เหยื่อฮิโรชิมา
...John Hersey เขียน...
...ฉัตรนคร องคสิงห์ แปล...

หนังสือเล่มเล็ก ๆ ความยาว 200 หน้าที่ใช้เวลาอ่านไม่จบใน 1 วัน เพราะความหดหู่ของเนื้อหา..

ผู้เขียนดำเนินเส้นเรื่องหลักด้วยชีวิตของคน 6 คนที่รอดชีวิตจากการทิ้งระเบิดปรมาณูโดยกองทัพสหรัฐฯ ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 กิจวัตรประจำวันของพวกเขายังคงดำเนินไปตามปกติ แม้ข่าวลือจะหนาหูเรื่อย ๆ ว่าฮิโรชิมาจะเป็นเป้าหมายการโจมตีครั้งต่อไป รวมทั้งในแต่ละวัน ทุกคนก็มักจะได้ยินเสียงเตือนภัยอยู่บ่อยครั้งก็ตาม

แต่ก็ไม่มีใครคิดว่าวันหนึ่งจะมีระเบิดที่อานุภาพร้ายกาจเกินกว่าที่พวกเขาจะคาดคิดมาทำให้ชีวิตของพวกเขาเปลี่ยนไปตลอดกาล...

เรื่องราวของพวกเขาทำให้เราพบว่าระหว่างเกิดเหตุการณ์ พวกเขากำลังทำอะไร ภาพที่เห็นหลังจากนั้นมีอะไรบ้าง ทุกคนต่างต้องช่วยเหลือตัวเองและคนรอบข้างที่บาดเจ็บจนไม่มีเวลาได้คร่ำครวญถึงการสูญเสีย...

นอกจากสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ อาชีพการงาน และคุณภาพชีวิตที่ต้องเปลี่ยนไปแล้ว หนังสือยังอธิบายให้เห็นถึงสภาพร่างกายของผู้ที่ได้ผลกระทบจากสารกัมมันตรังสีว่ากระทบกับชีวิตของพวกเขาอย่างไร มันไม่ใช่แค่ทางกายที่ทำให้อวัยวะทำงานหรือมีรูปร่างผิดแผกไป แต่ผลกระทบนั้นสร้างบาดแผลให้พวกเขารู้สึกเป็นส่วนเกินของสังคม และแผลนั้นกลับถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองอีกด้วย ซึ่งประเด็นนี้ตัวเองยิ่งรู้สึกหดหู่กว่าเดิม...

ถ้าเราเป็นพวกเขา เราจะรู้สึกอย่างไร? จริงอยู่..เราต้องโกรธฝ่ายทิ้งระเบิดแหละ แต่พวกเขากลับเรียกร้องสันติภาพ บ้างก็เป็นตัวแทนขับเคลื่อนสังคมเรียกร้องสิทธิหรือความสงบสุขกับนานาชาติ (ในขณะที่ประเทศอื่น และรัฐบาลมีโครงการทดลองระเบิดนิวเคลียร์) จุดนี้ยิ่งทำให้รู้สึกว่าสุดท้ายแล้วสงครามเป็นเรื่องของใคร และใครที่ได้ผลกระทบกับเรื่องนี้มากที่สุดกันแน่

ซีนที่ตัวเองรู้สึกพีคที่สุดคือ หนึ่งในผู้รอดชีวิตได้พบหน้ากับผู้ช่วยนักบินที่ทิ้งระเบิดในวันนั้นผ่านรายการโชว์รายการหนึ่ง คือถ้าผู้จัดตั้งใจซีนนี้เพื่อดึงเรตติ้งจะเป็นอะไรที่ใจร้ายมาก ๆ ....

ขอทิ้งท้ายประโยคที่ชอบที่สุด ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความ(พยายาม)เข้มแข็งของเหยื่อสงครามครั้งนี้ คือ..

...."ฉันจะไม่วนเวียนอยู่กับอดีต เพราะการที่ฉันผ่านระเบิดลูกนั้นมาได้ ก็เท่ากับฉันได้มีชีวิตที่สอง ฉะนั้นฉันก็ยังคิดว่าเป็นการดีกว่าที่จะไม่หันกลับไปมองดูมัน เราควรมุ่งไปข้างหน้ามากกว่า"...
SHARE
Written in this book
Donging therapy~~
เพราะเป็นโรคชอบดองหนังสือ จึงต้องบำบัดด้วยการเขียน
Writer
ikoong
INFP // Aggretsuko~
ลำตัวฉุ ๆ // สุดโต่งแบบ contrast // เสพติดการเที่ยวคนเดียว

Comments