ไม่ต้องกังวลกับฉันเลย
เธอเจ็บจากเขาใช่ไหม
เพลงในเพลย์ลิสต์สุ่มของผมดังขึ้นมา
คลอแผ่วไปสายลม ผ่านพัด
คลอเคลียข้างใบหูสวยของใครอีกคนที่ระเบียงกว้าง

ไม่มีเสียงใดดังขึ้นภายในห้องสี่เหลี่ยมนี้
นอกจากเสียงเพลง
ไม่มีเสียงสะอื้น หรือเสียงสูดน้ำมูกใ้หหดหู่ใจ
แต่บรรยากาศเงียบเชียบนี้ กลับเศร้าเคล้าน้ำตา

"ทำไมต้องคลั่งรักเขาขนาดนั้นด้วยวะ ..มันเจ็บ"

คำถามเอื้อนเอ่ยไร้คนตอบ เพราะผมรู้
ว่าเจ้าของคำถามนั้นไม่ได้ต้องการคำตอบ หรือคำปลอบใด


ยังคงมีเยื่อใย กับคนที่ยังทำร้ายเธอ
ผมเดินไปทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้างเขา
ที่ตอนนี้นั่งฟุบหน้าอยู่ข้างประตูระเบียงเสียแล้ว

"ไง เจ็บหนักเลยหรอ"
เขาพยักหน้า พร้อมริมฝีปากที่เบะออกเล็กน้อย
ราวกับพยายามกักกลั้นก้อนสะอื้น

เอื้อมมือไปปลอบประโลมร่างที่กำลังสั่นเพราะแรงสะอื้นที่ห้ามไม่อยู่
ส่งสัมผัสบางเบาลงที่ศีรษะเล็กๆ นั่นอย่างเชื่องช้า
ไม่ได้เอ่ยให้เงยขึ้นมาสบตากัน เพียงแค่เฝ้ามอง

..
แลห่วงใย


อยู่กับฉันไม่เป็นไร, ไม่ต้องกังวลกับฉันเลย
"กูทำมึงลำบากรึเปล่า"
เขาเอ่ยถามด้วยแววตาลำบากใจ
ผมเพียงแต่ส่ายหน้าเป็นคำตอบ ไม่ได้ผละสัมผัสออกไปไกล
ยังคงปลอบประโลมเพียงแค่นั้น ไม่ได้รุกล้ำเส้นกั้นเซฟโซนใด

เขาจ้องหน้าผมนิ่งอยู่หลายนาที ไม่ยอมละสายตาไปไหน
ส่วนตัวผม จ้องเพียงเส้นผมของเขาที่กำลังลูบไล้อยู่เท่านั้น

"อยากพูดอะไร"
"เปล่า"
"พูดได้ ไม่เป็นไร"

เขาเงียบไป เหมือนนิ่งคิด
และผมยังคงรอคอยอย่างไม่คาดคั้น

ไม่เป็นไร รอได้

"กูร้องไห้เพราะเขาอีกแล้ว"
"อือฮึ"
"มึงปลอบกูเรื่องเดิมอีกแล้ว"
"อือฮึ"

ไร้สนทนาต่อจากนั้น
เราสบตากันอย่างเงียบงัน
ปล่อยให้ความเงียบได้ทำหน้าที่ของมัน

..

ก็ไม่เป็นไร ถ้าเธออยากจำ
"ไม่ด่ากูหรอ ที่ทำมึงเป็นหมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า"
"ไม่"
"ทำไม"
"กูเป็นหมาก่อนหน้านั้นแล้ว"

ผมตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย เหมือนเรื่องดิน ฟ้า อากาศ
และเขาก็ระเบิดหัวเราะออกมา
หัวเราะออกมา ..ทั้งน้ำตานองหน้าแบบนั้น

"ขอบคุณที่อยู่ข้างกู"
"ก็เพื่อนมึง"
"เออ รู้แล้ว"

พอถึงตรงนี้ผมก็หัวเราะออกมา
เพราะวางใจ ว่าคนตรงหน้ารู็สึกดีขึ้นบ้างแล้ว
น้ำเสียงสดใสที่ตอบกลับ แววตาที่ดีขึ้นยามสบกัน

กว่า 10 ปีที่เป็นเพื่อนกันมา
รู้ใจกันยิ่งกว่าอะไร รู้ใจเกินกว่าจะเป็นมากกว่านั้น
และเราทั้งคู่ก็โอเคที่อยู่แบบนี้

ความหวั่นไหวในวัยเด็ก ถูกทำความเข้าใจใหม่
ไม่ใช่ความรักเชิงชู้สาว เพียงแต่เป็นรัก
ที่เพื่อนคนนึง จะมีให้เพื่อนอีกคนนึงได้


เวลาเที่ยงคืน ข้างบ่อน้ำเล็กๆ ในสวนสาธารณะหนึ่ง
มือทั้งสองข้างถูกซุกอยู่ในกระเป๋าฮู้ดตัวหนา

สายตาเหม่อมองที่ผิวน้ำนิ่งสงบ
ไร้แววคนข้างกาย ที่เคยยืนหัวเราะด้วยกัน

"6 ปีแล้วนะ"
ไร้เสียงตอบกลับเหมือนอย่างเคย

"มึงสบายดีไหมวะ"
"กูสบายดีนะ และมีความสุขดีมากๆ เลย"
...

"กูมีแฟนแล้วนะ เขาดูแลกูดีไม่ต้องห่วงเลย"

สายลมเย็นวูบพัดผ่านหลังไป
เป็นดั่งคำตอบว่ารับรู้แล้วนะ

ริมฝีปากบางยกยิ้ม
"กูไปนะ ขอโทษที่ไม่ได้ไปบอกที่นั่น แต่กูไม่ถูกกับโบสถ์ มึงก็รู้"

ไม่ว่าเธอจะรักใคร จะดูแลและไม่ไปจากเธอ

คนคนนี้จะไม่ไปจากเธอ - Soul Out


รัก
และคิดถึงเสมอ .
SHARE
Written in this book
เหตุเกิดเพราะเพลง
นิทานของเพลง (แรงบันดาลใจจากการฟังเพลงสุ่มไปเรื่อยๆ ของเรา)
Writer
Writebyme
เตาะแตะ หัดโต
เรื่องเล่าจากเราถึงคุณ

Comments