เงาลางๆ ของพ่อ

มีเรื่องราวของวันก่อน
ย้อนให้นึกถึงขึ้นมาเพราะบางอย่างทำให้คิด
ถึงช่วงชีวิตในคืนวันที่เคยล่วงผ่านเลยมา

เป็นความทรงจำอันน้อยนิด
ความนึกคิดซึ่งไม่เลือนลางจากใครใจคนหนึ่ง
น่ากลัว สุงใหญ่ พกพาแต่ใบหน้าไร้ซึ่งรอยยิ้ม
ชายที่ไม่ค่อยพูดจากับใครๆ เหมือนมีชีวิตเพียงลำพัง
โลกของเขามีแต่หนังสือ ปลายปากกาที่ตวัดบรรจง
เล่าขานเรื่องราวมากมาย ลงบนแผ่นกระดาษใบแล้วใบเล่า
วิเวกไร้การสังสรรค์ใดๆ แต่กลับมีมิตรเคารพรักมากมาย

ผ่านมาหลายฤดูกาลเลยผ่านไป ปลูกฝังสิ่งต่างมากมาย
ดังไม้เติบใหญ่ หมู่ใบไม้ล่วงโลย ผลิดอกออกผล 
ล่วงหล่นใต้กิ่งก้านไม่ไปไกลไหนจากต้น
ราวกับรอยเท้าที่ทิ้งไว้ให้ก้าวเดินตาม 

เราติดนิสัยทุกอย่างมาจากพ่อนี่เอง ไม่ต้องสงสัยเลย
นั่งหน้าบูด ไม่ยิ้มเลย ไม่ชอบงานสังสรรค์ ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น 
แบบที่มีคนเขาบอกมาก็คงจริง
อย่างน้อยเราก็ซึมซับมาหลายสิ่ง

ในความเป็นจริง ความสัมพันธ์ของเราสอง
นั้นช่างห่างเหินเหลือเกิน
จะมีพ่อลูกคู่ไหนบ้าง ที่แทบไม่ได้คุยกันเลย และ เจอกันน้อยมาก
โอกาศที่จะได้เจอกัน มีแค่ เสาร์อาทิคย์เท่านั่นเอง
ซึ่งบางทีก็ติดราชการไม่ได้กลับมา
พ่อไม่เคยถามว่าเราเรียนเป็นไงบ้าง สอบได้ที่เท่าไร
สิ่งเดียวที่พ่อพูดกับเราเสมอๆ คือคำพูดให้กำลังใจจากพ่อ 
ธรรมะ หลักคำสอน เพราะพ่อเชียวชาญเรื่องนี้ 
อย่าเผลอให้ได้เอยปากมาละ ไม่งั้นยาวเลย 
ยังกับฟังเทศน์เลย เรื่องธรรมต้องยกและยอมให้พ่อนี่แหละ
สอนให้เราสวดมนต์ นั่งสมาธิ ในทุกๆ วัน
พ่อชอบพาเราไปวัดเสมอๆ ในวันหยุด 
นั่นคือช่วงเวลาเดียวที่ได้ใช้เวลาร่วมกันจริงๆ

พอเรียนจบทำงาน ก็เหมือนจะหนีห่างกันออกไปไกลทุกที
แทบจะหลุดออกจากวงโคจรกันไปเลยก็ได้
เราไม่ได้คุยกันเลย พ่อผู้ซึ่งไร้โซเชียล
ช่วงที่กลับบ้าน ก็จะได้คุยกันตอนทานข้าวเท่านั่น
สิ่งที่เราเห็นเสมอๆ ทุกครั้งที่กลับไป คือ ชายสูงวัยคนหนึ่ง
ที่อยู่ท่ามกลางกองหนังสือ กระดาษมากมาย 
พ่อนักขีดเขียน เขียนหนังสือ 
จดบันทึกบอกเล่าเรื่องราวต่างๆ ไว้มากมาย
ส่วนมากจะเป็นเนื้อหาเกี่ยวกับธรรมะ 
เพียงเพื่อเพราะต้องไปสอน พระที่ต้องไปสอบนักธรรมศึกษา
วันวัยเกษียณของพ่อแทบไม่ใช่วันผ่อนคลายเลย
พ่อต้องไปช่วยสอนหนังสือที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง 
ผอ. เพื่อนสนิทของพ่อ แวะมารับพ่อไปด้วยกันเสมอๆ
เด็กๆ ที่โรงเรียนจะเรียกพ่อว่าตา ตามญาติห่างๆ ของเราที่เรียนอยู่ที่นั่น
ในวันว่างบางวัน พ่อ ก็จะหมกหมุ่นกับต้นไม้น้อยใหญ่ที่พ่อปลูกไว้เต็มบ้านไปหมด

เราคุ้นชินกับกิจกรรมเหล่านี้ของพ่อมาก 
จนวันนี้ ภาพเหล่านั้นเริ่มเลือนลางหายไป 
หลงเหลือเพียงชายแก่ที่หัวขาวที่มีไฮไลท์สีดำบางเส้น 
ยังคงนั่งเขียนหนังสือทุกครั้งที่เจอ แต่กองไม่สูงเท่าก่อนแล้ว
ไม่ต้องไปไหนอีกแล้ว ไม่ต้องไปสอนหนังสือแล้ว
พ่อป่วยได้ซักระยะแล้ว พ่อซูบผอมลงทุกครั้งที่เราเจอ
ทุกครั้งที่เรากลับไป เราจะติดปากกาสมุดกระดาษ
ที่เหมือนเพื่อนคู่คิดของพ่อไปให้เสมอๆ
และชวนกันออกไปทานข้าวร้านโปรดของพ่อ
แม่จะแอบกระซิบ บอกเราเสมอ 
พอพวกเรากลับมากินข้าวด้วย พ่อกินได้เยอะทุกทีเลย
พ่อไม่เคยเอยปากขออะไรจากเราเลย แต่เรารู้ว่าอยากได้อะไร
เรามักเอาไปฝากพ่อเสมอๆ 
ขอบใจน่ะ คำพูดจากปากพ่อ 
พร้อมกับตบลงที่ไหล่เบาๆ ทุกครั้งๆ ไป

ตั้งแต่เกิดมาเท่าที่เราจดและจำความได้
เคยโดยพ่อทำโทษแค่ 1 ครั้งจริง
พ่อตีเรา 1 ครั้ง เพราะความผิดในวัยเยาว์ที่ไม่น่าให้อภัย

เหมือนยิ่งคนเรามีอายุมากขึ้นๆ ความเข้มแข็งกล้าแกร่งในจิตใจก็ลดลงตาม
จากชายที่ไม่เคยกลัวอะไรเลย ปลง ปล่อยวางได้ทุกสิ่ง 
ผู้ที่มีธรรมในใจ และ ใช้ธรรมนั่นในชีวิต
กลับกลัวคำว่า ต้องจากโลกนี้ไปเสียแล้ว 
คงเพราะอยากอยู่เห็นพวกเราเติบใหญ่กว่านี้ละมั่ง
พ่อเลยถึงกลัวสิ่งสั่งนั่น
น้องสาวมาบอกเราว่าพ่อปฏิเสธการรักษาครั้งนี้
การรักษาที่มีโอกาศ 50/50 ที่จะหายจากโรคนี้ หรือ หายจากโลกนี้
พ่อเลือกที่จะรักษาตามอาการแทน แค่ยับยั่งมันไว้ชั่วคราว
หลังจากรู้เรื่อง เรารีบไปหาพ่อทันที หลังจากทานข้าวด้วยกันเสร็จ
คุยกันอยู่ซักพัก บอกเล่าเหตุผลต่างๆ มากมาย
พ่อถึงยอมเข้าใจ พวกเราสร้างกำลังใจ และ ความหวังให้พ่อ
พ่อบอกหลังจากนี้จะยอมเข้าการรักษาตามที่หมอแนะนำ
และจะไม่กลัว หรือ คิดมากอีกแล้ว
แม่แอบบอก พ่อทานข้าวได้เยอะขึ้นอีกแล้ว 555

ถึงพ่อจะไม่เคยบอกรักเราเลย แต่รับรู้อยู่เสมอว่ารัก
พ่อห่วงเรามาก ไม่ว่าเราจะโตแค่ไหน ภาพเด็กน้อยที่พ่อเคยจูง
ก็ยังคงเป็นแบบนั้นเสมอมา และ ตลอดไปในใจของพ่อ
พ่อไม่เพียงปลูกต้นไม้ให้เจริญงอกงาม
พ่อยังปลูกความคิด ตัวตน หล่อหลอมให้คนคนหนึ่งเติบโตงอกงามเช่นกัน

เพนกวิน กับพ่อของเขา ในวันที่ความทรงจำยังคงดำเนินต่อไป
28062020 1205
SHARE
Writer
I_Penguin
A Silent Voice
.................................................

Comments

heysundae
4 months ago
ขอให้สุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์ดี มีความสุขมากๆนะคะ คุณเพนกวินและคุณพ่อ : — ) 🤍
Reply
I_Penguin
4 months ago
ขอบคุณครับ ตอนนี้เกือบจะปกติแล้วครับ ส่วนคุณพ่อใจสู้แล้วละ