2 ; That’s Hurt
นิโคตินที่หนึ่ง กระป๋องเบียร์ที่สี่ และการคิดถึงคุณรอบที่หนึ่งพัน
วนเวียนเป็นวัฎจักรชีวิต

มือยกกระป๋องเบียร์กระดกขึ้นไหลผ่านลำคออย่างช้าๆ เช่นเดียวกันกับภาพยนตร์ที่กำลังฉายผ่านจอทีวีนั่น จนกระทั่งสัมผัสได้ว่าไม่มีของเหลวไหลผ่านลำคอถึงได้เขวี้ยงมันทิ้งไปจนกระทบเข้ากับกระป๋องเบียร์อีกกระป๋อง

...ชิบหาย สัปดาห์นี้แดกไปกี่กระป๋องแล้ววะ

ผมได้แต่มองกระป๋องเบียร์เปล่าที่กองกระจายอยู่ตรงมุมห้อง มันมีมากพอที่จะจับยัดใส่ถุงขยะใบหนึ่งได้เกือบเต็มอยู่ แต่ผมก็ไม่เคยกำจัดมันเลยสักครั้ง

ก็เดี๋ยวมีมาเพิ่ม สู้รอให้มันยัดใส่เต็มถุงแล้วทิ้งทีเดียวเลยน่าจะง่ายกว่า

หนังจบลงพร้อมกับตัวผมที่โถมนอนลงบนเตียง ปล่อยให้ตัวเองหลงมัวเมาไปกับฤทธิ์แอลกฮอลล์นั่นซ้ำซากเป็นครั้งที่เท่าไรเองก็ไม่อาจรู้ได้เหมือนกัน

ทั้งที่ผ่านมานานเป็นปี ผมก็คงจดจำได้ทุกอย่าง ทั้งใบหน้าของเธอ รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะของเธอ ผมยังคงจำมันได้ดีราวกับพึ่งผ่านพ้นไปแค่เมื่อวาน และใช่ ผมรวมถึงเรื่องในวันนั้นด้วย

วันที่กลิ่นของกาแฟและฝนคละคลุ้งเต็มไปหมด เธอพูดออกมาพร้อมกับใบหน้าเปี่ยมยิ้มแสนเศร้าสร้อย เดินกางร่มสีใสแล้วเดินจากผมไป ทิ้งให้ตัวผมเปียกปอนไปด้วยหยาดฝนและหยาดน้ำตาที่ไหลปะปนกันจนแยกไม่ออก

ฝนที่ตกลงมา และตัวคุณที่เดินจากผมไป

“ ขอโทษนะ แต่เบื่อแล้วล่ะ ”

เจ็บปวด เจ็บช้ำ ร่างกายที่กระแทกลงมานั้นแตกสลายเป็นเศษซาก

ผมได้แต่โอบกอดเศษซากของตัวเอง ประกอบตัวเองขึ้นมาครั้งที่นับร้อย และแตกสลายครั้งที่พัน วนเวียนซ้ำไปจนกลายเป็นภาพแสนน่าเบื่อ , แต่ก็ไม่อาจหยุดได้

ผมเบื่อกับการแตกสลายของตนเอง,เลยคิดจะลุกขึ้นเพื่อหยุดวัฏจักรนั้น ผมเจอใครบางคน และตัดสินใจคบหากัน แต่สุดท้ายภาพของคุณคนโปรดก็ยังคงวนเวียนกลับเข้ามาแทนที่จะเป็นคนรักที่อยู่ตรงหน้าของผม

กลายเป็นเดินกลับมายืนอยู่จุดเดิม, จุดที่คิดว่าจะเดินหนีจากมันมา

ความสัมพันธ์ของพวกเราก็จบลงอย่างง่ายดาย

มันก็คงโชคยังดีที่ทั้งผมและเขาเป็นเหมือนกัน แต่ถ้าหากว่ากลายเป็นฝ่ายเขาที่ยังคงรักผมล่ะ ผมเองก็คงไม่ต่างอะไรจากคุณคนโปรดนั้น, คนที่แสนใจร้ายที่สุดบนโลกใบนี้

เหี้ยจังวะทะเล

เหี้ยแบบนี้ไม่แปลกใจเลยทำไมคุณถึงทิ้งผมไป 

ผมจมดิ่งลงไปยังมหาสมุทรนั้นอีกครั้ง

นับแล้วนับเล่า ผมพยายามตะเกียกตะกายตัวเองขึ้นมาจากมหาสมุทร แต่ก็ล้มเหลวไม่เป็นท่าทุกครั้ง , คล้ายกับเมื่อผมตะกายขึ้นมาถึงขอบฝั่งเมื่อไรก็ถูกคลื่นซัดกลับให้จมดิ่งลงไป สำลักความคิดถึงไม่รู้กี่ครั้งแล้ว

เหนื่อยจัง

ผมยื่นมือออกไปตรงหน้าของตัวเอง

ใครก็ได้ , ช่วยคว้าผมเอาไว้ก่อนที่จะจมลงไปมากกว่านี้ที 
SHARE
Writer
PuruSan
Writer
For story of my OC

Comments