แตกสลายกลายเป็นเศษเสี้ยว
ถ้าแกได้เปิดอ่านจนมาถึงหน้านี้ พี่อยากบอกกับแกว่าพี่ขอโทษ... ขอโทษในทุกเรื่องที่ผ่านมานะน้องรัก และขอโทษที่พี่แสนจะเห็นแก่ตัวที่วันนี้พี่ก็ทิ้งแกไปอีกคน ขอโทษนะที่พี่อยากจะขอร้องเป็นครั้งสุดท้าย... พี่ขอร้อง ปล่อยให้มันเป็นแค่อดีตที่ผ่านไปแล้ว พี่ขอร้องให้แกลืม ลืมความเจ็บปวดไปให้หมดแล้วอยู่กับปัจจุบัน ไม่ต้องไปคิดถึงอดีต ให้คิดแค่อนาคต... พี่รู้ดี รู้ดีว่าแกรู้สึกยังไง เพราะพี่เองก็สูญเสียเช่นกัน... พี่ยังจำได้ คำถามที่แกเคยถามพี่เมื่อนานมาแล้ว ในตอนนี้พี่พร้อมจะตอบคำถามแกแล้วนะ ที่พี่ไม่ร้องไห้ เพราะพี่แค่ไม่อยากร้องไห้ พี่เองก็เสียใจไม่ต่างไปจากแก แต่แล้วอย่างไร ร้องไปมันก็ไม่ช่วยให้พ่อกับแม่ของเรากลับมา เพราะงั้นพี่เลยอยากเข้มแข็งและพาแกก้าวผ่านเรื่องเลวร้ายไปซะ ที่พี่แต่งงานกับเขา เพราะพี่รู้ว่าแกดื้อด้าน พี่รู้ว่าแกไม่มีวันปล่อยพวกมันไป ตอนนั้นพี่คิดได้แค่ว่า ถ้าพี่แต่งงานกับเขา เขาจะปกป้องแกได้... แต่พี่กลับเป็นคนทำให้แกมาอยู่ในจุดนี้ พี่ทำให้แกต้องฆ่าคน พี่ทำให้แกต้องอยู่ในวังวน พี่ทำร้ายแกจริงๆ ดังนั้นพี่ขอเป็นคนจบเรื่องทุกอย่างเอง... รักแกนะ น้องรัก

เมื่อข้อความสุดท้ายจบลง ฝ่ามือเรียวก็ปิดไดอารี่เล่มหนา ลูบไล้สัมผัสวนไปอยู่อย่างนั้นอย่างห่วงแหน ดวงตาคู่สวยไร้น้ำตา แม้มันจะเคยเต็มไปด้วยน้ำตาเมื่อนานมาแล้ว

ผ่านไปแล้วหลายปีที่เจ้าของไดอารี่จากไป พร้อมกับทิ้งอะไรไว้อีกมากมาย แต่ทุกอย่างมันไม่ควรเป็นของเธอ เมื่อตั้งสติได้จึงยกของเหล่านั้นบริจาคให้คนอื่นที่สมควรจะได้รับเอาไป

มันยากที่จะลืม เธอจึงเลิกที่จะพยายามลืมอดีต แล้วอยู่กับมันให้ได้ มันเจ็บปวดทุกวินาที แต่เมื่อนานวันเข้า มันก็กลายเป็นเพียงแผลเป็นที่เมื่อสัมผัสก็ไร้ความรู้สึกไปแล้ว เพราะงั้น แม้ข้อความในหน้ากระดาษแต่ละหน้าจะเศร้าเพียงใด เธอก็ไม่มีน้ำตาเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

คิดถึงจังเลยนะ

เธอพึมพัมกับตัวเองเบาๆในขณะที่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอน ใบหน้าของใครหลายคนที่เคยอยู่ชิดใกล้ซ้อนทัับกับเงาจันทร์

ทั้งเพื่อนที่คอยปกป้อง ทั้งคนที่เคยเข้ามาอยู่ในใจเธอ ทั้งคนที่ดูเย็นชาแต่กลับใจดีกับเธอ ทั้งคนที่คอยทำอาหารให้กิน ทั้งคนที่ปกป้องจนวินาทีสุดท้าย แม้จะบอกว่าทำตามหน้าทีก็เถอะ ทุกๆคนล้วนดีกับเธอเสมอ แต่เธอกลับไม่เคยมองเห็นคนเหล่านั้น

ในดวงตามีแต่ความอาฆาตแค้น เพราะฉะนั้น ในตอนนี้ที่เธอไม่เหลือใครมันก็สมควรแล้ว...

หัวใจที่เคยอบอุ่น มันแตกสลายกลายเป็นเศษเสี้ยวเพราะตัวของเธอเอง นึกเสียใจก็เปล่าประโยชน์

นั่งเหม่อไปได้ไม่นานก็มีเสียงเคาะประตูที่เรียกสติเธอกลับมา เมื่อเธอเดินไปเปิดประตูก็พบเด็กหญิงตัวน้อยที่หอบหมอนและผ้าห่มสุดห่วงมายืนอยู่หน้าห้องนอนเธอ
คุณน้า หนูขอนอนด้วยได้ไหมค่ะ หนูฝันร้ายอีกแล้ว หนูไม่อยากนอนคนเดียว
เสียงออดอ้อนตกเหยื่อชั้นดีของเด็กหญิงมันได้ผลอยู่ทุกครั้ง และครั้งนี้ก็เช่นกัน
เด็กหญิงยิ้มร่า แล้วรีบวิ่งกระโดดขึ้นเตียงของคุณน้าทันที ไฟในห้องถูกรีลงจนเหลือเพียงแสงสลัวๆ ก่อนที่ที่นอนอีีกด้านหนึ่งจะมีคุณน้าที่เดินเข้ามานอนด้วย

วงแขนโอบกอดร่างเล็กเอาไว้อย่างรักใคร่
ฝันดีนะคะคนเก่ง

เด็กหญิงพยักหน้ารับก่อนจะเคลิ้มหลับไป เมื่อเห็นว่าเด็กหญิงหลับไปแล้ว เธอกลับไม่อาจข่มตาหลับลงได้ เพราะพวกคนที่อยู่ด้านนอกบ้านนั้นกำลังก่อกวนเธอ!




กลุ่มชายฉกรรจ์ 5 คนพร้อมอาวุธติดมือ ค่อยๆย่องเข้ามาภายในตัวบ้านหลังเล็กที่อยู่เกือบท้ายสลัม มันเป็นบ้านหลังเดียวที่ดูดีที่สุดในที่แห่งนี้แล้ว และยิ่งในบ้านมีเพียงเด็กกับผู้หญิงอยู่พวกมันยิ่งชอบใจ

เมื่อหลายวันก่อน อยู่ๆบ้านหลังนี้ที่เคยว่างมาตลอดก็มีคนมาเช่าอยู่ด้วยราคาที่สูงพอควรในสายตาผู้คนที่อยู่ที่นี่

พอรู้ว่าเป็นใครที่เข้ามาอยู่ก็ยิ่งสนใจ พวกมันคิดว่าผู้หญิงน่าตาดีแบบนี้และมีเด็กแบบนี้ อาจจะเป็นเมียน้อยคนมีตังค์แต่ไม่อยากมีปัญหาเลยมาเช่าอยู่ที่นี่ พอคิดแบบนี้ความโลภก็บังตา พวกมันคอยเฝ้าสังเกตุุจนแน่ใจ ในที่สุดก็ตัดสินใจลงมือ

...พวกมันได้แต่คิดตื้นๆจึงไม่สนใจสังเกตุเห็นสิ่งผิดปกติอื่นๆเลย เมื่อสบโอกาสจึงแอบงัดเข้าบ้าน แล้วก็ต้องผิดหวัง เมื่อดูชั้นหนึ่งแล้วก็ไม่เห็นมีอะไรเลยนอกจากผนังห้อง ประตูที่พึ่งงัดเข้ามาและหน้าต่างโง่ๆสามบาน
ดังนั้นพวกมันจึงค่อนข้างฝากความหวังไว้กับชั้นสอง

เอาว่ะ ถึงจะไม่มีของแต่ได้ผู้หญิงก็ยังดี
หนึ่งในพวกมันพูดขึ้นให้กำลังใจตัวเอง ถ้าไม่มีของให้ขโมยก็เอาผู้หญิงแทนก็ได้ สวยๆแบบนั้นในสลัมแห่งนี้อีกกี่ชาติถึงจะมี อีกอย่างพวกมันไม่ต้องห่วงว่าจะมีใครมาสนใจ เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นอยูู่ตลอดแทบทุกๆนาที 

เพราะงั้นพวกมันถึงกล้าที่จะลงมือยังไงละ และอีกอย่าง เพราะพวกมันมีคนหนุนหลังอยู่ ต่อให้โดนจับก็แค่เข้าไปกินข้าวฟรี

เดี๋ยวกูนำเอง
ชายฉกรรจ์ผู้ต้นคิดงัดบ้านครัั้งนี้อาสา มันบอกให้อีกสี่คนที่เหลือรออยู่ตรงนี้ก่อนแล้วค่อยตามไป มันจึงค่อยๆย่องขึ้นชั้นสองอย่างเงียบเฉียบทีี่สุดด้วยใจหวังได้สาวสวยมาครองในคืนนี้

แต่แล้วมันกลับต้องหน้าหงายตกลงมาจากชั้นสอง ท่ามกลางความมืด ชายอีกสี่คนรีบหลบเข้ามุมหลบซ่อนตัวทันทีอย่างรู้งาน

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งนาทีแล้วก็ยังไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวใดๆ มือที่ควรจะอุ่นกลับเย็นยะเยือกขึ้นมา แต่อีกใจก็คิดว่าชายฉกรรจ์ที่ตกลงมาจากชั้รสองอาจลื่นหงายหลังตกลงมาเองก็ได้


พวกมันทั้งสี่จึงให้คนที่อยู่ใกล้ที่สุดเข้าไปดูว่าพวกมันอีกคนเป็นไงบ้าง

ชายคนนั้นค่อยๆชะโงกหน้าออกมา พยายามเพ่งตามองหาพวกของมันที่ควรจะนอนอยู่บนพื้น ทว่ามันกลับโดดแสงไฟสาดเข้ามาเต็มดวงตาจนตาพร่ามองไม่เห็นอะไรเลย

จังหวะนั้นเอง ท่ามกลางความมืดภายในบ้าน เสียงเอะอะตึงตังก็ดังลอดออกมาสู่ภายนอกบ้าน...

หลายปีก่อน

นี่คือเงินค่าจ้างส่วนที่เหลือ และฉันเพิ่มให้พิเศษอีก 10 ล้าน
ซองสีน้ำตาลใบใหญ่ถูกมืออวบเลื่อนเข้ามาตรงหน้าชายหนุ่มวัยยี่สิบปลายๆ ท่าทางสุขุมของชายหนุ่มทำให้ชายร่างอวบในชุดสูทดูภูมิฐานแค่เปลือกรีบพูดชื่นชมทำลายบรรยากาศที่เริ่มมาคุ

ฉันถูกใจคนของนายจริงๆ ทำงานได้เป็นทีมมาก ชื่นชมๆ สงสัยคงต้องใช้บริการอีก...
คุณผิดสัญญาของทางเรา
ยังไม่มันทีอีกฝ่ายจะได้พูดจบ ก็ถูถขัดเสียก่อน ชายร่างอวบจึงรีบพูดประจบ

แหม คนกันเอง ผมไม่ได้ทำให้เป็นเรื่องใหญ่อะไรมากมาย คุณเองก็เป็นนักธุรกิจคนหนึ่ง ช่วยให้อภัยในความผิดครั้งแรกของผมสักครั้งเถอะมีครั้งแรกแล้วก็ต้องมีครั้งต่อๆไป คุณเองก็เป็นนักธุรกิจ น่าจะรู้ว่ามัันจะเป็นยังไงถ้าคู่สัญญาละเมิดข้อตกลง

ทั้งที่ในห้องเปิดแอร์เย็นฉ่ำแต่ชายร่างอวบกลับเริ่มรู้สึกร้อนไปทั้งตัวซะแล้ว

มาร์ค... 
คุณควรรู้ไว้ คนของผมไม่มีทีม และผมไม่ชอบคนไม่มีมารยาท
เมื่อพูดจบ ประตูห้องที่พวกเขาสองคนอยู่ก็ถูกชายชุดสูทสีดำคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา และในช่วงสั้นๆก่อนประตูจะถูกปิด ดวงตาคู่นั้นของชายร่างอวบก็เห็นเด็กผู้หญิงวัยรุ่นคนหนึ่งตัวเปื้อนเลือดยืนเด่นอยู่หน้าห้อง มือข้างหนึ่งก็ยังจับคอเสื้อของร่างชายไร้วิญญาณและท่ามกลางศพที่กองกันอยู่หน้าห้อง

ซึ่งชายร่างอวบจำได้ดีว่าคนพวกนั้นเป็นใคร พวกเขาคือคนของชายร่างอวบนั่นเอง

แต่ว่าเขาพึ่งมาถึงที่นี่ไม่ถึงครึ่งชม.คนของเขาก็ถูกกำจัดไปหมดแล้ว แถมเขายังไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยสักนิดด้วย

คุณมาร์คครับ คุณผู้หญิง เดินทางออกจากสนามบินมาแล้วครับ
ชายหนุ่มวัยยี่สิบปลายๆพยักหน้ารับกับคนของตน ก่อนจะลุกขึ้นและจัดสูทสีน้ำเงินให้เข้าที่เข้าทาง ระหว่างนั้นก็หันไปพูดกับลูกน้องของตัวเอง

นายอยู่เก็บกวาดให้เรียบร้อย เดี๋ยวฉันขับรถไปเอง
ดะ เดี๋ยวสิ...
ชายร่างอวบรีบรั้งชายหนุ่มเอาไว้แต่มันก็สายไปซะแล้ว







 END INTRO.

Disintegrate become Fraction.
[แตกสลายกลายเป็นเศษเสี้ยว]
Story by Joker J.
Fiction category : Romantic ,Action ,Drama

COMESOON.


***นิยายเรื่องนี้เคยลงที่เว็บเด็กดี ผู้เขียนคนเดียวกันนะคะ ชื่อเรื่องเดิมคือ ขาโหด (ในตอนนั้นยังหาชื่อดีๆไม่ได้) ซึ่งกำลังอยู่ในขั้นตอนตรวจสอบและเรียบเรียงใหม่ (รีไรท์) 

ติดตามอ่านได้ที่เว็บธันวลัยค่ะ เร็วนี้ๆ (เน่ืองจากเว็บเด็กดีกำจัดเนื้อหาจึงย้ายมาลงในธันวลัย)
SHARE
Written in this book
story by : Joker J.

Comments