วันที่ฉันถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวในวัย27ปีครึ่ง

ความรักที่จากไปในวันที่เราโตขึ้น
เราอาจร้องไห้ฟูมฟายน้อยลง
แต่ไม่ได้ทำให้เราเสียใจน้อยลงเลย
สักนิดเดียว .

การมีตัวตนของคุณ 
ในชีวิตตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา
นอกจากครอบครัว และเพื่อน
ที่มีหลงเหลืออยู่ในชีวิตในปริมาณเล็กน้อย
โลกของเรามันมีแค่คุณ จะไปไหน ทำอะไร
มันก็นึกถึงแต่คุณ เวลาเจออะไรดีๆ
อยากเล่าให้ใครฟัง มันก็ยังเป็นคุณ
คุณคนที่ทักทายคนแรกในตอนตื่น
คุณคนที่บอกฝันดีเป็นคนสุดท้ายก่อนนอน

จนมาวันนี้ คุณบอกว่าคุณจะไป
ไม่ใช่ประโยคคำถามเพื่อให้ตัดสินใจร่วมกัน
แต่เป็นประโยคบอกเล่า บอกให้รับรู้แค่ว่า
คุณจะไปแล้ว ทั้งๆที่คุณบอก
ว่ามันเป็นความทรงจำดีๆ
แต่คุณก็เลือกที่จะลบมันออกไป

เพราะบางครั้งความสัมพันธ์
มันไม่ใช่ข้อสอบปรนัย
ที่จะมีช้อยส์ให้คุณเลือกว่าจะทำอย่างไรต่อไป
มันจึงเป็นเพียงข้อสอบอัตนัย
ที่มีแค่คำตอบสุดท้ายและคำตอบเดียว คือคุณจะไป ก็เท่านั้นเอง

การหายไปของเรา
อาจไม่มีผลอะไรกับคุณ
แต่การหายไปของคุณ มีผลต่อชีวิตเรา
รับรู้ได้ถึงความแตกสลาย
เราจึงทำได้เพียงกอดเก็บความเสียใจ
ไว้เพียงลำพัง
แม่ง โคตรคิดถึงคุณเลย

泣きたいなら、泣けばいい。
(ถ้าอยากร้องไห้ ก็แค่ร้องออกมา)
SHARE
Writer
Karnspace
Graphic Designer,Food stylist
บันทึกช่วยจำเผื่อวันนึงย้อนกลับมาอ่าน จะได้จำความรู้สึกตอนนั้นได้ . Design student in KMITL

Comments