SEP.12.2020
หายไปนานมากเลยจากครั้งสุดท้าย 
ระหว่างเวลาที่ผ่านมาเราได้แผลติดตัวมาเยอะเหมือนกันนะ ทั้งหมดเกิดขึ้นโดยที่หมอและเจ้าหน้าที่รพ. รับรู้และเข้าใจทุกอย่าง

เขาไม่ได้ว่าเรา อย่างน้อยก็พยายามเข้าใจ
หมอหญิงคนหนึ่งที่มาตรวจแทนหมอประจำตัวถามเราว่าเพราะอะไร 
เราเหม่อ
เหม่อเก่งเหมือนที่ผ่านๆ มา
เราตอบไปว่ามันเป็นการย้ายความเจ็บไปไว้ที่อื่น ที่แขนง่ายสุด อย่างน้อยใจมันก็แค่ชาๆ สมองตื้อ แล้วความเจ็บมันจะน้อยลง
เราทำแต่ละครั้งเราไม่เคยรู้สึกเจ็บเลย
เหมือนมันเป็นความรู้สึกที่คุ้นชินไปแล้ว



ไม่ได้เข้ามานานเลย
เกิดเรื่องเยอะมากเลยนะ

เราเลิกกับเขาแล้ว
แทบจะทันทีที่เปิดเทอม
เราจำได้วันที่เรียนแคล วันที่ 6

เราเคยคุยกันเรื่องความสัมพันธ์ที่มันไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว
เรายังอยู่ด้วยกัน เพราะเราอยู่แบบไม่มีเขาไม่ไหว
และเขาเข้าใจ เต็มใจ
เราใช้เวลาทำใจมานาน

แต่ต่อให้ทำใจมันก็เจ็บอยู่ดีใช่มั้ย

เราร้องไห้ทุกวัน พอไม่มีกันแล้วก็เคว้งไปเลย
เราออกร้านเหล้าแทบทุกวัน
แฮ้งไปเรียนทุกวัน
ค่ำๆ ก็ออกอีก
วนเป็นลูปนรก

แต่เขายังอยู่ตรงนั้น ยังเป็นคนที่หันไปเมื่อไหร่ก็เจอ
คอยสอนแมคคากับดรออิ้งให้
เป็นเพื่อนที่ดีที่สุด
เป็น best part ที่ดีที่สุดแล้วก็เจ็บที่สุดเลย

เราเป็นเพื่อนกัน
ยังปรึกษาได้เสมอ
ความผูกพันเรามันแน่นมาก
จนเราเองก็ตัดไม่ขาดสักที


ช่วงเวลานรก เรียนก็ไม่เข้าใจ อาการป่วยก็แย่ลง อารมณ์มีแต่จะดิ่งลง
จะสอบแล้วแต่ยังเรียนไม่รู้เรื่องสักตัว
เราถามตัวเองทุกวันว่ามาทำอะไรที่นี่วะ 
มาทำอะไรที่คณะนี้ 
 
สักครึ่งเดือนได้แล้วนะที่เราไม่ได้คิดเรื่องทำร้ายตัวเอง
จนวันนี้มันกลับมาอีกแล้ว
มีแวบนึงที่เราอยากเอาคัตเตอร์มาปักแขน
ตอนที่เปิดม่านดูเห็นรางรถไฟ 
เป็นตำนานอีกสักตำนานอาจจะสนุกดี
หรือไม่ก็ทดสอบการเคลื่อนที่แนวดิ่ง
โดดแม่งเลยดีมั้ย
แต่ก็ไม่
เราก็กลับมาหงอยเหมือนเดิม
บนเตียง
บนผ้านวมที่เขาให้ กอดตุ๊กตาที่เขาให้ นอนหนุนหมอนที่เขาให้ ทุกอย่างเป็นของที่เขาให้มาเป็นของขวัญวันเกิด 

บางทีมันก็ทำให้เราเศร้า
แต่บางทีมันก็ปลอบเรา
เหมือนอย่างน้อยก็มีตัวแทนของเขากอดเรา
เวลานอนเรายังติดให้คนลูบหัว
เราลูบหัวตัวเองก่อนนอน 
กอดตุ๊กตาฉลามที่เขาชอบยึดไปกอดเองเพราะรู้สึกว่าเป็นอะไรที่ทำให้เหมือนเขายังอยู่ด้วย

ยิ่งในช่วงเวลาที่ลำบากมากๆ 
เรายิ่งนึกถึงเขา
เพราะที่ผ่านมาเขาอยู่กับเราในทุกช่วงเวลาความบัดซบ
จะว่าเขาไม่อยู่แล้วก็ไม่ใช่
เขายังอยู่
แค่สถานะที่ต่างไป
แต่เขายังเหมือนเดิม
ใจดีแล้วก็ยินดีจะช่วยเราตลอดไป

แต่เราอยากหายไปเลยมากกว่า 






หงาโม
รุ่นน้องแย่ๆ ของพี่หลายๆ คน
แฝดนรกภาค
คนที่หลายคนผิดหวัง
คนที่คิดถึงบ้านมากไม่ไหวแล้ว
คนที่งานก็ไม่เสร็จ หนังสือก็อ่านไม่ทัน
เรียนก็ไม่รู้เรื่องจะเอาอะไรไปสอบวะ
คนที่อยากตายให้มันจบๆ ไปสักที




SHARE
Written in this book
บันทึกซึมเศร้าของหงาโม
นมัสการสุดท้าย แด่ผู้ที่รู้ว่าข้าพเจ้าแตกสลาย แต่ก็ยังรัก
Writer
Alistairmdl
Student, MDD
โลกซึมเศร้าของหงาโม

Comments