ลุงด้วงบอกหวย
“เฮ้ ไอ้หนุ่ม” จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่ามีเสียงแหบแห้งมากระซิบที่ข้างใบหู

สุชาติหันมาที่ต้นเสียง พบชายแก่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยตีนกายืนแนบอยู่ข้างกาย “ลุงเป็นใคร”

ชายแก่แสดงสีหน้าผิดหวัง “เอ็งจำข้าไม่ได้หรอวะ”

“อ่า...” สุชาติมองอีกฝ่ายอย่างพินิจ จะว่าไปตาเฒ่าคนนี้ก็หน้าคุ้น ๆ หรือจะเป็น...

“ลุงด้วง!” สุชาติร้องขึ้น เขาจำใบหน้านี้ได้ ต้องเป็นลุงด้วงแน่ ๆ

แต่แทนที่เขาจะรู้สึกดีใจที่ได้พบกับคนรู้จัก สุชาติกลับรู้สึกเย็นวูบไปทั่วแผ่นหลัง เส้นขนทั่วแขนขาเริ่มลุกขึ้นมาตั้งชัน

ถ้าเขาจำไม่ผิด ลุงด้วงตายไปเมื่อเดือนแล้วนี่

ชายแก่ยิ้มออกมาเห็นฟันเหลืองผุ ๆ อยู่สองซีก “เอ็งจำข้าได้แล้วสินะ”

“ล...ลุง...มี...อะไร” สุชาติพูดเสียงสั้น คิดอยากจะวิ่งออกไปให้พ่น ๆ แต่เท้าทั้งสองไม่ยอมขยับ

ลุงด้วงขยับร่างเข้าแนบกายของสุชาติ ปากกระซิบที่ข้างของหูด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “ข้าหิวเหลือเกินว่ะ”

“หา...” สุชาติรู้สึกว่าหัวใจล้วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม “ท...ทำ...ม...ไม...ไม่...ป...ไป...หา...ข...ข้าว...กิน...ล่ะ...ลุง”

“ข้าทำไม่ได้ ข้าตายไปแล้ว”

สุชาติหลับตาปี๋ มือและเท้าสั่นเทาไปด้วยความกลัว

“เอ็งไม่ต้องกลัวข้าหรอก ข้าทำอะไรเอ็งไม่ได้”

เมื่อได้ฟังเช่นนั้นสุชาติค่อย ๆ ลืมตา ชายแก่ยืนยิ้มไม่ไปไหน

“ข้าทำอะไรเอ็งไม่ได้หรอก เรากำลังอยู่ในความฝัน” ลุงด้วงบอก “ฝันของเอ็งไง”

“อ้าว นี่ผมกำลังฝันหรอ” ความรู้สึกกลัวเมื่อซักครู่เลือนหายไป เขาหวังเพียงว่าหากตื่นขึ้นมาจะไม่มีรอยเปียกที่หว่างขา

“ลุงมาเข้าฝันผมต้องการอะไร”

ในที่สุดชายแก่ก็ได้รับคำถามที่ต้องการ “อีกไม่กี่วันข้างหน้า ข้าก็จะได้ไปเกิดแล้ว”

“ก็ดีแล้วนี่ลุง รีบไปเถอะ”

“ไม่ได้ ๆ ข้ายังมีบางอย่างที่ต้องทำ” ลุงด้วงบอก “แต่ก่อนที่ข้าจะจากที่นี่ไป ข้าอยากจะกินข้าวหมูแดงร้านยายทองเป็นครั้งสุดท้าย”

“หา...นี่ลุงมาหาผมเพราะอยากกินข้าหมูแดงหรอ”

ชายแก่พยักหน้า

“มาขอกันง่าย ๆ แบบนี้เลยหรอลุง แล้วทำไมต้องมาขอกับผมด้วย”

“เอ็งมันคนจิตใจบริสุทธิ์ เป็นที่พึ่งสำหรับวิญญาณอย่างข้า”

เมื่อได้ฟังเช่นนั้นสุชาตินึกสลดใจ จะหาว่ากูหัวอ่อนเข้าหาง่ายว่างั้นเถอะ หลังจากนี้คงต้องนิมนต์พระดี ๆ เข้ามาอยู่ด้วยซักองค์ ไม่งั้นคงเจอพวกวิญญาณยกจกเข้ามาขอส่วนบุญทุกคืน

“แต่ข้าก็ไม่ได้มาขอเอ็งฟรี ๆ นะเว้ย” ลุงด้วงพูดออกมาอย่างรู้ใจ “เอ็งรู้ไหมว่าพรุ่งนี้วันอะไร”

“วันศุกร์มั่งลุง”

“โถ ไอ้นี่” ลุงด้วงส่ายหน้า “พรุ่งนี้วันหวยออกโว้ย”

“ฮะ!” สุชาติหูผึ่ง จริงด้วยสิวันนี้วันที่สิบห้า พรุ่งนี้วันหวยออก “ใช่ลุงใช่ มีอะไรหรอ”

ลุงด้วงยิ้มออกมาเมื่อได้เห็นท่าดีตื่นเต้นของอีกฝ่าย “เอ็งน่าจะเคยได้ยินเรื่องผีมาบอกหวยใช่ไหม”

“เคยครับเคย”

“ข้าจะบอกเลขให้ล่ะกัน แต่เอ็งจะเชื่อหรือไม่เชื่อมันก็เรื่องของเอ็งนะ”

“เชื่อสิครับผมเชื่อ ได้โปรดบอกมาเถอะครับ” เขากล่าวออกมาเหมือนอีกฝ่ายเป็นญาติผู้ใหญ่ที่เคารพรักท่านหนึ่ง

“ได้สิวะ” ชายแก่ยิ้มออกมา “แต่มันก็มีข้อแม้เล็กน้อยนะ เอ็งจะเที่ยวไปซื้อสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้”

“ยังไงหรอลุง”

“หวยที่จะถูกรางวัล ต้องไปซื้อกับแม่ค้าหวยคนที่ถีบจักรยานผ่านบ้านเอ็งทุกวันเท่านั้น”

“โอ๊ย ไม่มีปัญหา เดี๋ยวซักเจ็ดโมงก็คงผ่านมาหน้าบ้านผม”

“ไม่ได้ ๆ” ลุงด้วงส่ายหน้า “เอ็งซื้อที่หน้าบ้านไม่ได้ ต้องไปดักรอซื้อที่บ้านปากซอย”

“ทำไมต้องหน้าปากซอยล่ะลุง”

“เอ็งไม่ต้องรู้เยอะหรอก หน้าปากซอยก็หน้าปากซอยสิ”

“ครับ ๆ” สุชาติพยักหน้า “แล้วเลขที่ผมจะต้องซื้อล่ะ”

ลุงด้วงกระซิบที่ข้างหู “384”

ให้สามตัวเลยหรอวะ สุชาติใจเต้นตุบตับ 384…384…เขาจำมันได้ขึ้นใจ

“แล้วถ้าถูกขึ้นมาก็อย่าลืมสัญญาเสียล่ะ”

“สัญญาอะไรหรอ” สุชาติตื่นเต้นจนนึกไม่ออก

“เอ้า! ไอ้เวรตะไล ก็ข้าวหมูแดงไง ต้องเป็นร้านยายทองนะ ร้านอื่นข้ากินไม่ลง”

“ได้เลยลุง ถ้าถูกผมจัดให้ชุดใหญ่ไฟกระพริบเลย”

ชายแก่ยิ้ม “ดีมากถ้างั้นข้าไปล่ะนะ”

สุชาติสะดุ้งตื่นขึ้นมา เขามองไปรอบ ๆ พบว่าพระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น หันไปมองนาฬิกาบนหัวเตียง บอกเวลา 04:36 น ความฝันเมื่อซักครู่ทำให้เขาไม่นึกอยากจะนอนต่อ ลุกขึ้นนั่งทบทวนถึงสิ่งต่าง ๆ

384...384...ต้องซื้อกับแม่ค้าหวยที่หน้าปากซอยเท่านั้น

สุชาติรีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว วันนี้เขามีภารกิจสำคัญ

------------------------------

สุชาติควบมอเตอร์ไซค์มาซุ่มอยู่หน้าปากซอยตั่งแต่ 06:46 น เข้าไหว้วานไอ้ป๋องเด็กที่ชอบมาวิ่งเล่นแถวปากซอย ให้คอยสอดส่องมองดูแม่ค้าล็อตตารี่ ถ้าเห็นว่าถีบจักรยานมาทางนี้ให้รีบโทรศัพท์เข้ามาที่เครื่อง

ระหว่างรอ สุชาติก็นึกทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ เคยมีญาติห่าง ๆ ของเขาคนหนึ่งประสบกับเหตุการณ์ในลักษณะนี้ มีหญิงแก่ชุดขาวมาเข้าฝัน บอกให้ไปซื้อหวยที่หน้าวัด ปรากฏว่างวดนั้นแกได้ค่าขนมลูกไปสองหมื่น หรือยายเบิ่งบ้านข้าง ๆ ก็เคยเล่าว่าผีมาเข้าฝันบอกเลขแกไปสองตัว งวดนั้นทำเอาเจ้ามือแถวบ้านถึงกับล้มละลาย

ทำไมผีจึงรู้ได้ว่าล๊อตตารี่จะออกเลขอะไร สุชาตินึกสงสัย คนที่ตายไปแล้วสามารถรู้อนาคตได้หรอ ครั้งหนึ่งเคยมีคนเล่าให้สุชาติฟังว่าเวลาในโลกของวิญญาณจะเร็วกว่าเวลาในโลกมนุษย์หนึ่งวัน ทำให้เหล่าวิญญาณสามารถรู้ตัวเลขได้ก่อนมนุษย์ ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ พวกเขาก็น่าจะรู้ผลบอล ผลมวย ผลเลือกตั้งด้วย

แต่ถ้ามาคิดถึงหลักความเป็นจริง ทำไมเหล่าญาติพี่น้องของสุชาติที่ตายไป ไม่มาเข้าฝันบอกเลขบ้าง ปล่อยให้ตนต้องอยู่อย่างอดมื้อกินมื้อไปวัน ๆ สรุปมันเป็นยังไงกันแน่วะเรื่องนี้

ตื๊ด...ตื๊ด....ตื๊ด...เสียงโทรศัพท์สั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกง สุชาติล้วงมันขึ้นมาดู เป็นเบอร์ของไอ้ป๋อง เขากดตัดสายทิ้ง เป้าหมายกำลังใกล้เข้ามา

แม่ค้าหวยเลี้ยวจักรยานเข้ามาในซอย จู่ ๆ ก็มีชายคนหนึ่งวิ่งออกมาตัดหน้า พร้อมร้องตะโกน “เดี๋ยว! ซื้อหวยหน่อย” เธอเบรกเอี๊ยด ขาตั้งปักลงพื้น

“จะเอาเลขอะไรดีล่ะจ๊ะ” แม่ค้ากล่าวขณะเปิดแผงล็อตตารี่ให้อีกฝ่ายชม

“อ่า...” สุชาติกวาดสายตามองดูสลากบนแผง 384 อยู่ไหนหนอ 384...นั่นไง! เขาเจอแล้ว ขายรวมชุดซะด้วย มีตั้งสิบใบ อย่างน้อยถ้าถูกสามตัวท้ายก็ได้เงินราวสามหมื่นบาท

โอ้แม่เจ้า! เงินสามหมื่นรออยู่ตรงหน้า

สุชาติกำลังจะเอื้อมมือไปคว้าสลาก แต่ขณะนั้น! ก็ได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลัง…

“มี384ไหมครับ”

สุชาติหันขวับ เจ้าของเสียงเป็นชายร่างใหญ่วัยกลางคนกำลังยืนอยู่ด้านหลัง เขารู้สึกคุ้น ๆ กับใบหน้าของอีกฝ่าย อ๋อ ไอ้มาวินนี่เอง มันมีอาชีพหลักเป็นคนขายลูกชิ้นทอดอยู่หน้าปากซอย มีอาชีพเสริมเป็นเซียนหวย คนแถวนี้สมญานามมันว่า ไอสไตน์แห่งวงการล็อตตารี่

“อ้าว พ่อมาวินนี่เอง มีสิจ๊ะ แต่ฉันขายเป็นชุดนะ” แม่ค้าหวยบอก

มาวินยิ้มออกมา “เอามาทั้งชุดนั้นแหละครับ”

“เดี๋ยวก่อน!” สุชาติเอ่ยขึ้นขณะที่เธอกำลังจะดึงสลากชุดนั้น

แม่ค้าและเซียนหวยมองมาที่เขาอย่างแปลกใจ

สุชาติบอก “คุณขายให้เขาไม่ได้นะครับ ผมกำลังจะหยิบหวยชุดนั้นอยู่แล้ว”

“ฮะ!” มาวินหันขวับมาทางแม่ค้า “จริงหรือเปล่าพี่”

“เอ่อ...ฉันเห็นเขาแค่มายืนเลือกนะ”

มาวินหันมาทางสุชาติ “แบบนี้ก็ไม่นับล่ะสิ คุณแค่มายืนดู”

“ไม่ได้ ๆ ผมกำลังจะหยิบเลขนั้นอยู่แล้ว จู่ ๆ คุณก็โผล่มา”

แม่ค้าล็อตตารี่เห็นลูกค้ายืนเถียงกัน เธอก็เสนอทางออกให้ทั้งสอง “เอาแบบนี้ดีไหมจ๊ะ ชุดนึงมันมีตั้งสิบใบ แบ่งกันคนละครึ่งก็ได้นี่”

“ไม่ได้!” ทั้งสองกล่าวอย่างพร้อมเพรียง เงินตั้งสามหมื่นใครล่ะจะแบ่งให้โง่

“หวยนี่ผมคำนวณมาหลายคืน กว่าจะได้เลขออกมาไม่ใช่ง่าย ๆ ขายให้ผมเถอะ” เซียนหวยกล่าว

“ไม่ได้ ๆ” สุชาติสบตาอีกฝ่าย “กว่าจะได้เลขนี้มาผมก็ลำบากแทบแย่เหมือนกัน”

“แต่ผมเป็นคนบอกเธอก่อนนะ เอาแบบนี้ดีไหมให้เธอเป็นคนเลือกเองดีกว่า ว่าจะขายให้ใคร” มาวินหันไปทางแม่ค้าล็อตตารี่ “ดีไหมครับคุณพี่”

สุชาติรู้ว่าตนกำลังตกเป็นรอง ไอ้หมอนี่มันลูกค้าประจำ ถ้าให้เธอตัดสินยังไงเธอก็เลือกมันแน่ เขาต้องทำอะไรซักอย่าง “เอาแบบนี้ไหมพี่ ถ้าพี่ขายให้ผม ผมให้เงินเพิ่มอีกสองร้อย” สุชาติบอกขณะล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมา

แม่ค้าล็อตตารี่ตาลุกวาว หันมาทางสุชาติ ในใจอยากจะตอบตกลงแต่ก็เกรงใจลูกค้าประจำที่ยืนทำหน้ารถเมล์ไม่จอดรับอยู่ข้าง ๆ

“หวยเท่าไหร่พี่ ผมเพิ่มให้สองร้อยห้าสิบ” มาวินไม่ยอมแพ้

แม่ค้าหวยยืนทำอะไรไม่ถูก ในใจเชียร์ทั้งสองฝ่าย “ช...ชุดละพันจ้ะ”

ฝ่ายสุชาติก็สู้ไม่ถอย ควักแบงค์พันกับแบงค์ห้าร้อยออกมา “ผมให้พันห้า”

มาวินถึงกับต้องกลืนน้ำลาย เงินในกระเป๋าสตางค์มีไม่ถึงสองพัน แต่เมื่อโอกาสทองอยู่ตรงหน้า ใครล่ะจะยอมปล่อยให้หลุดมือ “ผ...ผมให้พันหก”

“พันแปด” สุชาติพูดสวนทันควัน

“พ...พัน...ก...เก้า” เซียนหวยกล่าวเสียงสั่น

“พันเก้าห้าสิบ” สุชาติสู้ขาดใจ

มาวินเห็นอีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้ เขาจึงล้วงโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรไปหาที่บ้าน “ฮัลโหล...แม่หรอ ให้ไอ้จุกหยิบเงินมาให้พันซักสามพันสิ...เนี้ยกำลังยืนประมูลเลขที่บอกไว้อยู่น่ะ...เร็ว ๆ นะ แม่ค้าหวยเขารออยู่...เออจะเอามาซักสี่ห้าพันก็ได้นะ เผื่อต้องใช้” มาวินพูดเน้นประโยคสุดท้าย เขาหันไปบอกแม่ค้าล็อตตารี่ “ผมให้สองพัน”

สุชาติพูดไม่ออก ในกระเป๋าเขามีเงินเพียงแค่สองพันบาท ล็อตตารี่ใบนั้นกำลังจะหลุดมือไป เขาสังเกตเกตอีกฝ่ายหันมายิ้มเยาะ

มาวินรู้สึกว่าตนคือผู้ชนะ เมื่อเห็นท่าทีของคู่แข่งที่นิ่งไป “เดี๋ยวรอแปบนึงนะพี่ ลูกผมกำลังเอาตังมาให้”

สุชาติมองอีกฝ่ายอย่างเจ็บใจ ถึงประมูลสู้ไปยังไงก็แพ้ บ้านมันอยู่แค่หน้าปากซอย มีเงินสำรองไม่อั้น บ้าชะมัด!

ระหว่างที่รอเงินมาส่ง สายตาของสุชาติก็จับจ้องไปที่ล็อตตารี่ชุดนั้น มันยังถูกติดอยู่บนแผงรอใครซักคนดึงออกมา เงินรางวัลสามหมื่นบาท กำลังจะหลุดลอยไป เอ…หรือว่าเราจะดึง...

ไม่สิ! ทำแบบนั้นโจรชัด ๆ ได้ไปก็ขึ้นเงินไม่ได้อยู่ดี สุชาติพยายามคิดหาทองออก มันต้องมีซักทางสิ...

จริงด้วย! เขานึกอะไรดี ๆ ขึ้นมา

“ผมไม่เอาละ” สุชาติเอ่ยขึ้น “ผมขอเปลี่ยนเป็นเลข 483 แทนละกัน”

มาวินที่ได้ยินคำพูดนั้นหันมาอย่างสงสัย “หา...”

“คือผมเพิ่งมานึกได้น่ะ เลขที่คำนวณได้มา ผมยังไม่ได้กลับ จาก 384 ต้องกลับเป็น 483”

มาวินถึงกับเข่าอ่อน จริงด้วยสิ ทำไมไอสไตน์แห่งวงการล็อตตารี่อย่างเขาถึงลืมเรื่องพื้นฐานแบบนี้ไปได้ ตัวเลขที่ได้มายังไม่ได้มีการตีความหรือกลับอะไรทั้งนั้น โอ...ให้ตายเถอะ

ระหว่างที่มาวินกำลังยืนหน้าซีด ไอ้จุกลูกของเขาเดินนำเงินมาส่ง “นี่ครับพ่อ” มาวินรับเงินสดมาอย่างเก้ ๆ กัก ๆ

“เอ้าคุณ! รีบจ่ายไปสิ ผมรอซื้ออยู่” สุชาติที่ได้เห็นท่าทีลังเลของอีกฝ่าย กล่าวออกมาอย่างได้ใจ

“อ…เอ่อ…ผมไม่…” มาวินพูดเสียงสั่น ความมั่นใจหายไปหมดสิ้น

“อะไรกัน นี่จะไม่ซื้อหรอคุณ ตกลงราคาไปแล้วไม่ใช่หรอ”

“คือ…เอ่อ…ผม...”

สุชาติใช้จังหวะนั้นส่งเงินสองพันบาทให้แม่ค้าล๊อตตารี่ แล้วดึงสลากชุดนั้นออกมาจากแผง “ถ้าคุณไม่รับ ผมรับไว้เองก็ได้”

มาวินหันขวับ “อ้าวเฮ้ย! เดี๋ยว…”

“เมื่อกี้ผมถามคุณแล้วว่าจะรับไหม แต่คุณไม่ตอบ มันก็เท่ากับหวยชุดนี้เป็นของผม” สุชาติกล่าวออกมาอย่างสะใจ ก่อนจะรีบเดินไปขึ้นมอเตอร์ไซค์อย่างผู้ชนะ ปล่อยให้เซียนหวยหน้าโง่ยืนกุมขมับอย่างผู้ปราชัย

-------------------

แม่ค้าล็อตตารี่ปั่นจักรยานไปตามทาง นี่เป็นการขายหวยที่พิสดารกว่าครั้งไหน ๆ โชคดีที่หลายคืนก่อนมีตาลุงคนหนึ่งมาบอกกับเธอว่า วันนี้จะมีลูกค้าสองคนมาแย่งกันประมูลเลข 384 เธอจึงได้นำเลขเหล่านั้นมารวมชุดขาย

เธอไม่รู้ว่าเย็นนี้ล็อตตารี่ชุดนั้นจะทำให้ผู้ที่ซื้อกลายเป็นเศรษฐีหน้าใหม่หรือเปล่า แต่สิ่งที่เธอรู้ตอนนี้ก็คือ...

เธอมีภารกิจต้องไปซื้อข้าวหมูแดงร้านยายทองสองห่อใหญ่

-------------------

ขออนุญาตฝาก : https://www.facebook.com/PungPron7799
SHARE
Writer
PungPron
Writer
อยากอ่านเรื่องตลก แบบร้าย ๆ คลิ๊ก!!

Comments