Le special
งานพาร์ทไทม์ของนักเรียนดนตรีก็ไม่ได้มีมากกว่าไปกว่าการสอนดนตรีพื้นฐานให้กับเด็กตามสถาบันดนตรีต่างๆ ฉันเริ่มสอนมาตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย แต่ก็ไม่ได้มั่นใจในตัวเองมากหรอกว่าจะสามารถสอนใครให้ดีได้ขนาดนั้นจริงๆด้วยความรู้และวิชาชีพที่ยังไม่จบปริญญา แต่ฉันก็จะตั้งใจทำหน้าที่อย่างเต็มที่
แต่การสอนเด็กพิเศษก็น่าจะเป็นอะไรที่ท้าทายฉันพอสมควร
คุณพ่อของเด็กมารับฉันเพื่อไปสอนที่บ้านของเค้า ระหว่างทางไม่มีบทสนทนาอะไร มีเพียงเสียงวิทยุในรถที่เป็นข่าวช่วงเที่ยง ฉันหวั่นใจเล็กน้อยว่าฉันจะต้องเจอกับอะไรบ้างในการสอนเด็กคนนี้
รถจอดสนิท เสียงเปียโนดังออกมาจากในบ้าน ฉันบอกไม่ได้ว่ามันฟังเป็นเพลงรึเปล่า แต่ก็เห็นความตั้งใจของเล่นที่พยายามจะทำให้เพลงมันเพราะที่สุดเท่าที่จะทำได้

"พล ครูมาแล้วลูก"

เสียงคนเป็นพ่อตะโกนบอกลูกชาย เสียงเปียโนยังคงดังอยู่ในบ้าน ฉันเปิดประตูและเดินเข้าไป บ้านหลังไม่ใหญ่มาก แต่มีบริเวณที่กว้างขวาง ทั้งสวนและลานจอดรถ ถือว่าเป็นบ้านที่น่าอยู่เลยทีเดียว ภายในบ้านมีเพียงเด็กผู้ชายที่ดูภายนอกก็มองออกว่าไม่ได้ปกติ 

"น้ำอยู่บนโต๊ะนะครับครู"

คุณพ่อเดินออกมาพร้อมแก้วน้ำและเหยือกน้ำ ฉันไม่เห็นแม่ของน้องแต่ก็พอจะรู้ว่าไม่น่าจะใช่เรื่องที่ดีที่จะถาม เด็กผู้ชายคนนั้นยังคงเล่นเปียโนต่อไป ไม่สนใจคนแปลกหน้าที่เดินเข้ามาในบ้าน ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ มองไปบนเปียโนที่มีกรอบรูปมากมายตั้งอยู่ ตัวอักษร A B C D ถูกแปะไว้บนเปียโนเพื่อแสดงว่าคีย์เปียโนอันไหนคือโน้ตอะไร ฝุ่นบนเปียโนแสดงให้เห็นถึงความไม่ค่อยใส่ใจในรายละเอียด ดินสอไม้อันเล็กถูกวางไว้บนแสตนด์เปียโน 

"สวัสดีครับพล"

ฉันกล่าวทักทายเด็กผู้ชายที่อายุน่าจะเกือบๆเท่าฉันเพื่อเบนความสนใจออกจากเปียโน เขาหยุดเล่นมองมาทางฉันด้วยสายตาแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็ยกมือไหว้

"ค้าบ"

เขาพูดไม่ชัดแต่ฉันก็คิดว่ามันคงเป็นคำที่เขาตั้งใจพูดออกมา การเรียนการสอนเริ่มขึ้น ด้วยความเป็นเด็กพิเศษของเขา ทำใ้หเขามีการเรียนรู้ที่ช้ากว่าเด็กในวัยเดียวกันมากๆ ซึ่งฉันก็พอรู้ในจุดนี้ จึงพยายามข่มความใจร้อนของตัวเองไว้ให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วพยายามสอนเขาอย่างช้าๆ เหมือนสอนนักเรียนวัย4ขวบ
แต่มันกลับทำให้ฉันมีความสุขมากๆเวลาสอนเด็กคนนี้ มันยากมากสำหรับทุกคนที่จะทำให้เขาสามารถเรียนรู้และเข้าใจอะไรได้ ไม่ใช่แค่เรื่องดนตรี แต่เมื่อฉันเห็นเขาตั้งใจ และทำได้ มันกลับทำให้หัวใจของฉันระเบิดออกมาด้วยความดีใจ เพลงที่เขาเล่นออกมาไม่ใช่เพลงที่สมบูรณ์แบบตามโน้ตในหนังสือ แต่มันแสดงให้เห็นถึงความพยายาม นิ้วอ้วนใหญ่และหงิกๆงอๆพยามกดลงไปบนคีย์ขาวและดำ แม้ว่าจะมีการถอนหายใจอยู่ตลอดชั่วโมง แต่เขาก็ไม่ยอมพัก ไม่เคยยอมแพ้ บางครั้งก็เห็นน้ำตาซึมในตาเขาบ้าง แต่มือเข้าก็กลับมาวางบนเปียโนอีกครั้ง มันสะท้อนให้ฉันเห็นหลายๆอย่างว่าความกลัวหรือความกังวลในตอนแรกไม่เคยมีอยู่เลย ถ้าฉันตั้งใจสอนเขา และเขาตั้งใจเรียนกับฉัน นั่นคือสิ่งที่ดีแล้ว และไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมันก็แปลว่าฉันสอนเขาได้ดีที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้แล้ว และฉันจะรอวันที่เขาสามารถเล่นเปียโนได้ดีขึ้นไปด้วยใจที่จดจ่อและด้วยความตั้งใจของฉันเอง

Dear my student Pon
SHARE

Comments