153 days to leave this sadness :rainy day1
พี่ไดอารีนี้เขียนขึ้นเพื่อระบายความในใจในแต่ละวัน ไม่ได้มีเจตนาจะว่ากล่าวผู้ใด ใครมาอ่านแล้วรู้ว่าเป็นตัวเองอย่าสนใจ มันก็แค่อารมณ์ชั่ววูบของผู้เขียน
153 วันนี้มันมีความหมายกับฉันมากเนื่องจากจะเป็นวันที่เราหลุดพ้นจากทุกสิ่งที่ต้องการจากไป ได้แก่ เมืองที่เราทั้งรักทั้งเกลียด พ่อแม่ เพื่อน มิตรสหาย คนรักใหม่และเก่า รวมถึง ‘ชีวิตมัธยมที่ใช้อย่างไม่สุด’ นี่เป็นปีสุดท้ายที่ฉันจะจบม.6แล้ว วันนี้ก็เป็นวันที่ดีมากในด้านบรรยากาศ เพราะมีลมเย็นๆ~ ที่มาพร้อมกับฝนโปรยปราย ท้องฟ้าครึ้มเทา ที่ชวนคิดถึงใครสักคนที่อาจจะเป็นคนรักใหม่ที่หุ่นอวบหมี น่ากอดมากก หรือคนรักเก่าที่ผิวนุ่ม ขาว ราวกับสำลี หรือคิดถึงวันวานกับเพื่อนๆชาวม.6ห้องเดียวกัน ย้อนกลับไปเมื่อ2ปีที่แล้ว เพื่อนๆดีกับเรามาก เล่นสนุกเฮฮา คุยบ้าบอ สัพเพเหระ แต่ในตอนนี้ทั้งสองเราต่างเงียบไม่สนใจกันและกัน พวกเขาแทบไม่คุยกับดิฉันเลย สายตาที่อบอุ่นในวันวานตามสไตล์เพื่อนรักเพื่อนซี้กับกลายเป็นการมองแรง เหยียดหยาม เมินหน้า เหมือนกับ’คนรู้จัก’ มันทำให้ฉันน้อยใจเป็นอย่างมาก เพราะ ‘เหตุการณ์ในอดีต’นั้นทำให้พวกเขาต้องเกลียดฉัน? แม่ของฉันพูดจาแรง? หรือเพราะตัวของฉันกันแน่? เป็นคำถามที่หาคำตอบมาตลอด2ปี แต่ก็ยังไม่มีคำตอบเลย~ การที่ตั้งคำถามแล้วไม่ยอมถามทำให้ตลอดสองปี ฉันเครียดหนักขึ้นจนป่วยเป็นซึมเศร้า ทานยาเติมความสุขทุกวัน แต่มันก็แค่ยาที่บรรจุความสุขชั่วคราวเท่านั้น กับสูบบุหรี่บางคราว ดื่มเหล้าเดี่ยวๆสักนิดให้สดชื่น แต่สิ่งที่โหยหายังคงเป็นมิตรภาพจากพวกเค้าเสมอ ไม่มีอะไรทดแทนได้ สุราเมลัยที่อาจให้เรารำลึกความหลังก็ยิ่งทำให้เราเศร้าขึ้น ควันบุหรี่ที่หายใจเข้าออกก็แค่ทำให้ตัวเองเหมือนหว่องกาไว แต่หารู้ไม่ว่าก็ไม่ต่างจากยาแก้โรคซักเท่าไหร่ ฉันพยายามทำตัวทุกอย่างเพื่อเป็นเพื่อนที่ดี แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่พวกเขาก็ไม่สนใจ ละเลยกว่าเดิม:( แต่ยังดีที่อย่างน้อยเพื่อนต่างห้องที่คอยสนใจ หวังว่าสักวันเพื่อนในห้องจะเข้าใจเรา
SHARE
Written in this book
153 days for being wild
Writer
mobmab
writer,dreamer,student,เพ้อเจ้อ
Bad girl 🖤💔 Bad bi 👱🏻‍♀️🧑🏼‍🦱💃 🏳️‍🌈 Summer depression 🌻 😢 👄

Comments