ดูแค่ตาไม่มีวันรู้
เธอชอบเขาที่พูดจาอ่อนโยน ขรึม และมาดสุขุมลุ่มลึก
ทว่าพอคบหารู้ใจ ก็พบว่าเขาช่างคุย ชอบเล่าสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นตลอดทั้งวัน
ให้เธอฟังชนิดน้ำไหลไฟดับ แถมยังขี้เล่นและขี้อ้อน
เธอเอ่ยถาม
คนเรานี่เปลี่ยนได้ขนาดนี้เชียวเหรอยังไงละ
ก็เช่น นายรึมเวลาอยู่กับคนอื่น แต่จ้อไม่หยุดเวลาอยู่กับฉัน เราควรมีบุคลิกให้เสมอต้นเสมอปลายหรือเปล่า  เวลานายอยู่กับฉันต่างจากเวลาอยู่กับคนอื่นชมัดเธอไม่ชอบเหรอ
เปล่า ไม่ใช่ไม่ชอบ แค่รู้สึกว่าแตกต่างจังโลกใบนี้มีทั้งคนที่เปิดใจด้วยได้และไม่ได้น่ะ 
กับบางคน เราก็ควรวางตัวให้เคร่งขรึม 
ฉันแค่อยากเป็นตัวของตัวเองเมื่ออยู่กับใครบางคน
การแบ่งปันความคิดหรือเรื่องเล็กน้อยต่างๆ ในชีวิตประจำวัน
ก็เท่ากับว่า ฉันมีเธออยู่ร่วมในชีวิตด้วยเสมอ
ถ้าฉันให้เธอเห็นแค่สิ่งที่ฉันแสดง
เราคงหมดทางใกล้ชิดกัน

เขาหยิบผลไม้ตรงหน้าแล้วกล่าว    
จะผลไม้หรือคนเรา 
ดูแค่ตาไม่มีวันรู้ ต้องเห็นและชิมเสียก่อน
ถึงจะรู้จักได้จริง

จากบทหนึ่ง ของหนังสือ ความรักก็เป็นแบบนี้

อ่านบทนี้จบเหมือนส่องกระจกมองตัวเองเลย
เงียบขรึม ละดูเข้าถึงยาก ดูไม่น่าคบหา
แต่จริงๆเราเป็นคนขี้เล่น คุยเก่ง และตลกด้วยน่ะ
เราเลือกจะเปิดเผยกับแค่บางคนที่เราเปิดใจให้เท่านั้น
คนเราส่วนมากมักจะมองกันที่ภายนอกจริง
แล้วเลือกที่จะตัดสินจากสิ่งที่สายตาเห็นเสมอ
บางคนยังไม่เคยสัมผัส ก็ต่างพากันว่าเราเป็นแบบนั่นแบบนี้
ไม่มีใครเข้าใจก็ไม่เป็นไร ขอแค่เราเข้าใจและยอมรับในตัวเราพอแล้ว

เพนกวิน กับ หนังสือของเขา
18062020 0147

SHARE
Writer
I_Penguin
A Silent Voice
.................................................

Comments