ฝนตกในทะเล

"คุณไปไหนมา"​

"ไปทะเล"​

"หรอ..."​  
เขาไม่ถามอะไรต่อ เธอรู้ว่าเขาอยากรู้ใจจะขาดว่าเธอไปกับใคร เขารอให้เธอเล่าให้ฟังเอง... เขาเป็นแบบนั้น, ไม่เคยถามอะไรมากไปกว่ารอฟัง เก็บข้อมูล แล้วตัดสินใจ

ความสัมพันธ์ของเรา ชัดเจนตั้งแต่เริ่มต้น คือเราไม่สามารถเป็นคนรักกันได้ อาจจะเพราะเริ่มที่เราไม่ได้รักกันเลย แต่ก็นั่นแหละ เมื่อคนเหงาสองคนมาพบกันก็เหมือนรู้จักกันมาทั้งชีวิต 

เขามีคนรัก แต่อุปสรรคในความรักของเขาก็เยอะแยะมากมายให้ต้องตามแก้ไขมัน เป็นความรักที่เหนื่อยแต่ก็น่าจะสุขใจดี? 

ขณะที่เธอเองไม่มีใครให้ต้องรักและเป็นห่วงเป็นใย เขามาเติมเต็มในส่วนที่ขาด เหมือนจิ๊กซอว์ที่หายไป แล้วถูกเติมจนเต็ม เป็นรูปเป็นร่าง

ความสัมพันธ์ระหว่างเราเป็นความฉาบฉวยและไม่ลึกซึ้ง เราไม่ได้รู้จักกันนาน ไม่ได้รู้จักกันดี แต่ระหว่างที่อยู่ด้วยกันก็เป็นความอบอุ่นหัวใจ  ให้ชีวิตได้มีเรื่องราวไว้จดจำเมื่อต้องจากกันไป 

แต่ก็ปวดร้าวใจทุกครั้งเมื่อต้องนึกถึงความเป็นจริงที่ว่า 
เป็นได้แค่คนระหว่างทาง - ไม่ใช่ปลายทางที่เขาวางเอาไว้

-----------------------------
น่าแปลกที่การมีเขาไม่ได้ทำให้ความเหงาลดน้อยลง ถึงแม้เราจะคุยกันทุกวัน แต่ก็ไม่ได้ทำให่้รู้สึกว่าใกล้ชิดกันมากกว่าเดิมสักเท่าไหร่ 
 
สายของวันเสาร์ ที่รู้สึกถึงความเหงากระโดดถีบซ้ำขยี้ลงตรงกลางใจ คงกะเอาให้ตาย ในท่ามกลางอากาศขมุกขมัวที่ชวนเศร้าและร้าวใจ เธอสไลด์มือถือเจอข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน

"ถ้าวันไหนไม่มีใครให้คิดถึง หรือถ้าวันไหนที่รู้สึกแย่เหมือนกับว่าโลกนี้ไม่เหลือใครแล้ว โทร.มาหาผมนะ จะดึกดื่นเที่ยงคืนแค่ไหนผมก็จะรับสาย"​  เธอจึง โทร. ไปหาเขา - เป็นเพราะสายของวันเสาร์ที่ความเหงากระโดดถีบเข้ากลางใจก็เป็นได้

"ว่างมั้ย... ไปทะเลกัน" 

สองชั่วโมงจากกรุงเทพ ถึงทะเลปลายทาง, ทะเล ก็ยังเป็นทะเลเหมือนเดิมนั่นแหละ ผิดแต่ว่า วันนี้มีฝนตกในทะเล อาจจะเพราะย่างเข้าฤดูฝนแล้ว อากาศชื้นฝนทำให้ทะเลหม่นไปกว่าเดิมสิบเท่า 
 
"เราไม่ชอบฝนเลย เพราะฝนทำให้เราป่วย ผื่นขึ้นตามตัว เราแพ้ฝนอย่างรุนแรง เราชอบทะเลนะ แต่เราไม่ถูกกับฝน เราขอนั่งดูทะเลในรถก็แล้วกัน" 
 
"ได้สิ, จริงๆ ก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาทะเลอยู่แล้วนี่นา... แค่อยากคุย ไม่ใช่เหรอ" 

"เธอน่ะ... รู้จักเรา มากกว่าคนที่เจอเราทุกวันเสียอีกนะ" 

"เรารู้จักกันมาเจ็ดปีแล้วนี่นา จะไม่ให้รู้จักกันดีได้ยังไง" น้ำเสียงเรียบนิ่ง นุ่มละมุนใจ ฟังแล้วอาจจะตกหลุมรักง่ายๆ ก็ได้ ซ้ำยังเรียกได้ว่าเป็นชายหนุ่มที่สมบูรณ์แบบที่สุดคนหนึ่งที่เธอทึ่งและชื่นชม - แต่ก็นั่นแหละนะ ต่อให้รู้จักกันมาเจ็ดปี หรือแค่ยี่สิบสี่ชั่วโมง ถ้าไม่รัก-ยังไงก็คงไม่รัก  

"อืมม์ - บางทีเราก็ไม่แน่ใจว่า... ควรไปต่อหรือพอแค่นี้ดี" หลายครั้งที่รู้สึกเหนื่อยกับความรู้สึกรัก เขาก็มักจะกลายเป็นที่ปรึกษาหลักเรื่องของหัวใจ เขาเป็นนักฟังที่ดีเสมอ 

"เราชอบเค้านะ, มากๆ เลยแหละ และความสัมพันธ์ระหว่างเราก็ไปได้ดีด้วย เค้าเป็นคนน่ารักในแบบของเค้า แต่เราไม่ใช่สถานีปลายทางของชีวิตเค้าไง เค้าเลือกคนอื่นไว้แล้ว เราเป็นแค่คนที่เดินร่วมทางไปกับเค้า เพื่อที่จะส่งเค้าให้อีกคนเท่านั้น"

"แล้วมีความสุขดีกับที่เป็นอยู่นี้มั้ย" 

"บางทีก็เศร้า เพราะเค้าไม่ได้เห็นว่าเรามีค่ามากพอที่จะใส่ใจ เราเป็นแค่คนที่เค้ามีไว้ฆ่าเวลาเพื่อรอใครอีกคน ซึ่งเราจะถูกเค้าเขี่ยออกนอกเส้นทางเมื่อไหร่ยังไม่รู้เลย เฮ้ย...จริงๆ มันเศร้ามากนะ ที่ต้องอยู่ในสถานะแบบนี้ ต่่อให้อยากเจอเค้าแค่ไหน  แค่เอ่ยปากบอกเค้าว่ามาเจอกันหน่อยได้มั้ย เรายังไม่กล้าเลย ต้องรอให้เค้าเป็นคนบอกเองว่าอยากเจอ ไม่รู้ทำไมเราถึงเป็นแบบนี้ กับคนอื่นเราตรงไปตรงมา รู้สึกยังไงก็พูดไปตรงๆ แต่กับคนนี้เหมือนกับว่าเราไม่อยากเสียเค้าไปมั้ง เราเลยค่อนข้างถนอมความรู้สึกเอาไว้ แล้วเราก็เศร้าเอง" 
 
"ลองถอยออกมาสักก้าวมั้ย อยู่เฉยๆ กับตัวเองสักพัก แล้วจะรู้จักหัวใจตัวเองมากขึ้น" 

"เราเคยลองแล้วล่ะ, แต่ก็แพ้ทุกที แค่ได้เห็นหน้า ได้ยินเสียง ทุกอย่างก็พินาศหมดเลย ความพยายามทั้งหมดจบสิ้น เราว่า เราคงรักเค้าแหละมั้ง" 

"นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ตกหลุมรักนี่นา ซ่อมใจเก่งจะตาย แล้วเรื่องเล็กๆ แค่นี้ ไม่น่าจะยากเกินไปนะผมว่า"

"แต่ก็ไม่มีใครอยากซ่อมใจบ่อยๆ นี่นา หัวใจของเราแทบไม่เหลือชิ้นส่วนดีๆ แล้วอ่ะ" 

"ก็ไม่รู้จะช่วยยังไงดีแฮะ แต่อยากจะบอกแค่ว่า อย่าทำร้ายตัวเองด้วยความรู้สึกดูถูกตัวเอง ทุกคนมีคุณค่าในตัวเอง การลดทอนคุณค่าตัวเองด้วยการมองตัวเองต่ำต้อยนั้นไม่ใช่เรื่องที่ดีหรอก เพราะมันจะทำให้ยิ่งเจ็บปวดมากขึ้น" 

"นั่นน่ะสินะ" 

"ว้า... ไม่รู้พูดอะไรไปบ้าง ขอโทษทีเหมือนผมจะช่วยอะไรไม่ได้เลย" 

"แค่นี้ก็ดีมากแล้ว, แค่มาทะเลเป็นเพื่อน ทั้งๆ ที่เวลาส่วนตัวแทบไม่มี ไหนจะคอยดูแลทุกๆ อย่าง ขอบคุณมากจริงๆ นะ ขอบคุณที่ไม่เคยทิ้งกันไปไหน" 
  
"บางเรื่องน่ะ ไม่ต้องไปมองไกลถึงปลายทางหรอก แค่ระหว่างทางใช้ชีวิตให้มีความสุข มีใครสักคนอยู่ข้างๆ ให้อบอุ่นหัวใจ ปลอบใจเวลาที่เหนื่อยล้า เท่านั้นก็พอแล้วล่ะมั้ง - เธอน่ะ ยังโชคดีกว่าผมนะ อย่างน้อยเธอยังได้ใช้หัวใจที่เหลืออยู่เพื่อรักใครสักคน แต่ผมน่ะยังต้องใช้เวลาซ่อมใจที่บาดเจ็บไปอีกนานเลยแหละ" 

"อืมมม์ งั้น เราขอยืมประโยคเธอมาใช้นะ -- ถ้าวันไหนไม่มีใครให้คิดถึง หรือถ้าวันไหนที่รู้สึกแย่เหมือนกับว่าโลกนี้ไม่เหลือใครแล้ว โทร.มาหาเรานะ จะดึกดื่นเที่ยงคืนแค่ไหนเราก็จะรับสาย"​

กลับจากทะเล, ทบทวนความรู้สึกของตัวเอง 
จะไปต่อ หรือพอแค่นี้...

  --------------------------

"ขับรถเหนื่อยมั้ย แล้ว...ทะเลเป็นไงบ้าง"
 
"ก็เหมือนทะเลทั่วๆ ไปนั่นแหละ แต่ที่แตกต่างไป คือวันนี้มีฝนตกในทะเล" 

"ไม่ได้ตากฝนใช่ป่าว, ฝนตก ถ้าแพ้อากาศ ก็อย่าเกาแรงนะครับ เห็นแล้วแสบแทน"  


ปลายทางจะเป็นอย่างไรไม่รู้ 
แต่ที่เป็นอยู่นี้ก็ดีอยู่แล้ว..../




#ปลาวาฬ

SHARE
Written in this book
รักในฤดูฝน
Writer
blue0416
etc.
"หมาขี้เหงา วิ่งไล่งับเงาในแดดบ่าย"

Comments