มื้ออาหารที่คิดถึง


แด่...คุณตาทองดี สีน้ำเงิน



ข่าวร้ายมักมาในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส ในวันที่การเดินทางเป็นไปได้อย่างราบรื่น และยังเป็นวันธรรมดา ๆ วันหนึ่ง
.
.
.
8 ปีที่แล้วในจังหวัดบุรีรัมย์ คุณตาที่อายุย่างใกล้หกสิบ ตาคนที่สดใสร่าเริง คนที่มักยิ้มและหัวเราะเสมอเวลาที่ดูละครแล้วเจอดาราคนหนึ่งมีริมฝีปากใหญ่เหมือนน้าของฉัน

"เหมือนกะอ๋อยเลย" แกกล่าวปนขำ

กลางปีนั้นร่างกายของตาเริ่มซูบผอมลง หลายครั้งที่ต้องกินยาเพื่อบรรเทาอาการปวดต่าง ๆ แต่ไม่นานแกก็กลับมาแข็งแรง มันทำให้ฉันชะล่าใจว่าตายังคงไม่เป็นอะไร คุณตาใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านกลางทุ่งนาอย่างปกติสุขพร้อมกับยายที่คอยอยู่ข้าง ๆ ไม่ว่าตาจะสบายดีหรือล้มป่วย ฉันก็จะเห็นภาพยายเดินวนเวียนอยู่ข้างตาเสมอ

ท่านทั้งสองมักจะเล่าเรื่องราวของ แม่ ป้า และน้า ๆ ให้ฉันฟัง แกเล่าว่าแม่ของฉันต้องโกนผมเพราะมีเหาเต็มหัว ทำให้คนทั้งบ้านเรียกแม่ของฉันว่ายัยโล้น และฉายานั้นยังคงถูกเรียกอยู่จนทุกวันนี้ ตอนคลอดน้าคนสุดท้องนั้นตัวของเขาเท่าขวดน้ำปลา ไม่น่าเชื่อว่าเมื่อเวลาผ่านไปตัวของเขาจะโตขึ้นได้มากขนาดนี้ เพราะแกไม่รู้ว่าโตมาด้วยอะไรแท้ ๆ เสียงหัวเราะของตาชวนให้ฉันรู้สึกสนุกไปด้วย มันเป็นความสุขที่เหมือนมีดอกไม้แย้มบานอยู่ภายในหัวใจไม่รู้เบื่อ 

ฉันถามท่านทั้งสองว่าทำไมน้าของฉันถึงชื่อโต๊ะ "เพราะมันเดินเต๊ะโต๊ะ" ยายตอบพร้อมกับเปล่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ 
 
ในบางวันตาก็จะขับมอเตอร์ไซค์พายายไปเก็บใบหม่อนมาเลี้ยงไหม ภาพของตาตอนที่มียายซ้อนท้ายมันทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่น วันไหนที่ตาไปนายายก็มักจะทำกับข้าวไปให้ 

ตาเป็นชาวนาที่ขยัน แต่มักจะทำงานหนักอยู่ทุกวัน ทุกๆ เช้ามืดตาจะตื่นมาเปิดวิทยุ ช่วยยายเอาหม่อนให้ไหมในกระด้งที่มีเป็นสิบ ๆ กระด้ง

บ่ายวันหนึ่งฉันอยากกินปูนา ตาจึงหิ้วครุแบกจอบเดินลงทุ่งนาไปเพื่อขุดปู ฉันก็จะแบกเสียมเดินตามต้อย ๆ ทั้งที่ฉันขุดปูไม่ได้สักตัวเลยด้วยซ้ำ วันนั้นยายเป็นคนทำหลนจากปูนาที่ตาหามาได้เป็นสิบยี่สิบตัว ฉันเป็นคนเก็บผักต่าง ๆ จากรั้วบ้านมาลวกกินกับหลนปูนา มันเป็นอาหารที่ไม่มีอะไรยุ่งยากแถมยังอร่อยอีกด้วย


แต่ยังมีอาหารอีกมื้อที่ฉันอยากกินมากที่สุด... 


เที่ยงวันของวันหยุดสุดสัปดาห์ ตาใช้ฉันไปซื้อหมูสามชั้น ซึ่งแกมักจะใช้ไปซื้อเหล้าอยู่บ่อย ๆ พอซื้อมาแกก็สับหมูใส่ใบตอง ปรุงรสแล้วย่างให้ฉันกิน ไม่น่าเชื่อว่ามันจะเป็นรสชาติที่ถูกปากฉัน หมูร้อน ๆ กรุ่นด้วยความหอมของใบตองและเครื่องแกงอย่างกับถูกปั้นแต่งรสชาติเอาไว้อยู่แล้ว

มันเป็นอาหารมื้อที่ฉันเฝ้ารอที่จะได้ลิ้มรสมันอีกครั้ง...

2 ปีให้หลังฉันมาเรียนที่กรุงเทพฯ อาศัยอยู่กับพ่อแม่ที่ทำงานส่งเสียเลี้ยงดูฉัน ไม่มีโอกาสได้กลับไปที่จังหวัดบุรีรัมย์บ่อยนักหากไม่ใช่ช่วงเทศกาลปีใหม่หรือสงกรานต์

อยู่ ๆ ฉันก็นึกอยากจะกินหมูย่างใบตองที่ตาทำให้กิน ยังพูดกับแม่อยู่เลยว่าเดี๋ยวกลับไปจะให้ตาทำให้กินอีก แต่ก็ไม่ได้กลับสีกที...


จนกระทั่ง..ตาล้มป่วยเข้าออกโรงพยาบาลบ่อยครั้ง ฉันจึงได้กลับไปเยี่ยม
 
คืนวันนั้นตาผ่ายผอมลงไปมาก คอตีบลงอย่างเห็นได้ชัด ปากอ้าพะงาบจนฉันนึกถึงในตอนที่แกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ในตอนนั้นแกยังแข็งแรงดีอยู่เลย ภาพในวันนั้นถูกแทนด้วยเตียงนอนของตา

ทุกอย่างเปลี่ยนไป..

ฉันมีโอกาสได้นั่งเฝ้าตาที่นอนนิ่ง ๆ อยู่บนเตียงมาร่วมเดือน สายตาแกเหม่อลอยในบางครั้ง อีกทั้งลมหายใจที่แผ่วเบาลงเรื่อย ๆ ภาพของน้า ป้า แม่ของฉัน หรือแม้แต่ยาย คนข้างกายของตาดูเจ็บปวดไปหมด  


แต่แล้ว...โชคชะตาก็ไม่เข้าข้าง 

วันที่ 1 มิถุนา ปี 2559 ตาของฉันสิ้นใจที่โรงพยาบาล แกพูดอยู่เสมอว่าอยากกลับบ้าน ฉันรู้สึกปวดใจเหลือเกินที่พาแกกลับมาที่บ้านก่อนเวลาอันควรไม่ได้

หลังพิธีกรรมสุดท้ายผ่านไป ยายของฉันจากคนแข็งแรงกลายเป็นคนซูบผอม บ้านทั้งหลังเงียบลงจนน่าใจหาย การสูญเสียเป็นเรื่องสะเทือนใจใหญ่หลวง สำหรับคนที่ยังหายใจมันคงลำบากมากทีเดียว การจะก้าวผ่านความเจ็บปวดนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย อาจใช้เวลาเป็นปีหรือหลายปี ขณะที่บางคนไม่สามารถก้าวผ่านมันได้เลยตลอดชีวิต 

แต่กระนั้นชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป ในหัวใจของคนบ้านสีน้ำเงินมันคงเหมือนกับมีคลื่นซัดสาดกระหน่ำเข้ามาอย่างรุนแรง เมื่อเวลาผ่านไป คลื่นนั้นจะค่อย ๆ เบาลง แต่มันไม่เคยสงบนิ่ง มันยังคงเป็นริ้วบาง ๆ ที่กระหน่ำเป็นบางครั้ง ทุกคนพยายามสร้างความเข้มแข็ง สร้างกำลังใจเพื่อเดินไปต่อ สุขภาพของยายเริ่มดีขึ้นเนื่องจากพลังใจของลูกหลานนับสิบคน 

ในวันนี้...คุณยายสุดใจ ภรรยาของคุณตามีสุขภาพร่างกายแข็งแรง และทุก ๆ คนกำลังตักตวงความสุขใช้เวลาทุกอย่างอย่างคุ้มค่า เพราะทุกคนไม่สามารถล่วงรู้ได้ว่าเวลาของคนที่เรารักจะหมดลงเมื่อใด ฉันหวังว่าคนในครอบครัวจะอยู่ข้างกายฉันตราบนานเท่าที่จะนานได้ และขออธิษฐานให้คนที่คุณรักอยู่ข้างกายคุณตราบนานเท่านานเช่นกัน
.
.
.
ภาพของตาหลงเหลือไว้เพียงกลิ่นอายแห่งความทรงจำในมื้ออาหารมื้อนั้น
ฉันยังคงจำรสชาติของมันได้ดี...รสชาติของความคิดถึง ตาทองดี








SHARE
Written in this book
เขียนแด่คนบนฟ้า
อาลัยถึงคนบนฟ้า
Writer
gypsodeoch
ยิปโซเดโอช
อธิษฐานให้เรื่องราวของฉันเป็นชิ้นส่วนหนึ่งในหัวใจของคุณ

Comments

Seon-O_19
12 days ago
การก้าวผ่านความเจ็บปวด ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ ชีวิตคุณชั่งคล้ายผมเหลือเกิน หากแต่เปลี่ยนจากคุณตาเป็นคุณยาย อยู่กับปัจจุบันดีกว่าล่วงรู้อนาคตที่มาไม่ถึง ขอให้ทุกวันเป็นวันที่ดีของคุณและคุณยาย
Reply
gypsodeoch
8 days ago
ขอให้ทุกวันเป็นวันที่ไม่ใจร้ายกับคุณ