เมื่อวัยเยาว์ .
     เวลาพัดผ่านไปเป็นระยะเวลาทั้งหมดราว14 ปี ตั้งแต่ฉันลืมตามองโลก..
นับก้าวแรกของฉันนั้นในอดีต เหล่าครอบครัวต่างเฝ้ารอหลายสิ่งอย่างจากฉันคนนี้ จากวันนั้นที่ฉันได้เริ่มก้าวเดิน และต่างมีผู้คนคอยประคับประคองฉันมาโดยเสมอ 

ย้อนเวลาหวนกลับไป
ฉันมีความสุขยาวนานครั้งสุดท้ายตอนไหนกันนะ

เมื่อฉันเติบโตขึ้นและการก้าวเดินที่มักสะดุดอยู่หลายครา แม้ใจจะอ่อนแรง ล้มลงพร้อมบาดแผลที่ได้กลับมา แต่ทุกขั้นก้าวของฉันนั้น มักจะเรียนรู้ผลลัพธ์ของมันเสมอ

ทุกขั้นก้าวที่ผิดพลาด จงเรียนรู้และเติบโตต่อไปทุกย่างก้าว ทุกบาดแผล ความหม่นหมอง
และหัวใจที่โรยแรง 
เธอจงอดทนอีกสักหน่อย
ข้างหน้ายังคงมีแสงสว่างคอยนำทาง
           
        ความย่อท้อที่เข้ามาในความคิดของฉันทุกค่ำคืน มิเคยจางหายอ่อนลงเลยสักครั้ง แม้มันจักอยู่ลึกลงใต้ของความรู้สึกที่ไม่เคยได้บอกกล่าว ไม่ได้แปลว่าฉันไม่เหนื่อยเช่นกัน
         ตลอดช่วงวัยประถมศึกษาฉันพอจะจำความได้เพียงบางส่วน แต่ตลอดระยะเวลาในดรงเรียนแห่งนั้น ราว 9 ปีที่ฉันเรียนรู้และใช้ชีวิตอยู่ ความรู้สึกมากหลายในสถานที่นั้น คงจะเป็นอย่างนั้นที่เรียกว่า " วัยกำลังเจริญเติบโต " จากสภาพแวดล้อมไม่ได้ดีมากนักหรอกในสังคมยุคสมัยนั้น ที่ยังถูกมีการบูลลี่และความคิดของเด็กอย่างพวกเรา ฉันในตอนนั้น คงเป็นเด็กคนหนึ่งที่มักคล้อยตามเพื่อนอยู่เสมอ จึงมิได้ค้นพบตนเองเลยในตอนนั้น มักเล่นห่วงสนุกและอย่างที่ว่าวัยนั้นกำลังเริ่มเรียนรู้ ทั้งนี้ฉันเรียนรู้ในรูปแบบที่ผิดบ้างถูกบ้าง อย่างที่ใครสักคนจะรับรู้และเข้าใจ จากการบอกกล่าวและเล่าสู่กันฟัง อาจจะมีทั้งเรื่องราวที่เลวร้ายจากความหวังดีของฉัน อาจจะมีทั้งเรื่องราวที่แสนสุขของกลุ่มเพื่อน และความรักในวัยนั้น ฮ่าฮ่า ฉันมองดูตนเองจากตอนนี้ ในวัยนั้นคงจะมีความสุขที่สุดแล้วล่ะ ไม่ต้องมาวุ่นวายมากมายเฉกเช่นนี้
           เข้าสู่วัยมัธยมศึกษา นี่คงเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงทุกอย่างในตัวฉัน จากการพบสังคมใหม่ และเพื่อนอย่างมากหลายตา และผู้คนที่คุ้นเคยในบางส่วน ฉันเริ่มหวาดกลัวและระแวงจากการต้องแยกย้ายจากสถานที่เดิม เพื่อนในวัยประถม และคุณครูผู้แสนดีของฉัน ฉันครุ่นคิดกับเรื่องเหล่านี้ตลอดทั้งการเตรียมตัวของการก้าวเดิน มันจะออกมาดีไหมนะ มันจะลงตัวอย่างเคยหรือเปล่า ฉันจะมีเพื่อนไหม มากหลายของคำถามในความคิดของฉัน ..

เมื่อเดินทางมาถึงจุดหนึ่ง
มันไม่ได้แย่อย่างที่คิดสักหน่อย
เพียงแต่ฉันก้าวพลาดตั้งแต่เริ่ม แย่จังเลยแหะ

            ก้าวพลาดของฉันที่กล่่าวมานั้น คงเป็นเพราะว่าฉันคงจะไม่ถูกชะตากับมันเสียจริง ฉันเลือกเดินทางโดยห้องที่มีชื่อว่า " เทคนิคอาชีพ " ฟังดูไม่แย่เลยใช่ไหม ในความรู้สึกแรก ฉันต้องแยกจากเพื่อนเก่า ความรู้สึกหากฉันเลือกมันฉันคงจะรู้จักตนเองมากขึ้น หากมันไม่ออกมาอย่างที่คิดล่ะ แต่แน่นอน ฉันอีกความรู้สึกฉันชอบและรักในด้านภาษาอย่างมากเลยทีเดียว แต่ใน๘ณะนั้นแม่ของฉัน ดันอยากให้ฉันเลือกห้องดังกล่าว และอยู่กับเพื่อนคนหนึ่งที่นั่งตรงข้าง
             ฉันรู้สึกแย่และโกรธในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกที่ปนเป แต่อย่างไรฉันก็คงต้องเลือกอย่างที่แม่ของฉันพูดกล่าวออกมา ..

แม่ฉันเป็นคนอารมณ์ร้อน
ฉันจึงมิอยากขัดใจท่านมากนัก และตัดสินใจไป
          
              ตลอดระยะเวลาสำหรับการเรียนรู้ในสังคมใหม่ เพื่อนใหม่ คุณครูผู้สอนที่แปลกใหม่ และมีการจัดเรียนการสอนต่างไปจากเดิม ฉันเริ่มจากการปรับตนเองให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ ก็คงไม่ต่างจากการขนย้ายของหมู่นกที่โบยบินตามหาสถานที่พักพิงและเรียนรู้สิ่งใหม่ เวลาผ่านไปอย่างนาฬิกาที่ไม่เคยหยุดเดิน ฉันเริ่มจะเข้าฐานและลงตัวมากขึ้น สำหรับแผนการเรียนก็อย่างที่เคยกล่าว นั่นไม่ใช่เส้นทางของฉัน ในขณะนี้หากถามว่าเธอเริ่มชื่นชอบมันมากขึ้นหรือเปล่า ฉันคงจะตอบกลับอย่างไม่มั่นใจ เพียงแต่ฉันต้องการจะเริ่มต้นในเส้นทางใหม่ให้รวดเร็วที่สุด 
              ฉันรู้สึกเติบโตจากความคิดและมุมมองของคนรอบข้าง การแลกเปลี่ยนความเห็น ไลฟสไตล์ที่คล้ายคลึงหรือแตกต่าง ความชอบความถนัดของผู้อื่น ทุกคนล้วนมีสเน่ห์และสิ่งที่บ่งบอกความเป็นตนเองเสมอ ซึ่งฉันรู้สึกดีกับมิตรภาพเหล่านี้ แม้ว่าฉันจะไม่ชอบแผนการเรียนนี้ แต่อย่างน้อยฉันได้ค้นพบเพื่อนที่แสนดี คุณครูหลายท่านที่คอยเป็นกำลังใจ รุ่นน้องและรุ่นพี่ต่างระดับชั้นที่เป็นดั่งแรงบันดาลใจ

และสถานที่แห่งนี้จึงทำให้ฉันได้ค้นพบตนเอง
ความชอบและความถนัดในแต่ละด้าน
มันอาจจะยังไม่ชัดเจนมากนัก
แต่ฉันเชื่อใจในความรู้สึกแรกของตนเอง

แท้จริงแล้วนั้น ความชอบ ความถนัด ไม่จำเป็นต้องลงเอยด้วยความเก่งเสมอ
เพียงแต่จงไขว่คว้า เก็บเกี่ยวประสบการณ์ให้มาก และมีความสุขไปกับมัน


สุดท้ายนี้ ฉันขอให้เธอจงโชคดีในเส้นทางที่เธอเลือกเธออาจจะเป็นผู้คนหนึ่งที่ผิดพลาดเช่นเดียวกับฉัน
แต่ในความผิดพลาดนั้นยังคงมีการแก้ไข
และสิ่งที่ดีคอยนำพาเธอไปสู่หนทางใหม่ และเริ่มต้นอีกครั้ง

แม้ว่ามันจักไม่ใใช่สิ่งที่เธอชื่นชอบ แต่ลองหันมาใส่ใจสักหน่อย
เธออาจจะเปลี่ยนใจ หรือยังคงเดิมเช่นฉัน
แต่แน่นอน เธอสามารถเรียนรู้ศึกษาเพิ่มเติมจากแหล่งอื่นได้อีก
เส้นขอบเขตของการศึกษาเราในปัจจุบันมีอย่างกว้างขวาง

ฉันจะรอคอยเฝ้ามองดูความสำเร็จของเธอและตัวฉันเองที่จะเดินทางไปพร้อมกันเช่นกับเธอ
เเล้วเราจักพบกันอีกครั้งหนึ่งที่ปลายทาง
มาเล่าสู่กันฟังถึงเรื่องราวในวันวานและความสำเร็จ


โชคดีนะคะ ขอบคุณสำหรับการรับฟัง .








SHARE
Writer
heysundae
i’ll happy right now
เค้าอยากให้ storylog นี้เป็นเซฟโซนที่ดีในการแบ่งปันเรื่องราว : — ) ขอบคุณที่เข้ามารับฟังนะคะ

Comments

Aonkaew
1 month ago
ชอบเรื่องราวนี้มากๆเลยค่ะ เขียนได้ดีมากๆประทับใจมากๆค่ะ ขอบคุณสำหรับบทความดีๆนะคะ 😊
Reply
heysundae
1 month ago
ขอบคุณเช่นกันนะคะ ขอบคุณสำหรับการรับฟัง ดีใจที่เธอชื่นชอบ อย่างไรขอให้สู้ๆนะ จะคอยยินดีทุกความสำเร็จของเธอเสมอเลย : — ) ❤️
I_Penguin
29 days ago
ชอบมากครับ
ทางเดินของขีวิตมีหลากหลายมากมายเส้นทางให้้เลือกเดิน ไม่มีใครบอกได้ว่า
เส้นทางไหนดีที่สุด เส้นทางไหนแย่ที่สุด
มีเพียงตัวเราเท่านั่นที่สามารถเลือกและก้าวเดินไปในเส้นทางนั่นๆ ถึงว่าจะเป็นทางที่ไม่ได้เรียบหรู แต่เราก็เรียนรู้ และ พยายามพาตัวเองไปสู่ปลายทาง อันเป็นจุดหมายได้
Reply
heysundae
28 days ago
ยินดีที่ชื่นชอบนะคะ ระหว่างทางที่ขรุขระ พื้นฐานทางเดินที่แตกต่าง การลุกล้มของร่างกาย ย่อมมักทำให้เกิดการเรียนรู้เสมอ ก้าวเดินต่ออย่างไม่ย่อท้อ ฝึกฝนและออกศึกษาเดินทางตามเป้าหมาย และพบกันอีกครั้งที่ปลายทางนะคะ ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นที่ดี
wishmyday
29 days ago
แง;~; อ่านเรื่องราวพี่สาวความรู้สึก​เหมือนกำลังนั่งคุยกันอยู่เลยค่ะ ฮีลใจได้มากๆ เขียนเยอะๆนะคะ หนูจะคอยติดตาม!
Reply
heysundae
28 days ago
ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ หวังว่าปลายทางหากเธอเดินถึงจะมาเล่าข่าวคราวให้พี่สาวคนนี้ได้รับฟังนะ : - )