ไปที่ชอบ ที่ชอบ...
เป็นวันธรรมดาเหมือนกับทุกวัน
ชีวิตไม่มีอะไรพิเศษมาพักใหญ่แล้ว
ความรู้สึกเหมือนแกงจืดที่ลืมใส่เครื่องปรุง
จืดจนรับรู้รสชาติน้ำลายในปาก
ความรู้สึกเหมือนแกงจืดที่ลืมใส่เครื่องปรุง
จืดจนรับรู้รสชาติน้ำลายในปาก

ความอัศจรรย์หนึ่งเดียวในตอนนี้คงจะเป็นการล่องลอยไปในที่ๆไกลแสนไกล
ไกลจนความจริงตรงหน้ากลายเป็นภาพขาว
ไกลจนความจริงตรงหน้ากลายเป็นภาพขาว
ผมรู้สึกตัวตอนที่รถเมล์เบรก
แรงเหวี่ยงจากการเบรกผลักให้ผมกระแทกเข้ากับคนที่โหนอยู่ถัดไป
ผมเอ่ยคำขอโทษ แม้ไม่ใช่ความผิดตัวเอง
และไม่กี่นาทีต่อมาก็หลุดออกมาจากตรงนั้นอีกครั้ง

การเสพติดมันเกิดกับทุกอย่าง เริ่มได้ตลอดเวลา และมาได้ทุกเมื่อ
พันธนาการครั้งแล้ว ครั้งเล่า ค่อยๆลิดรอนอิสระจากผู้ที่เสพมันไป
การเสพติด ค่อยๆลิดรอนอิสระจากผู้ที่เสพมันไป
ผู้ที่เสพติดบางสิ่งบางอย่าง มักจะไม่รู้ตัวว่าตนมีอาการเสพติด
แต่ไม่ใช่สำหรับผม ผมรู้สึกตัว ยอมให้พันธนาโดยไม่ขัดขืนแต่อย่างใด


ความรู้สึกที่รับรู้กลับกลายเป็นว่า ไร้พันธนาการใดๆ รับรู้ถึงอิสระ และเสพมันอย่างเต็มที่ แม้จะเป็นเพียงในความคิด 
อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมลืม หัวโขน ห้องสี่เหลี่ยม หรือแม้แต่ความสัญญาในโลกความเป็นจริงที่ผูดมัดอย่างแน่นจนแทบจะขาดอากาศหายใจ...
...ใช่ครับ ผมเสพติดการเหม่อลอย




SHARE
Writer
Monday_story
writer
Introvert

Comments