I wanna die again and again
คนเรามักจะพบเจอสิ่งที่เรียกว่าความสิ้นหวังอยู่บ่อยๆ หลายต่อหลายครั้งที่ความสิ้นหวังนำพาให้ผู้ที่พบเจอทำอะไรลงไปแบบขาดสติหรือที่หลายๆคนเรียกว่า " การคิดสั้น "



  ฉันคือคนหนึ่งที่พบเจอกับความสิ้นหวังจนทำให้ขาดสติ จะว่าอย่างไงดีละช่วงแรกๆไอ้พวกความรู้สึกแย่ๆมันยังไม่มากพอที่จะทำให้คนคิดบวกแบบฉันไขว้เขว่ได้ แต่ยิ่งระยะเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ปัญหาต่างๆก็ยิ่งประเดประดังเข้ามาราวกับว่าจะไม่อยากให้ฉันมีวันพรุ่งนี้ หลายๆสิ่งต่างถาโถมเข้ามาไม่ว่าจะเป็นเรื่องเพื่อน  เรื่องแฟน ปัญหาครอบครัวทุกอย่างเทเข้ามาราวกับว่าจะทำให้ฉันจมดิ่งไปในห้วงของความเศร้าและขาดสติ จนสุดท้ายฉันก็แพ้ให้กับความสิ้นคิดของตัวเอง เมื่อจุดเปลี่ยนมาถึงความรู้สึกภายในใจของฉันมันเริ่มโหมกระหน่ำแรงมากยิ่งขึ้น ฉันเลือกที่จะหันหลังกลับไปเพื่อจะขอคำปรึกษาจากใครสักคน แต่กลับพบว่าไม่มีใครเลยที่อยู่ตรงนั้นไม่มีสักคนฉันหันกลับไปเพื่อพบเจอกับความว่างเปล่าก่อนจะหันกลับมายิ้มให้ตัวเองแล้วเดินต่อไป



 จนวันหนึ่งขณะที่เสียงในหัวถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่งฉันก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวเสียงนั้นคล้ายกับเสียงอะไรสักอย่างขาด ก่อนที่ฉันจะนิ่งเฉยและไม่ยินดียินร้ายกับเรื่องที่เกิดขึ้น ฉันพบว่าตัวฉันได้จมดิ่งลงไปในโลกอีกใบที่ตัวเองสร้างไว้ โลกที่เปรียบเสมือนหลุมหลบภัย ทำไมถึงเรียกว่าหลุมหลบภัยนะหรอ ก็คงเป็นเพราะพอเวลาได้อยู่ตรงนั้นไม่ว่าคำพูดของใครจะแรงแค่ไหนฉันก็จะปิดหูปิดตาไม่รับรับรู้มันได้ ส่วนข้อเสียงคือฉันจะจมดิ่งอยู่กับความคิดที่ว่าถ้าไม่มีฉันสักคนนึงโลกก็ยังหมุนต่อได้นิ ถึงไม่มีฉันทุกคนรอบตัวก็ใช้ชีวิตปกตินิ ไม่มีใครมายินดียินร้ายกับการใช้ชีวิตของฉันจริงๆหรอก ฉันเชื่อว่าทุกคนมีความเห็นแก่ตัวเพราะแต่ละคนเอาแต่สาดคำพูดที่ทำให้คนฟังต้องทรมาร และในตอนนั่นเองฉันรู้สึกว่าถ้าหากคนพวกนั้นอยากขอโทษก็ค่อยเคาะโรงบอกขอโทษฉันเอาแล้วกัน



  เวลาเกือบเที่ยงขนมและของกินถูกวางไว้ข้างตัวแต่ฉันกลับเลือกหยิบกระปุกยาแก้แพ้โดยที่ข้างฉลากเขียนไว้ว่ายาอันตรายสิ่งแรกที่ดังก้องในหัวของฉันคือมันจะอันตรายสักแค่ไหนกัน ก่อนที่จะเปิดกระปุกเทยาจำนวนนึงลงในมืิออีกข้างแล้วกรอกใส่ปากตัวเอง เม็ดที่หนึ่งผ่านไป ตามด้วยเม็ดที่สอง สาม สี่ ห้า ยาถูกย่อนไปในปากเรื่อยๆเม็ดแล้วเม็ดเล่าไม่รู้ว่าถึงเม็ดที่เท่าไหร่ในมือของฉันก็ว่างเปล่าแล้ว ตอนนั้นฉันไม่รู้สึกถึงรสขมของยาเลยสักนิดเม็ดยาบางเม็ดติดอยู่ที่คอจนทำให้ฉันต้องดื่มน้ำตามลงไป ฉันนั่งมองกระปุกยาแก้แพ้ด้วยสายตาว่างเปล่าสักพัก ก่อนที่จะลุกไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วมานอนรอเวลาให้ยาออกฤทธิ์ 



   เวลาเดินไปเรื่อยๆจนมาถึงช่วงราวๆบ่ายโมงสิ่งที่ฉันพึ่งกินเข้าไปก็ออกฤทธิ์มันทำให้ฉันปวดท้องราวกับว่ามีใครมาบิดกระเพราะอาหารอย่างแรงปวดจนเหมือนกับกระเพราะกำลังจะขาด ปลายนิ้วมือ ปลายเท้า ปากเริ่มเกิดอาการชาและเย็นไปหมด มือและตัวของฉันสั่นเทา หัวใจที่เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่รินออกมาราวกับสายฝนเพราะอาการเจ็บปวด และท้ายที่สุดฉันก็คลื่นใส้จนต้องลุกไปอาเจียนเอายาที่พึ่งกินไปออกเกือบหมด หลังจากนั้นฉันก็แบกร่างกายที่รู้สึกอ่อนเพลียเอามากๆขึ้นมานอนที่เดิม ก่อนที่จะเข้าห้องสิ่งที่ฉันเห็นในกระจกปลายเตียงคือใบหน้าซีดๆของฉันกับริมฝีปากที่แห้งผาก ดวงตากแดงก่ำ ตัวที่ยังสั่นจากอาการก่อนหน้าฉันยิ้มให้กับตัวเองพร้อมกับน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาอีกครั้งก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปนอนพักมีสิ่งหนึ่งที่ฉันภาวนาก่อนจะหลับตาลงคือ อย่าให้ฉันตื่นมาเจอวันพรุ่งนี้อีกเลย ฉันเหนื่อยกับการมีชีวิตอยู่แล้ว



  ช่วงเวลาบ่ายสามเกือบสี่โมงฉันก็ได้ยินเสียงใครสักคนเรียกชื่อฉัน ฉันสัมผัสได้ถึงมืออุ่นๆที่จับตัวฉันกลิ้งกลับมาหาเขา เขากอดฉันไว้ก่อนจะปลุกฉันด้วยการเรียกชื่อและเขย่าตัว เมื่อลืมตาขึ้นฉันเห็นใบหน้าที่คุ้นตาของคนที่เป็นรอยยิ้มให้ฉัน ฉันยังคงมองหน้าเค้านิ่งโดยที่จู่ๆก็รู้สึกโล่งใจยังดีที่ยังมีชีวิตอยู่ในหัวฉันบอกแบบนั้น แต่ไม่นานนักอีกความรู้สึกหนึ่งก็แทรกเข้ามาทำไมถึงยังอยู่ละ 



  หลายต่อหลายครั้งที่ฉันตีกับตัวเอง นั่งฟังเสียงในหัวทะเลาะกันไปกันมาแต่ฉันยอมรับตรงนี้เลยว่าครั้งนี้คือครั้งที่สองที่ฉันคิดจะตายจริงๆ จากครั้งแรกที่คิดจะโดดตึกแต่ก็มีเสียงเรียกเข้าจากพ่อรั้งไว้ ส่วนครั้งนี้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโชคช่วยหรือนรกคนเต็มฉันถึงรอดมาได้ หากถามว่าฉันทำแบบนั้นทำไมฉันคงตอบไม่ได้หรอกค่ะ 
เพราะในตอนนั้นฉันก็ไม่ได้คิดอะไร แค่อยากจะพักร่างกายและอยากหายไป ถ้าถามว่าย้อนเวลาได้จะเลือกแบบเดิมไหม ฉันตอบได้แค่คงกินยาเข้าไปทั้งหมดเพราะมันจะได้ตายอย่างแน่นอนกว่านี้ 



   สิ่งที่ฉันมาแชร์ไม่ใช่เพื่อเรียกร้องแต่มันคือการเตือนสติหลายๆคนว่าขนาดคนที่มองโลกในแง่ดีมากๆแบบฉันยังขาดสติจนลงมือทำในสิ่งแบบนั้นได้ คนหลายๆคนรอบตัวคุณก็อาจจะเป็นได้เหมือนกัน อย่าได้หลงเชื่อกับสิ่งที่หลายคนแสดงออกมามากนักเพราะบางครั้งรอยยิ้มของบางคนก็แฝงความเจ็บปวดไว้มากมายกว่าที่คุณจะคาดเดาได้






ขอบคุณตัวเองที่ยังกล้าที่จะมีชีวิตอยู่บนโลกที่เฮงซวยขนาดนี้ .


SHARE
Writer
marchday
sphallolalia (n.)
ชอบเท่าที่ใจจะชอบไหว

Comments

oneulyhi
20 days ago
ขอขอบคุณตัวคุณเหมือนกันค่ะ ขอบคุณนะคะ ; )
Reply
pinyaa
20 days ago
เก่งมากๆแล้วนะคุณ :)
Reply
octoberxme
19 days ago
กอดๆนะคะ ♡
Reply
143iiyou
18 days ago
เก่งที่สุดแล้วค่ะคุณคนเก่ง มากอดนะคะ เราอ่านแล้วใจห่อเป็นดอกไม้ที่เหี่ยวเลยค่ะ เราอยากให้คุณมีวันที่ดีในทุกๆวันขอให้ทุกวันต่อจากนี้มีแต่รอยยิ้มนะคะ ใบหน้าของคุณเหมาะกับรอยยิ้มากกว่าน้ำตาเสียอีก ยิ้มเยอะๆนะคะคุณคนเก่งของเรา
Reply
Malibow
13 days ago
I want you to be alive :—)
Reply