คุณคือใคร
เคยคิดไหมว่าความเป็นตัวเองมันน่าเบื่อ
เคยคิดไหมว่าการใช้ชีวิตให้ผ่านพ้นไปในเเต่ละวันช่างยากเย็นเหลือเกิน

มนุษย์
ถูกสร้างมาให้ดำรงชีวิตอยู่ภายใต้กฎระเบียบ ค่านิยม ความเป็นส่วนใหญ่ 
แม้กระทั่ง..
ความพึงพอใจของ “คนอื่น”

หลังจากที่ผ่านช่วงเวลาไปเเต่ละวัน เเต่ละชั่วโมง แต่ละนาที เเต่ละหลายหลายความรู้สึก 
คุณเคยคิดว่า 
คุณคือใครบ้างหรือเปล่า




สวัสดีวันอังคาร เช้าที่สดใสของใครหลายๆคนเเละคงเป็นเช้าที่น่าเบื่อสำหรับใครหลายๆคนเช่นกัน
และเเน่นอนสิ่งที่น่าเบื่อที่สุดในตอนเช้าคือการตื่นนอน

“shit”

ฉันสบถเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียน

ฉันมาสายไป สายไปจริงๆ
ปกติไม่เคยมาสายขนาดนี้มาก่อน

ฉันนั่งเรียนวิชาแนะเเนวกับครูที่ปรึกษาเเสนใจดีท่านหนึ่ง เป็นครูที่ฉันโปรดปรานเลยล่ะ
เพราะเธอใจดี เหมือนรอบตัวเธอมีประกายแห่งความเมตตาอยู่

‘คงไม่พ้นแบบทดสอบสินะ’ ฉันคิดอยู่ในใจ

“ครูจะให้นักเรียนทำแบบทดสอบบุคลิกภาพของตัวเองนะคะว่าตัวเองเป็นคนยังไง เหมาะกับอาชีพอะไรในอนาคต”

ว่าเเล้วไม่มีผิด 
เหอะ อาชีพหรอ 
ไม่เคยมีอยู่ในหัวฉันเลยสักนิด

ข้อแรก นักธุรกิจ
ข้อที่สิบแปด สถาปนิก
ข้อที่ยี่สิบห้า แพทย์
ข้อที่ห้าสิบ วิศวกร

เมื่อไหร่จะเสร็จสักที

“เอาล่ะทุกคน รวบรวมคะแนนให้เสร็จเรียบร้อยด้วยนะ อ้อ เเล้วก็อย่าลืมคะเเนนแต่ละคอลัมน์ด้วยนะจ๊ะ”

“ครับ/ค่ะคุณครู”

ฉันกวาดสายตามองไปเรื่อยๆ เริ่มนับคะแนนอย่างช้าๆ เพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาด

มันมีกี่บุคลิกเนี่ย
ฉันได้บุคลิก A มากสุุดสินะ

“สำหรับใครที่อยากทำแบบทอสอบนี้ใหม่อีกครั้งเดี๋ยวครูจะแปะไว้ในเฟสกลุ่มนะคะ”

“โอเคคค้าบบบครู”

12:45น.
“นี่ มึงได้อะไรเยอะสุุดอะ”

“กูได้ A ว่ะ  แล้วมึงได้อะไร”

”กูก็ได้ A”

“เออ”

เเล้วสักพักเราก็หยุดคุยกัน ความเงียบดังขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่ง

“มึงอยากเป็นไรวะ” เป็นฉันเองที่ถามออกไป

“ไม่รู้ดิ ทันตแพทย์ มั้ง”

“อ่อ ก็ดีได้เงินเยอะ”

“เเล้วมึงอะ”

“กูหรอ”

“อ่าฮะ”

“กูอยากเป็นกู”

“ไอ้สัส”

“อ่าว55555555 ไม่ได้หรอ”

“เป็นตัวเองเเล้วไม่ดีตรงไหน”

“กูหมายถึงอยากทำงานอะไรต่างหาก”

“ไม่มีอะ ไม่รู้ดิ กูแค่ยังคิดไม่ออก55555555”

“เอาจริง กูไม่ชอบประกอบอาชีพตามสังคมนิยม กูรู้สึกว่ามันไม่ใช่ มันต้องทำสิ่งที่ใจรักดิ”

“อ่า เเล้วมึงรักอะไรล่ะ”

“กู”

“เอาอีกละไอ้สัส”

“กูรักตัวเอง ที่หมายถึง กูรักในสิ่งที่เป็นกู สิ่งที่กูชอบ สิ่งที่เป็นไปตามธรรมชาติของตัวเอง”
 
“มีคนเคยบอก
ว่าการที่จะอยู่บนโลกใบนี้ได้ ต้องหัดระงับความต้องการบางอย่าง เพื่อให้ได้ในสิ่งที่คุ้มค่ากว่า”

“งง”

“อย่างเช่น ต้องทำในสิ่งที่มึงไม่ได้รักไม่ได้ชอบเพื่อความอยู่รอดของมึงในสังคมไง”

“อ๋อ เข้าใจละ”

“มึงเป็นครูไหม”

“ไม่เอาอะ”

“กูไม่ชอบอยู่กับกองงาน สมุดการบ้านนักเรียน เเละอีกบลาๆๆ”

“หมอล่ะ”

“กูรักอิสระ”

“งั้น ช่างภาพดีปะ มึงก็ชอบถ่ายรูปนี่่่่”

“น่าสนใจดี”
“เตี๋ยวร้านนี้อร่อยชิบหาย”

“เปลี่ยนเรื่องอีกละ มุกเดิมๆ”

“ไม่หนิ”  ฉันตีหน้าซื่่อ

ฉันกลับมาถึงห้องเเล้วทิ้งตัวลงนอนบนเบาะนุ่มเเละหมอนข้างคู่ใจ

‘ทำไมทุกวันนี้ต้องมีเรื่องให้คิดตลอดเลยเนี่ย’ ฉันบ่นพึมพำ

เปิดโทรศัพท์เข้าแอปสีเขียวพร้อมกับใส่หูฟัง ‘เลือกเพลงให้เข้ากับมู้ดหน่อยเเล้วกัน’

Love yourself -BTS

No matter who you are 
love yourself

ไม่ใช่เนื้อเพลงแต่เป็นคำพูดของใครสักคน 

ไง

สวัสดี

ไปกับฉันสิ รับรองเธอจะปลอดภัย

ฉันนึกคิด

โอเค ตอบตกลงซะงั้น

กลัวไหม

ไม่

เเต่เธอเป็นใคร

ไม่ต้องรู้จักฉัน เเต่ขอให้รู้ว่าฉันหวังดี

อือ

ท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่กำลังจะสิ้นแสงจากท้องฟ้า ฉันมองเห็นธรรมชาติมากมาย ไม่ว่าจะเป็นนํ้าทะเลสีสดใส หมู่ผกาโบยบินไปมา และเสียงของความเงียบ 
มันสวยงามมาก มันสวยงามมากจริงๆ

แต่สิ่งที่สวยงามมักจะปรากฏขึ้นเเค่ภายในพริบตา 

ส่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นจนได้ อยู่ๆ ฝนก็ตก

อ่าว ฉันจะเปียกไหมเนี่ย ถามแปลกอีกแล้วตัวเรา

เธอคนนั้นยิ้ม ไม่พูดไม่จาอะไร

นี่! เธอ เธอ!!


ฉันวิ่งไปสุดปลายทางซึ่งไม่รู้ว่าคือที่ไหน เพราะความซุ่มซ่ามของฉันจึงลื่นสะดุดก้อนหินก้อนใหญ่เเถวนั้นล้มเข้าจนได้

“ไหนบอกจะปลอดภัยไงเล่า เฮงซวยชิบ”

ฉันเข้าไปหลบอยู่ที่กระท่อมหลังหนึ่ง 
“มีใยแมงมุมด้วยแฮะ”
สักพักฝนก็หยุดตกไป จะว่าไปก็นานเหมือนกันนะเนี่ยกว่าจะฝนจะหยุดตก

เเต่เธอคนนั้น?

เธอ!

เธอคนนั้นน่ะ คนที่ฉันพามาที่นี่ 

เธออยู่ไหน

เธอ!! 
ฉันเรียกเธอเสียงดังพลางเดินออกไปตามหาเธอคนนั้นอีกครั้ง แต่ก็ไม่เจอเธอเลย 
จนกระทั่ง..

หันมาทางนี้สิ

ฉันหันไปอย่างไม่ลังเล 

สวย สวยงามมาก

ใช่ มันสวยงามมาก

ฟ้าหลังฝนย่อมสวยงามเสมอ เธอยิิ้ิ้มเเละกับพูดเช่นนั้น

เธอไปไหนมา รู้ไหมฉันเป็นห่วงแทบเเย่

ไม่ได้ไปไหน อยู่กับเธอตลอดนี่แหละ

ห้ะ

เธอยิ้ม 

ส่วนฉัน ไม่ได้พูดอะไร

ตกลงเธอเป็นใคร

ฉันคือฉัน

เเละฉันคือเธอ

ฉันทำหน้าสงสัยปนตกใจ






ฉันคือฉัน ฉันเป็นตัวเอง
เป็นคนที่ยิ้มเมื่อมีความสุข คนที่ร้องไห้เมื่อรู้สึกปวดร้าว
คนที่ประกอบตัวเองขึ้นมาใหม่ทุกครั้งเมื่อแตกสลาย
เเละที่สำคัญที่สุดคือฉันรักตัวตนของฉันเอง









เเล้วเธอล่ะ
คือใคร



“ตื่นไปโรงเรียนได้แล้วลูก”

ฉันสะดุ้งเฮือกใหญ่
ทั้งหมด มันเป็นเพียงเเค่ความฝันงั้นหรอ
เหงื่อออกเต็มเลย ฉันยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อพลางมองกระจกตรงหน้าเตียง

“ตื่นหรือยังลูก” 

“เอ่อ ค่ะเเม่ กำลังจะลุกเดี๋ยวนี้” ฉันไม่อยากให้แม่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นเลยต้องทำตามนํ้าไป

13.45 น.

“ไง เมื่อคืน นอนหลับสบายไหม”

“เมื่อคืนหรอ”

“ก็สบายดี ฉันยิ้มตอบเพื่อน”

คาบเเนะเเนว 
15.37 น.

“เอาล่ะ วันนี้ครูจะให้ทำแบบสอบถามนะคะ ใครเสร็จเเล้วครูอนุญาตให้กลับบ้านได้เลยค่ะ”

“ครูเเน่ใจนะคะว่าคำถามมีเเค่นี้?”

“ใช่ค่ะ มีเเค่นั้นเลย”


คำถามคืออะไรวะ ฉันที่กำลังยุ่งอยู่กับการหาปากกาถามเพื่อนเเบบส่งๆ

“คุณคือใคร”

เเล้วฉันก็หลุดยิ้มออกมาพร้อมกับพูดว่า

“ฉันคือฉัน”







SHARE
Written in this book
theonlynine
Writer
theonlynine
myself
ยังเด็ก เเละเด็กตลอดไป

Comments