บ้านสมมติ
อยากเข้าบ้านไหมประโยคนี้มักจะเกิดขึ้นเสมอ หลังจากที่ผมทักไปหาเขาด้วยการบอกว่าฝนตก
ฝนตก ที่ไม่ได้แปลว่า ฝนตก เป็นความหมายที่เรารู้กันเองสองคนมานาน
เหมือนเป็นรหัสลับเพื่อบอกให้อีกคนรู้ว่าเราไม่โอเค และกำลังจะงอแง

เราทั้งคู่มีเรื่องที่คล้ายกันหลายอย่าง ทั้งนิสัย และการแสดงออก
แต่แน่นอนว่าคนนอกดูไม่ออกเลยว่าเราทั้งคู่เหมือนกันขนาดไหน
เพราะคนหนึ่งปกปิด แต่อีกคนชัดเจน

เคมีแปลกประหลาดที่ดันเข้ากันได้ดีแม้ไม่ใช่สายเลือด
เชื่อมต่อผ่านรูปแบบการคิดและทัศนคติที่คล้ายคลึง
ผูกพันผ่านกาลเวลาและจังหวะชีวิตที่ลงตัวพอดีของคนทั้งสอง
"ถ้าอยากเข้า เดี๋ยวผมไปเคาะประตูเรียกนะ"
"อืม งั้นพี่จะนั่งรออยู่ตรงนี้"
ทุกครั้งของการเริ่มประโยคว่า พี่ ฝนตกอีกแล้ว นั่นคือการเริ่มต้นเดินทางสู่บ้านหลังหนึ่ง
บ้านที่ไม่รู้ว่าถูกตั้งอยู่ที่ไหน อาจจะในป่าเขียวชะอุ่ม หรืออาจจะอยู่แค่ในสวนดอกไม้เล็กๆ
บ้านที่ไม่มีอยู่จริงบนโลก แต่มีคนจริงๆ บรรจุอยู่ในนั้น

ผมมักจะมีเรื่องเศร้า ใช่ ทุกคนมีเรื่องเศร้า
แต่คนส่วนใหญ่ที่รู้วิธีจัดการ ก็มักจะเลือกเดินออกจากความเศร้า
แต่ผมไม่

เพราะผมตกหลุมรักความเศร้านั้นเหลือเกิน

และเขารู้มาเสมอ
เขาเองก็ตกหลุมรักความเศร้าเช่นกัน



"พี่ ฝนตกอีกแล้ว"
"ตกหนักรึเปล่า"
"ค่อนข้างหนักเลยล่ะ และผมไม่ได้พกร่ม"
"ตากฝนจนพอใจแล้วก็เข้าบ้านนะ"

แค่นั้นแหละคำปลอบใจ
เผชิญความเศร้าจนพอใจแล้วค่อยมากอดกันนะ
การพบเจอกันในบ้านสมมติ มักจะเกิดขึ้น
เมื่อผมหอบความเศร้าและเมฆฝนไปตกอยู่ที่หน้าบ้านหลังนั้น

และพี่เขาก็มักจะนั่งมองจากข้างในนั้น
ผ่านบานประตู หรือช่องหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เพื่อส่องดูเจ้าเด็กซนคนนี้


"ไง ข้างบ้านเข้าไม่ให้เข้าไปเล่นด้วยหรอ"
"อือ ผมคงไปทำให้คุณข้างบ้านเขารำคาญ"

ไม่ว่าที่อื่นผมจะรับบทเป็นใคร แต่ในนี้ ที่นี่
ผมรับบทเป็นแค่เจ้าเด็กซนในบ้านหลังเล็กของพี่เสมอ

ไม่ต้องคิดมาก ไม่ต้องแบกรับ
และไม่ต้องสนใจว่าต้องเข้มแข็งแค่ไหน

เป็นน้องน้อยที่งอแงแค่ไหนก็ได้

ความในใจมากมายถูกระบายออกมาหลังจากนั้น
กว่าหลายข้อความขนาดยาวถูกส่งไปในห้องแชท
ถูกขึ้นอ่านตั้งแต่วินาทีแรกที่กดส่ง
และเนินนานนับนาทีที่ไม่มีข้อความต่อบทสทนาหลังจากนั้น

แชทอาจจะหนักขวาไปนิดหน่อย
แต่ไม่เป็นไร ผมรู้ว่าเขาตั้งใจอ่าน และอ่านทวนมันซ้ำๆ

"เจ็บใช่ไหม"
"อือ"
"แต่ก็ยังอยากไปหาเขาใช่ไหมล่ะ"
"อยากสิครับ ต่อให้เจ็บกว่านี้ก็จะไปหา ตอนนี้มันก็แค่น้อยใจอ่ะ แบบท้อ แปะๆ ไว้ก่อน ไว้เขาหายใจร้ายผมก็จะไปหาคุณบ้านข้างๆ อีก"
"อือฮึ"
"พอหายเหนื่อยแล้ว ผมไปได้ใช่ไหมครับ"
"ได้อยู่แล้ว"

ไม่เคยชี้ว่าต้องทำอะไร
ไม่เคยบังคับว่าต้องเป็นแบบไหน

แค่ให้กำลังใจ
และสนับสนุนให้เดินในทางที่ตัวเองเลือกอย่างมั่นใจ

บ้านหลังนั้นเป็นแบบนี้เสมอ
เต็มไปด้วยความอบอุ่น กำลังใจ

และ
..

รัก .
อยากเข้าบ้านรึยัง


SHARE
Writer
Writebyme
เตาะแตะ หัดโต
เรื่องเล่าจากเราถึงคุณ

Comments

masanochin
20 days ago
ชอบมากครับ เปรียบเทียบได้ลึกดี

Reply
Writebyme
19 days ago
ดีใจที่ชอบนะครับ
masanochin
20 days ago
ชอบมากครับ เปรียบเทียบได้ลึกดี

Reply
Lavandula
20 days ago
ชอบจังเลยค่ะ มันดูอบอุ่นมากเลย
Reply
Writebyme
19 days ago
ขอบคุณครับ
wipwap
20 days ago
ชอบมากเลยค่ะ น่ารักมาก
Reply
Writebyme
19 days ago
ขอบคุณนะครับ