เก้าอี้ตัวนั้น
สวัสดี มีอะไรจะมาเล่าแหละ 

‘ตอนนี้ว่างใช่หรือเปล่าล่ะ’

‘เออนี่ .. โดยปกติแล้วเก้าอี้ไม้ เป็นสิ่งที่ทนทาน และมีอายุการใช้งานนานพอสมควรเลยนะ’

‘แต่หากไม่ได้รับการดูแลที่ดี ละเลยการรักษา อาจเกิดอาการเปราะบาง และสามารถแตกหักได้ง่ายดาย’

‘ชีวิตฉันน่ะ เปรียบเสมือนเก้าอี้เก่าๆตัวหนึ่ง 
ที่ไม่ค่อยมีใครสนใจมากเท่าไหร่นัก และอยากที่จะรักษามันมาก่อน อยู่มาวันหนึ่งขาหนึ่งขาของมันกำลังจะหักและพังลง แต่แก ...’

‘มีชายหนึ่งคนล่ะ ใช้มือคว้าจับไม้อ่อนบางค้ำขานั้นไว้โดยไม่คิดว่ามันจะแตกหักหรือล้มทับตัวเองหรือเปล่า แกคิดเหมือนฉันไหม เขาบ้าหรือเปล่า ฮ่าๆ  ..’

‘ซึ่งตัวฉัน ผู้ไม่สามารถปฏิเสธใครได้ จึงตอบรับการช่วยเหลือครั้งนั้นไว้โดยปริยาย’

‘ก็พอใช้ชีวิตอยู่ต่อได้นะ หารู้ไม่ว่า การที่ชายหนุ่มคนนั้นเข้ามา มันเหมือนเป็นการเบิกแสงนำทางให้เก้าอี้ตัวนี้เลยล่ะ ชักอยากจะรู้จักเขาให้มากกว่านี้แล้วสิ ..’

‘เขาน่ะ เป็นชายที่มีพลังบวกอยู่ตลอดเวลาเลย
เข้ามามอบรอยยิ้ม ซ่อมแซมเรา แต่งเติมให้เกือบสมบูรณ์แบบ ถึงยังเปราะอยู่บ้าง แต่ใช้ชีวิตได้สบายเลยทีเดียว’

‘ฉันรู้สึกโชคดีเหลือเกิน ที่เป็นเก้าอี้แสนวิเศษตัวนั้น หวังว่าเขาจะอยู่รักษาฉันต่อไปเรื่อยๆนะ ต้องขอบคุณเขามาก จริงๆ’

‘แล้วแกล่ะ หาเจอหรือยัง
คนที่จะเข้ามารักษาแกน่ะ’


SHARE
Written in this book
ตัวฉันเอง
Writer
Imbewater
Reader, some writer
IG : imbewater ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ :)

Comments