ถึงเวลาแล้ว
-อย่างที่รู้ๆกันว่าช่วงนี้มีโควิด หลังจากที่กลับจากมหาวิทยาลัยผมก็ได้แต่อยู่บ้าน เปลี่ยนเป็นคนละตัวตนกับเมื่อตอนอยู่มหาลัย เหมือนกับว่าผมไม่มีตัวตนอยู่บนโลกนี้ กลับไปทำในสิ่งที่เคยทำอยู่บ่อยๆและมีความสุขทุกครั้งที่ได้ทำ การหาอะไรดูในยูทูปก็คงจะเป็นการผ่อนคลายที่ดีสำหรับคนที่กลับมาเหนื่อยๆ ผมตัดขาดการติดต่อเกือบทุกคน ชีวิตส่วนใหญ่ก็คงจะอยู่กับการกวาดบ้าน,ถูบ้าน,ตากผ้า,รดน้ำต้นไม้ แล้วก็กลับมานั่งอยู่ที่หน้าจอโน๊ตบุ๊คในทุกๆวัน ในหน้าจอยูทูปซึ่งมีอะไรสนุกๆให้ได้เปิดดูตลอดจนละสายตาไปไม่ได้เลย
-แทบทุกคนก็คงคิดว่าโควิดมีแต่ข้อเสีย มีแต่จะทำร้ายคนให้ตายไป ทว่ามีข้อเสียก็ต้องมีข้อดีของมัน และผมก็รู้สึกว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้นั้นช่วยผมจากบางอย่างในมหาลัยที่ผมรู้สึกได้ว่าถ้าไม่มีโควิด ชีวิตผมจะแย่ไปกว่านี้ เหมือนเป็นการเลื่อนเวลาให้ผมกลับไปมหาลัยช้าที่สุด เลื่อนความกลัวของผมให้มาถึงช้าที่สุด ถึงแม้ยังไงมันก็ต้องมาถึง แต่อย่างน้อยก็ทำให้ใจของผมเข้มแข็งพอที่จะผ่านปัญหานั้นไปให้ได้
-ชีวิตของผมผ่านไปอย่างรวดเร็วในระยะเวลา2-3เดือน รุ่นน้องก็มาแล้ว หอก็ต้องรีบจอง แล้วไงละมาจองเอาป่านนี้ก็คงจะมีหอถูกๆรองรับมั้ง ใช่แล้วมันไม่มีเลย สุดท้ายก็ต้องทำใจจองห้องที่แพงขึ้นมาหน่อย ชีวิตในมหาลัยกำลังจะดำเนินอีกครั้งในฐานะปี1ตอนปลาย
ในการสังเกตการณ์สอน ซึ่งก็เป็นหลักสูตรใหม่ที่จะต้องไปรร.ทุกปีอีก(ร้องไห้แปบ)  ต่างจากของหลักสูตรก่อนที่มาตู้มทีเดียวปี5เลย เริ่มรู้สึกตื่นเต้นที่ต้องเข้ารร.แล้ว
SHARE
Written in this book
ชีวิตธรรมดาทั่วไป
เวลาว่างคุณทำอะไรบ้าง ในแต่ละวันคุณทำอะไรบ้าง ในอดีตคุณยังพอจำได้ไหมว่าทำอะไรบ้าง แล้วอนาคตหละคุณจะทำอะไรบ้าง เรื่องราวต่างที่ได้เกิดขึ้นในชีวิต คุณอยากจำมันไหม หรือคุณจะทิ้งความทรงจำเหล่านั้นไปหละ ไม่ใช่เรื่องราวเหล่านั้นหรอที่สร้างตัวตนคุณขึ้นมาในทุกวันนี้
Writer
P_L_U_G
Read
คนๆนึงที่ไม่อยากลืมเรื่องราวในอดีตของตัวเอง

Comments