จนกว่าจะถึงวันนั้น
กว่าผมจะโตผมกลัวว่าผมจะต้องเสียพี่ไปก่อนแล้วก่อนจะมาเจอเธอ ผมคิดไว้ว่าผมจะโสดให้นานๆ ให้นานจนลืมไปเลยว่าการมีความรักมันเป็นยังไง แต่พอผมได้พบกับผู้หญิงคนนี้ มันทำให้ผมเปลี่ยนความคิดทันที เธอทำให้ผมรู้สึกว่าถ้าผมจะต้องมีแฟนหรือมีความรักอีกครั้งนึงในชีวิตนี้ 
ผมอยากให้เป็นเธอ


รอหน่อยนะ
รอผมอีกหน่อยนะ ผมจะพยายามโตขึ้นอย่างดีที่สุด ผมจะพยายามโตขึ้นให้ดีเพื่อไปดูแลเธอ ผมจะทำให้เธอยิ้มได้มากกว่าที่เคย และผมจะทำให้เธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีและมีความสุขที่สุดมากกว่าที่ใครเคยทำ

ผมพยายามพูดกับเธอเสมอว่า ผมเด็กผมรู้ดีแต่ผมเด็กแค่อายุเท่านั้นแหละ ผมมั่นใจว่าผมจะดูแลเธอได้ไม่น้อยไปกว่าที่ใครเคยดูแลเธอ
ผมมั่นใจว่าผมจะไม่มีทางทำให้เธอเสียใจ ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เธอจะเป็นผู้หญิงที่โชคที่สุดที่จะไม่ต้องมาปวดหัวเรื่องผู้หญิงอื่นที่เข้ามาในชีวิตผม เพราะไม่ว่ายังไงผมก็เลือกเธอ


ผมรักเธอ แค่ได้มีเธอคนเดียวต่อให้มีผู้หญิงอีกสิบคนร้อยคนหรือทั้งจักรวาลนี้ ผมก็ไม่สนใจและไม่มองใครอีกแล้วแหละ แค่มีเธอมันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ทำให้ผมต้องไปมองคนอื่นอีก

เธอดีที่สุดในสายตาของผมแล้ว
เธอน่ามองและน่าสนใจที่สุดในสายตาผมแล้ว
ทุกๆครั้งที่ผมบอกว่าผมให้เธออยู่เป็นตลอดไปให้ผมนะ ผมไม่อยากไปจีบคนอื่นแล้ว ผมเหนื่อยที่จะต้องไปเริ่มรู้จักใครใหม่ แต่ความจริง...คือผมแค่อยากจะรู้จักเธอให้มากขึ้นอีกหน่อย และอยากจะรู้จักเธอคนเดียวต่างหากล่ะ

แต่เธอบอกกับผมเสมอเลยว่า ผมยังไม่เคยออกไปเจอโลกกว้างกว่านี้ ยังไม่เคยเจอความรักหรือผู้คนอีกหลายรูปแบบ
แต่เธอหารู้ไม่เลยว่า ก่อนหน้าที่ผมจะมาเจอเธอ ก่อนหน้าที่เราจะมาเจอกัน ผมต้องผ่านและต้องเจอกับอะไรมาบ้าง อายุผมน้อยแต่ชีวิตผ่านอะไรมาเยอะพอตัวเลยล่ะครับ

“ ผมผู้ไม่เคยสมหวังในความรัก 
ผมผู้ล้มเหลวในทุกๆความสัมพันธ์ 
ผมผู้ไม่เคยถูกรักจากใครจริงๆเลยซักที
และผมผู้ไม่เคยถูกใครครอบครองได้จริงๆซักครั้ง ”
บางคนยอมเก็บเศษซากหัวใจตัวเองที่เปื้อนเลือดด้วยมือเปล่าๆ ซากหัวใจที่โดนใครต่อใครทำลายให้แหลกสลายไม่มีชิ้นดีเพียงเพื่อนำมาเขียนเป็นบทกวีรักซักบทและรอให้ใครบางคนมาเปิดอ่าน
แต่จะมีใครกี่คนรู้ว่า การเก็บเศษหัวใจตัวเองที่แตกสลายอย่างละเอียดเหมือนทรายตรงชาดหาดนั้น มันทรมานมากมายเพียงใด แต่ในความจริงคงอยากจะได้ใครซักคนมาช่วยแปะกาวให้หัวใจดวงนี้ กลายมาเป็นหัวใจที่เป็นหัวใจอีกครั้งนึง

“ 21 ปี ”
ใช่ครับนี่คืออายุของผม ผมที่กำลังเขียนกวีรักเพียงซักบทที่รอให้เธอมาเปิดอ่านและเข้าใจในกวีบทนี้ มันคงจะมีเธอเพียงผู้เดียวที่อ่านและเข้าใจมันได้อย่างที่ดีสุด 

ผมบอกเธอตั้งแต่เราเริ่มคุยกันจริงจังว่าผมอายุ21นะ อาจจะเด็กไปสำหรับเธอ แต่ผมขอเธอได้มั้ย ขอให้เธอช่วยตัดเรื่องอายุออกไปได้มั้ย มองที่หัวใจของผม ความรู้สึกของผม และการกระทำของผมที่มีให้เธอได้มั้ย 

ผมได้แต่สงสัยว่าทำไมเหรอ ทำไมเธอถึงพูดว่าผมยังไม่เคยเจอโลก ผมยังไม่เคยเจอความรักและผู้คนอีกหลายรูป 
แล้วยังไง? 
ทำไมคนเราจะต้องผิดหวังซ้ำๆเพื่อรอเจอใครซักคนนึงที่ดีกว่านี้ ถ้าผมที่ผ่านความผิดหวังมานับครั้งไม่ถ้วนในชีวิตนี้ เพื่อมาเจอเธอ ผมก็ไม่อยากไปเจอใครแล้ว 
ผมรักเธอแล้วทำไมผมต้องปล่อยเธอไป

ใช่ครับคงเป็นเพราะผมอายุมันเด็กน้อยนัก เธอถึงยังไม่มั่นใจในตัวผม 
แต่อายุน้อยแล้วทำไม? 
ทำไมเด็กมันถึงรักใครหรือหยุดที่ใครไม่เลยล่ะ ทำไมต้องเอาอายุมาวัดกันในเรื่องความรักด้วยล่ะ 

ไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ก็ล้วนต้องการเจอคนที่ดีคนที่รักและรักษาเราไว้ด้วยกันทั้งนั้น 
ไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ก็ล้วนต้องการที่คอยดูแล คนที่ทำให้สบายใจด้วยกันทั้งนั้น 
อย่างที่ผมเคยบอกกับเธอว่า เธอดูแลคนอื่นมามากแล้ว ลองให้โอกาสให้เด็กอย่างผมได้ดูแลเธอบ้างได้มั้ย

ผมแค่อยากให้เธอวางหัวใจเธอลงแล้วพักมันบ้าง ผมอยากให้เธอไม่ต้องกังวลว่าใครจะมาทำให้หัวใจเธอมีรอยร้าวเพราะผมจะเป็นคนดูแลมันเอง
แต่สิ่งสำคัญเลยคือเธอบอกว่าเดี๋ยวผมก็เปลี่ยนไป เดี๋ยวผมก็ไม่เหมือนเดิม เพราะชีวิตผมจะต้องไปเจอคนอื่นที่ดีกว่าเธอ คนที่น่ารักหรือดีกับผมมากว่าเธอ 


ผมเองพยายามจะบอกเธอหลายครั้งว่า แค่ไปเจอคนอื่น ไปเจอสังคมอีกแบบ หรือไปเจอโลกอีกแบบ มันไม่ได้ทำให้ผมเปลี่ยนใจจากเธอได้เลยแม่แต่น้อย เพราะไม่ว่ายังไงเธอก็คือหนึ่งเดียวใจผมเสมอ การไปสังคมหลายๆรูปแบบมันแค่สิ่งที่ผมต้องเรียนรู้และเข้าใจมัน จริงๆมันก็แค่บททดสอบว่าผมรักและมั่นคงต่อเธอมากแค่ไหนต่างหาก ผมรักและมั่นคงกับเธอมากพอที่จะไม่ไปหวั่นไหวกับใครอื่นหรือเปล่า แค่นั้นเอง...
ผมในวันนี้และผมในวันพรุ่งนี้ต่างก็ต้องเจอโลกที่ต่างกันในแต่ละวัน แต่สิ่งหนึ่งที่ผมยังมั่นใจว่ามันจะเหมือนเดิมตลอดไปคือ ไม่ว่าผมจะต้องไปอะไรที่ไหน เจอผู้คนอีกกี่ร้อยพันคน ผมก็ยังคงมีความรู้สึกแบบนี้ให้กับเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น
เธอคนเดียวเท่านั้น
ผมพยายามจะบอกเธอว่าผมโตพอที่ผมจะรักและดูแลความรู้สึกเธอได้ ไม่ว่าจะด้วยคำพูดหรือ
การกระทำ ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ อะไรที่ทำแล้วเธอจะต้องเสียใจผมเองก็เลือกไม่ทำมัน เพื่อรักษาหัวใจเธอไว้ให้ดีที่สุด

ครั้งนึงผมเคยถามเธอว่า...
“ พี่เคยอยากอยู่กับใครตลอดไปมั้ย ” 
“ เคยสิ แต่สุดท้ายก็เป็นไปไม่ได้ อาจจะด้วยหน้าที่หรือสิ่งแวดล้อมบางอย่างทำให้ไปกันต่อไม่ได้ ในความคิดเรื่องราวมันมักสวยงามเสมอนะเด็กน้อยของพี่ แต่พอถึงเวลาจริงๆ สถานการณ์จริงๆมันพาเราเดินไปเองนะ ” 
“ แล้วพี่จะรู้ได้ยังไงครับว่ากับคนนี้พี่รักหรือพี่แค่ชอบเขา ”
“ ก็เพราะพี่รู้ว่าพี่รักเขาไงล่ะ พี่ถึงอยากอยู่กับเขาไปตลอด ”
“ นั่นแหละครับคือสิ่งที่ผมจะบอกพี่ ก็เพราะผมรู้ว่าผมรักพี่ ผมเลยอยากอยู่กับพี่ แบบที่ไม่สนเลยว่าต่อไปผมจะต้องเจอใครที่ดีกว่าพี่อีกมั้ย ”

เวลาเรารักใครซักคน สายตา หัวใจและความรู้สึกของเราก็จะโฟกัสไปที่คนคนนั้นเพียงแค่คนเดียว
คนอื่นก็แค่ส่วนประกอบที่ผ่านไปมาในชีวิตก็แค่นั้น เพราะคนที่เราต้องการจริงๆก็คงมีแค่เขาคนเดียว

“ พี่รู้ว่าเธอรักพี่มาก แต่เธออย่าลืมนะว่าเธอยังต้องไปเจออะไรใหม่ๆอีกเยอะ เธอยังเรียนไม่จบ กว่าจะถึงวันนั้นเธอคงต้องผ่านผู้คนอีกเยอะแยะเลย ”
“ ผมรู้ครับ ผมรู้ทุกอย่าง และผมก็เข้าใจทุกอย่าง แต่เหตุผลที่ผมจะบอกพี่คือ ผมรักพี่ รักที่พี่เป็นพี่แบบนี้ ในความเป็นพี่มันไม่มีอยู่ในคนอื่น เพราะฉะนั้นต่อให้ผมจะไปเจอใครต่อใคร ผมก็จะไม่เปลี่ยนใจไปจากพี่ได้ครับ ต่อให้ใครจะดีกว่าพี่มันก็ไม่มีเหตุอะไรที่ผมจะต้องเปลี่ยนใจไปจากพี่ครับ ”

มีหลายคนคอยถามผมเสมอว่า “ ทำไมถึงต้องเป็นเธอคนนี้ ” ผมไม่รู้จะตอบยังไงดีว่าทำไมถึงต้องเป็นเธอ
“ ผมแค่รู้สึกเป็นตัวเองเวลาที่ได้อยู่กับเธอ ผมแค่ รู้สึกรักตัวเองมากขึ้นเวลาที่ได้รักเธอ ” เหตุผลแค่นี้คงพอที่จะเป็นเธอแล้วมั้งง

ผมบอกเธอเสมอว่า ไม่ว่าเธอจะเป็นอะไร จะเจออะไรมาก็ช่างผมไม่สน ผมแค่อยากอยู่ตรงนี้ ผมแค่อยากอยู่กับเธอ ผมแค่อยากให้เธอไม่ต้องรู้สึกกังวลในความเป็นตัวเอง


ถ้าจะบอกว่าผมรักและหลงใหลในความงี่เง่า งอแง เปราะบางแตกหักและบุบสลายง่าย หรือแม้แต่ความอ่อนโยนที่แข็งกระด้างของเธอ ก็คงจะไม่แปลกนัก เธอมีเสน่ห์บางอย่างแบบที่ผมเองก็อธิบายไม่ได้ แต่แค่ผมอยู่กับเธอแล้วผมสบายใจ อบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก และผมเชื่อว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะได้สัมผัสมุมมองเหล่่านี้จากเธอ แบบนี้รึปล่าวที่เรียกว่าหลงรักในความไม่สมบูรณ์แบบแต่หลงรักในตัวตนที่แท้จริง

เธอเหมือนเพลงเพลงนึงที่เนื้อร้องบางท่อนอาจจะฟังไม่ค่อยเข้าหูซักเท่าไหร่ แต่พอฟังรวมกันทั้งเพลงแล้ว มันกลายเป็นเพลงที่เพราะมากๆเพลงนึงนั่นแหละ


อะไรที่พอดีกับเรามันก็จะดีที่สุดสำหรับเราแต่มันไม่จำเป็นต้องดีที่สุดสำหรับใคร

ท้ายที่สุดแล้วในความสัมพันธ์มันก็แค่วัดกันว่า
เราสองคนสามารถที่จะใช้ชีวิตร่วมกันบนความบกพร่องและความไม่สมบูรณ์แบบของอีกคนได้นานแค่ไหน

เพราะจริงๆแล้วบนโลกกลมๆใบนี้ต่างก็ไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอก

ได้โปรดมั่นใจในตัวผม ได้โปรดมั่นใจว่าผมรักและดูแลเธอได้แบบที่ผมพูดจริงๆ 

วันที่ดีของเรามันกำลังจะมาถึง มันจะไม่นานเกินรอ และมันจะไม่นานเกินใจเราสองคน

“ จนกว่าฝนจะหยุดตกและมีสายรุ้งทอดยาวไปจนสุดปลายฟ้า จนกว่าจะถึงวันที่พี่มั่นใจในตัวผม จนกว่าจะถึงวันนั้น ผมจะรอพี่อยู่ตรงนี้ตลอดไป ” 








SHARE
Writer
nidzx
i wanna love you
แด่เธอผู้ครอบครองอิสระทั้งหมดของผม

Comments