บันทึกจากพี่
บันทึกจากพี่
ถึงต้นไม้ทั้งสองของพี่


ขอบคุณมากๆเลยนะในช่วงเวลาสี่เดือนที่เราได้ร่วมสนุกด้วยกันมามากมายขนาดนี้ พี่มีความสุขที่สุดเลย ต่อจากนี้ไปก็คงถึงเวลาที่เราต่างก็ต้องแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองแล้วอะเนอะ บ้านที่เคยสนุกสนานก็ดูท่าจะกลับมาเงียบเหงาอีกเหมือนเดิมแล้วใช่รึเปล่านะ :-3

ถึงเวลาที่พี่ต้อง
ปิดคอร์สเรียนพิเศษ
ปิดคอร์เตะบอล
ปิดคอร์สจักรยาน
ปิดคอร์ววาดการ์ตูน
ปิดคอร์สว่ายน้ำ
ปิดคอร์สการทำอาหาร
สำหรับพี่มันคงจะเงียบเหงาลงไปมากๆเลย


บนโต๊ะกินข้าวที่เคยสนุกสนานก็คงดูเงียบเหงา

ทีวีที่เคยนั่งดูด้วยกันก็คงไม่มีใครมาคอยพูด

เสียงเจี๊ยวจ๊าวตอนอาบน้ำตอนเย็นทุกวันก็คงจะไม่มีอีก

เด็กๆที่มานอนเบียดตูดก็คงไม่มีใครมาขอนอนด้วย

มอเตอร์ไซค์ที่เคยขี่พากันไปซื้อขนมคงโล่งและเหงาขึ้นเยอะเลย

ร้านก๋วยเตี๋ยวเจ้าประจำก็คงขาดลูกค้าประจำไปอีก2คนแน่ๆเลย

ทุกเย็นที่วิ่งเล่นกันมันก็คงเงียบและเหงาขาดเสียงหัวเราะไปอีกแน่ๆเลยเนอะ

คงไม่มีคนมาเล่นของเล่นข้างๆ เวลานั่งเล่นข้างบ้านอีกแล้วเนอะ

ตังค์คงเหลือเยอะขึ้นเพราะไม่ต้องคอยพาใครไปซื้อขนม555555

คงไม่มีใครมาคอยแอบดูเวลาเล่นเกมแล้วก็จะบ่นว่าตอนแอบดูทำไมชอบออกจากเกมด้วย 55555

เวลาหวีดแมวน่ารัก ก็คงต้องหวีดคนเดียวแล้วเราเพราะทาสเด็กไม่อยู่หวีดด้วยกันอะเนอะ

เจ้านุ่มนิ่มคงเหงาน่าดูเลย ทาสเด็กหายไปอีก2คน ไม่มีคนไปกวนใจหรือไปคอยแหย่แล้ววว 555555

โกโก้คาราเมล กับ โกโก้ปั่นของโปรด ก็คงไม่มีคนมาแย่งกินอีกแล้ว ส่วนลดแก้วละ10บาท คงมีแต่เราที่ต้องใช้เองคนเดียวสิเนอะงานนี้

เวลาไปข้างนอกก็คงไม่รู้ว่าจะซื้อไข่หวาน กับ แฮมเบอร์เกอร์มาฝากใครดีละนี่ สงสัยต้องได้กินเองแหงๆ

รวมไปถึงของกินที่ชอบอีกด้วยอะ เฮ้ออออ อยู่ในทุกห้วงความทรงจำไปหมดเลยน้าาา 

หูคงไม่ชาแล้วเพราะคงไม่มีใครมานั่งโม้ให้ฟังอะเนอะ เด็กอะไรมีเรื่องมาโม้มาเล่าให้ฟังกันได้ทุกวันเลย

สระน้ำที่ซื้อมาก็คงพับเก็บยาวๆแน่เลยเนอะ ยังรอวันที่เราจะได้มานอนแช่ด้วยกันอีกครั้งนะ 

ขอบคุนในวันที่ 29ที่เราได้คุยกันด้วย อยู่ดีๆก็เดินมาคุย มาถามเฉยเลยเนอะ แล้วก็บอกว่าเสียใจมั้ยหรือคิดถึงผมมั้ยที่ผมจะกลับบ้านแล้วนะ นี่เลยแบบเอาแล้วน้ำตาเริ่มมา เลยบอกไปว่าคิดถึงสิคิดถึงอยู่แล้ว

แล้วก็มานั่งคุยว่าเนี่ย อย่าน้อยใจเลยนะที่ผมคิดถึงแต่คุณตา ความจริงแล้วผมก็คิดถึงทุกคนในบ้านนี้เหมือนกันเลย พูดไปก็จะร้องไห้ไป แต่เราสมองblank และน้ำตาซึมไปแล้วอะ แบบโอ้ยยยยย

ก็เลยเข้าใจน้า เข้าใจไม่เป็นไรเลย แล้วก็ถามกันอีกว่า เหงาละสิ เดี๋ยวก็เปิดเทอมแล้ว เค้าก็บอกว่าก็คิดถึงมากๆเลย อยู่มาตั้ง4เดือน ก็คงมีเหงาบ้างแน่ๆ

เด็กหนอเด็ก เด็กน้อยเอ้ยยยยย กี่ปีก็ยังเหมือนเดิมเลยนะ

hitman go , roblox , oppadoll ก็จะยังไม่ลบหรอกน้า ก็จะยังคงเก็บไว้เผื่อวันไหนมาหา ก็จะได้มาเอาไปเล่น

ทั้งหมดมันคือความคิดถึงและความสุขที่สุขมากๆจนไม่อยากให้หายไปไหนเลยด้วยซ้ำ

มันคงเป็นความคิดถึงที่แม้แต่ตัวเราเองก็คงไม่รู้จะอธิบายยังไงเหมือนกันแหละมั้ง ชีวิตที่อยู่ด้วยกันมา24/7 ในช่วงเวลาสี่เดือนเหมือนเปิดโลกใหม่ โลกที่เต็มไปด้วยการผจญภัย พอถึงช่วงเวลาแยกย้ายมันก็เลยอาจจะโหวงเหวงหน่อยๆแน่เลย

รักและเป็นห่วงเสมอ อย่าลืมคิดถึงกันด้วยนะ
เพราะคนทางนี้ยังคงคิดถึงอยู่เสมอและตลอดไป

เราก็คงอาจจะต้องเจออะไรที่มันยากขึ้นยังไงช่วยเป็นกำลังใจให้ด้วยนะ

รวมไปถึงพวกหนูที่อาจจะต้องเจออะไรที่มันยากขึ้น คนทางนี้ก็จะเป็นกำลังใจให้มากๆเช่นกันนะ

พอนานๆไปเราก็อาจจะปรับตัวและชินได้ไปเองใช่มั้ยละ ต่างคนก็อาจจะต่างคิดถึงกันน้อยลง ลืมกันไปบ้าง แต่สิ่งที่จะไม่มีวันลืมเลยก็คือความทรงจำ

เมื่อวันไหนที่ได้กลับมาอ่านบันทึกนี้อีกครั้งภาพความทรงจำทุกอย่างก็จะยังคงชัดเจนอยู่เสมอ

สุข ทุกข์ หัวเราะ ร้องไห้ ดุ ทะเลาะและเอเวอรี่ติง
มันเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดสำหรับเราในช่วง 4เดือนที่ผ่านมานี้เลย


มันคงเป็นความคิดถึงที่แม้แต่ตัวเราเองก็คงไม่รู้จะอธิบายยังไงเหมือนกันแหละมั้ง 

 คงเป็นความคิดถึงที่มากขึ้นน่าดูเลยละมั้ง 

ความคิดถึงนี่มันประเมินค่าไม่ได้จริงๆเลยแฮะ 

Because
you’re the best part
🌳🌳
จากพี่
30 มิถุนายน 2563


ปล.ที่หนึ่ง
ก่อนกลับเจ้าคนเล็กก็เดินมาบอกลา หอมทั้งสองแก้มหอมทั้งหน้าผากแล้วก็กอดกัน

ส่วนคนโตก็เดินมาบอกว่าผมจะกลับแล้วนะครับ ก็เลยได้กอดกัน แล้วมีคนเล็กมาร่วมแจมด้วยกลายเป็นกอดกันสามพี่น้องเลย ฮ่าๆๆๆ แล้วก็โดนคนเล็กแกล้งหอมแขนเพราะชอบเล่นกันแบบนี้ประจำอยู่แล้ว :-3

ปล.ที่สอง
ตอนไปส่งตั้งใจไว้ว่าจะไม่ไปส่งแต่ก็อดไม่ได้ทุกทีเลย เจ้าคนเล็กนั่งหน้า คนโตนั่งข้างหลัง กว่าจะไปกันได้ ลากันไม่รู้เบื่อ ฮ่าๆๆ ดีใจที่คนเล็กไม่งอแงเลย โตขึ้นไปอีกแล้วสินะน้องของพี่ ส่วนคนโตก็นิ่งเงียบตามประสา จนรถออกตัวก็ยังจะโบกมือลากันไม่รู้เบื่อ

ปล.ที่สาม
เสียดายที่ไม่ได้อุ้มเจ้าปลาหมึกไปส่งด้วย เพราะน่านะชอบน่าดู ความทาสแมวเด็กนี่เนอะ ทาสยังไงก็ทาสยังงั้นแหละนะ

ปล.ที่สี่
มีเด็กส่งข้อความเสียงมาว่า “ ผมเล่นกับพ่อก่อนนะครับ ” อ๋าาาา ไม่รู้ว่าน้อยใจทำไมเหมือนกันไม่รู้แล้ววะ ว่าต้องรู้สึกยังไงหรอบอกที น้อยใจได้มั้ย เสียใจได้รึเปล่า หรือว่าร้องไห้โฮเลยดีมั้ย
อะ นึกว่าจะมีคนคิดถึงกันสะอีกเนอะ (สงสัยเราจะฝันเยอะไปหน่อยจริงๆ) :-)ปล.สุดท้าย
ปิดฉากปิดเทอมได้สวยงาม คนโตได้ไปสนุกบ้านเพื่อนหลังจากอยู่เบื่อๆมานานมากๆ หวังว่าจะเป็นวันที่มีความสุขที่สุดเลยนะ ส่วนคนเล็กก็ยังคงชอบเตะบอลเสมอๆ ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

พี่ขอให้เราโชคดีกับสิ่งที่จะเริ่มต้นใหม่อีกครั้งหนึ่ง
🌳กู๊ดลัคนะ🌳





SHARE

Comments