากลับบ้าน แม่มารับมาส่งฉันสอบเอ็นทรานซ์ ทุกวัน ไม่มีวันไหนเลย ที่จะให้คนอื่นทำแทน 

ตอนฟันซี่แรกผุ แม่ก็พาไปรักษารากฟัน 
ตอนฉันป่วย แม่ก็ช่วยดูแล พาเดินเข้าห้องน้ำ ถือสายระโยงระยาง ขวดน้ำเกลือให้ อาบน้ำให้ 
ตอนฉันอกหัก แม่ไม่เคยไปไหน กอดฉัน แม่ร้องไห้ไปกับฉัน จับมือเบา ๆ ให้ฉันผ่านวันร้ายๆ 
แม้ปากจะบ่นว่า “แม่บอกแล้ว..ไปรักคนแบบนั้นทำไม”
ตอนฉันพลาด แม่จะอยู่ข้าง ๆ ฉันเสมอ 

แม่ไม่เคยทิ้งฉันไป 
แม่ทำได้ เท่าที่ทำได้ 
แม่ทำดีที่สุด เท่าที่จะดีได้ ในช่วงนั้น 
และในข้อจำกัดที่แม่มี 
แต่ฉันกลับมองว่า น่ารำคาญ 

แม่คงห่วงฉัน...
และมองเห็นฉันเป็นเด็กเสมอ
เพราะแม่ไม่อยากเห็นฉันเสียใจ 
แม่มักพูดเสมอว่า “ถ้าแม่เจ็บแทนได้ แม่ขอเจ็บแทน”

ฉันได้แต่ นึกว่า เพราะแม่รู้ว่า เจ็บแทนกันไม่ได้ไง แม่ถึงพูดแบบนั้น แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า 
ทุกครั้งที่ฉันเจ็บปวด แม่เจ็บปวดมากกว่าฉันหลายเท่า พันเท่า 
แม่พยายามปกป้องฉันมากเกินไป
แล้วดูสิ่งตอบแทนที่แม่ได้รับสิ
แม่ไม่คู่ควรกับคำว่า “น่ารำคาญ” เลยสักนิด


แต่ฉันขี้ขลาด เกินกว่า จะพูดคำนั้น
“...หนูขอโทษ” 







SHARE

Comments

Papilion
4 months ago
แม่ลูกผูกพัน😊 ลิ้นกับฟัน พันผูก ลูกแม่ 
ลูกรักแม่ แม่รัก ลูกแน่แท้
ดีๆ แย่ๆ แม่ลูกผูกพัน... 🥰
Reply