ฟีลดาวน์
"คนเราต่างก็รักตัวเองเป็นสิ่งเเรกกันทั้งนั้น"
ตอนคิดที่จะเริ่มเขียนบทความนี้ขึ้นมา เป็นช่วงเวลาที่หดหู่
สำหรับเราเอาเข้ามากๆเลยละ ช่วงซึมๆ ที่เกิดขึ้นในหลายๆวันก่อนหน้านี้ 
เรารู้่ว่าตัวเองไม่เหมือนเดิมเลย

ตอนที่เริ่มเขียนบทความนี้ในหัวมีเเต่คิดว่าจะเริ่มเรื่อง
เเละตั้งหัวข้อว่าอะไรดี จะเขียนอะไร จะทำยังไงให้คนอื่นเข้าใจ
เลยเขียนในสิ่งที่หัวคิดจนถึงบรรทัดที่กำลังจะเขียนอยู่

ความจริง คือ เเค่อยากเขียนในสิ่งที่ตัวเองกำลังคิดอยู่ก็เเค่นั้นเเหละมั้ง

ไม่รู้เหมือนกันว่าจริงๆเเล้วเรากำลังคิดอะไรกันเเน่ เเต่ที่เเน่ๆคือตอนนี้เรา
รู้้สึกหดหู่ เบื่อหน่าย หมดกำลังใจ รู้สึกทรมาณใจ ขาดอะไรสักอย่าง 
รู้สึกโหยหา รู้สึกว่างเปล่า รู้สึกเหนื่อยล้า ท้อเเท้เเละสิ้นหวัง 

พิมพ์ความรู้สึกลงไปคงพิมพ์ไม่หมดสินะคะ
เพราะยิ่งพยายามจะอธิบายความรู้สึกออกไปเท่าไหร่
ยิ่งอยากพูดให้คนอื่นเข้าใจมากเท่าไหร่ 
พอจะพูดออกไปจริงๆ ก็ไม่มีอะไรออกจากปากเลย 
ณ ตอนนั้นที่กำลังจะเอาสิ่งเหล่านั้นออกมาให้ผู้คนได้รับรู้
มันควรเป็นคำพูดมากกว่าน้ำตาที่ไหลพราก

ทำไมกันนะ ?
ความรู้สึกเเบบนี้มันทรมาณจังเลย







SHARE

Comments