When the rain falling, I fall in love again
ฉันเคยสงสัยมาตลอดว่ามันจะมีสักกี่คนที่ทำให้เรารู้สึกว่าเราเป็นคนที่ถูกรัก ความรู้สึกที่ถูกรักและถูกเอาใจใส่จะเป็นอย่างไง





จนวันนี้ที่ฉันได้อยู่กับเขา น้องเค้าอายุน้อยกว่าฉันสองปีแกก็เป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่ง แต่กลับทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่ได้มาเจอและได้มารักเขา
ถ้าจะถามว่าตรงไหนที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าถูกเขารักคงเป็นวันที่ฉันบ่นอยากกินหมูกะทะเค้าก็รีบพาไปทั้งๆที่ฝนทำท่าจะตก เป็นวันที่ฉันใส่เสื้อสีขาวและเผลอทำเสื้อเลอะเทอะเค้าก็คอยเทคแคร์ หรืออาจะเป็นวันที่เราทั้งคู่ทำอะไรบ้าๆด้วยกัน






บทสนทนาในร้านหมูกะทะวันที่ฝนตกฉันยังจำได้ดี





สายตาของเค้าไม่เคยมองคนอื่นเลยนอกจากฉัน เค้าจะคอยมองฉันตลอดใส่ใจและดูแลแม้กระทั่งเรื่องเล็กๆน้อยเช่น คอเสื้อกว้าง ไหล่เสื้อตก หรือแม้กระทั่งตอนที่ฝนสาด
เราไม่ใช่คู่รักที่เพอร์เฟคอะไรแต่ฉันกลับรู้สึกว่าเค้าทำให้ฉันมีความสุขมาก ทั้งๆที่ทั้งโต๊ะนั่งกันอยู่สองคนแต่ฉันกลับไม่รู้สึกเหงา หรือรู้สึกแปลกๆเลย




เสียงหัวเราะของเราทั้งคู่ดังปนไปกับเสียงฝน รอยยิ้มของเค้าที่ทำให้ฉันไม่สนใจหยาดฝน เสียงหัวเราะของเขาที่ทำให้ฉันลืมไปเลยว่ากลัวเสียงฟ้าร้อง แล้วก็มือคู่นั้นที่กุมมือของฉันไปซุกไว้ในเสื้อตัวเองทั้งๆที่ฝนตกหนักแล้วตัวเองก็เป็นคนขับรถ ปากบางๆนั่นที่พร่ำบ่นไม่หยุดที่ฉันไม่ยอมเอาเสื้อคลุมมา แต่ก็ยังคอยถามตลอดว่าหนาวไหม โอเครึเปล่า




เพราะความน่ารักของเขามันไม่เคยทำให้ฉันยั้งตัวเองได้สักครั้ง ยิ่งตอนที่สายตาเค้ามองมาทางฉันที่กำลังพูดบ่นไม่หยุด แทนที่จะรำคาญแต่เค้ากลับยิ้มแล้วก็หัวเราะพร้อมกับเออ ออไปกับคำพูดไร้สาระพวกนั้น





ในตอนนี้ฉันเลยได้รู้ว่า การถูกรัก มันโชคดีขนาดไหน
ไม่ใช่แค่ฉันที่ตั้งใจจะรักเค้าแต่ตัวเค้าเองก็ตั้งใจที่จะรักฉันเหมือนกัน
SHARE
Written in this book
:-)
ถึงเธอที่ฉันชอบ
Writer
marchday
sphallolalia (n.)
ชอบเท่าที่ใจจะชอบไหว

Comments