หากรู้ว่าพรุ่งนี้เป็นวันสุดท้าย
ถ้ารู้ว่าพรุ่งนี้ตัวเองจะตาย คุณจะทำอย่างไร

อาจารย์เอ่ยถามนักศึกษาทุกคนในคลาสเรียนจิตวิทยา เขากวาดสายมองนักเรียนของเขาทุกคน จ้องสบตาและสังเกตพฤติกรรม

ตัวผมเองก็ทำเช่นเดียวกันกับเขา จ้อง และลอบสังเกตเพื่อน ทุกคนในคลาสต่างก็มีปฎิกิริยาต่อคำถามนั้นคนละแบบ

บางคนครุ่นคิด บางคนหลบสายตา
บางคนซึมลงจนสังเกตได้ และบางคนดูไม่คิดเลย

ถึงช่วงเวลาให้คิดเพียงชั่วครู อาจารย์หนุ่มก็เริ่มเอ่ยถามคำถามเดิมต่อนักศึกษา เป็นรายบุคคล น้ำเสียงเนิบนาบเอ่ยถามอย่างไม่กดดัน และเฝ้ารอให้ตอบอย่างใจเย็น

บางคนอยากทำสิิ่งที่ไม่เคยทำ
บางคนอยากดูแลทุกคนให้ดีที่สุด
บางคนไม่ทำอะไรเลยนอกจากใช้ชีวิตเหมือนเดิม
และผมเลือกใช้ชีวิตเหมือนเดิม

ถ้าพรุ่งนี้เป็นวันสุดท้าย เธอจะบอกครอบครัวไหมอีกหนึ่งคำถามต่อมาถูกเพิ่มขึ้นมา
หลังนักศึกษาตอบไปได้เพียง 3 คน
ทั้งห้องเงียบสนิท

ทุกคนต่างคิดทบทวนตามอย่างเงียบเชียบ
เมื่อคำถามนั้นถูกใช้กับผม


.. นั่นสินะ พอรู้ว่าถึงวาระสุดท้าย
ผมจะบอกใครรึเปล่า มีใครที่ควรรู้ไหม

ผมคงไม่บอกใครเลย จะใช้ชีวิตเหมือนเดิม ดูแลเขาเหมือนเคย จะไม่ยอมให้ใครรู้ตัวว่าผมจะไป ให้ครั้งสุดท้ายยังคงไม่มีสัญญาณเตือนเหมือนเคย
นั่นคือคำตอบที่ผมบอกออกไป
เขาถามผมว่า ทำไม

ผมหลุบสายตามองต่ำลง
และใช้เวลาถามตัวเองเพียงนิด

...

ทุกคนในห้องหันมองผม เฝ้ารอคำตอบ

นักศึกษาปี 2 ที่ตกเป็นเป้าสายตานิ่งไป
เม้มปากแน่นก่อนจะถอนหายใจ และตอบออกมา

เพราะ
..

ผมไม่อยากให้เขาต้องมาเฝ้าห่วง
ไม่อยากให้ใครต้องเลิกใช้ชีวิตตัวเองเพื่อมาเฝ้าวาระสุดท้ายของผม
เกิด แก่ เจ็บ ตาย มันเป็นเรื่องธรรมดา
วันพรุ่งนี้เราอาจจะจากกันแล้ว แต่ผมคิดว่า

ที่ผ่านมา มันก็ดีมากแล้ว ไม่ต้องพยายามอีก
ไม่จำเป็นต้องรู้ตัวเพื่อทำให้มันเป็นวันที่ดีกว่าเดิม
ไม่จำเป็นเลย ก็แค่ให้มันเหมือนเดิม
เหมือนทุกวัน

ด้วยรัก
จากมนุษย์คนนึง

SHARE
Writer
Writebyme
เตาะแตะ หัดโต
เรื่องเล่าจากเราถึงคุณ

Comments

Sundaykid
23 days ago
ชอบผลงานนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ 🌷
Reply
Writebyme
22 days ago
ขอบคุณครับ จะพัฒนาเรื่อยๆนะ ✨
RunOutOfZone
8 days ago
เราชอบการเขียนของคุณมากเลยค่ะ
Reply